အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂) သကြားရည် ဝေငှခြင်း

"ငါပဲလေ..."

အဘိုးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ စူးရဲစွာ ကြည့်၍ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"လျူရှို့လင် မင်းက တော်တော်ရက်ရောနေပါလား သူများစက်ဘီးကို မင်းကပြောရုံနဲ့ တစ်ရွာလုံးက စီးရမှာလား မင်းကိုယ်တိုင် ယွမ်တစ်ရာကျော်အကုန်ခံပြီး စက်ဘီးတစ်စီးဝယ်ပြီးတော့ တစ်ရွာလုံးကို အကျိုးပြုလိုက်ပါလား..."

လျူရှို့လင်မှာ ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားပြီး အဘိုးကို ပြန်လည်မချေပရဲချေ။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကိုသာ ပွတ်သပ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က အလကားသက်သက် ပြောကြည့်တာပါ..."

"သွားစမ်း သွားစမ်း နောက်ဆို ဘယ်သူမှ ကျူးဇီရဲ့ စက်ဘီးကို မျက်စိမကျစေနဲ့..."

"သူတို့က မင်းတို့ကို အသားပြုတ်ရည်တောင် တိုက်သေးတာကို မမေ့ကြနဲ့ဦး..."

အဘိုးသည် လျူဖူရှန့်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့မှာ မျက်နှာငယ်တတ်ကြောင်းနှင့် သူတို့၏ အတိတ်က လူတန်းစားအဆင့်အတန်း ပြဿနာများကြောင့် ရွာသားများကို မဆန့်ကျင်ရဲကြောင်းကို သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဦးဆောင်ထွက်လာကာ ရွာသားများကို နှုတ်ပိတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လူများက စက်ဘီးကို မငှားရလျှင်တောင်မှ လျူဖူရှန့်၏ မိသားစုအပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့မည်မဟုတ်ဘဲ အဘိုးဖြစ်သူ သူ့ကိုသာ အပြစ်တင်ကြမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူသည် အသက်မည်မျှ ရှင်ရမည်ကိုပင် မသိရတော့သည့် သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ရွာသားများသည် စက်ဘီးမငှားရကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း အသားပြုတ်ရည်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ဘာမှဆက်မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် မနာလိုစွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် လျူအာကျူးကမူ အဘိုးက အကာအကွယ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနေလျှင်တောင်မှ ရေရှည်တွင် ဤသို့ပြုမူနေခြင်းက ရွာသားများနှင့် အလွယ်တကူ ကင်းကွာသွားစေနိုင်ကြောင်းကို နားလည်ထားလေသည်။

ရွာသားများကို စည်းရုံးရန်အတွက် လျူအာကျူးသည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အိမ်အတွက် ပစ္စည်းကြီးကြီးမားမားတစ်ခု တိုးလာတာ ဝမ်းသာစရာကိစ္စပါပဲ နောက်ပြီး အားလုံးကလည်း ရှောင်ဟုကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်လေ အဘိုးရဲ့ ဗြောက်အိုးတွေအတွက်လည်း လျော်ကြေးပေးတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် အားလုံးကို သကြားရည် တိုက်ပါမယ်..."

သကြားရည်သောက်ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလက်သွားကြသည်။

အဘိုး၏ စိတ်ထဲတွင်ပင် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူက အကြံပေးဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျူးဇီ ပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ လူကြီးဆွေမတွေ ပြောသလို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရင် နှစ်ဝက်လောက်ခံပြီး အခက်အခဲကာလတွေမှာ ဒုက္ခမရောက်ဘူးတဲ့ မင်းမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ခုလိုမျိုး မသုံးသင့်ဘူး..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်ကပိုက်ဆံရှိမှာလဲ ကျွန်တော် စက်ဘီးဝယ်တာက မြို့ပေါ်ကို ဆေးသွားကုရတာ ပိုလွယ်အောင်လို့ပါ သကြားလုံးတွေကတော့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက လူတွေကို ဆေးကုပေးလို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာပါ ဒီအိတ်တောင်မှ သူတို့ပေးလိုက်တာ ကြည့်ပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးနောက်ခုံရှိ အထုပ်ကို ပုတ်ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထူထဲပုံရသော ရွက်ဖျင်စကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဤကာလအတွင်း အပေါ့စားစက်မှုလုပ်ငန်းများ အခြေအနေ မကောင်းကြောင်းကို သိထားရမည် ဖြစ်လေသည်။ ပစ္စည်းကောင်းများရှိလျှင်ပင် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ကြလေသည်။ ရွက်ဖျင်စများကို ကျေးလက်ဒေသများတွင် တွေ့ရခဲလေသည်။

အဘိုးသည်လည်း ရွက်ဖျင်အိတ်ကို သေချာစွာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် မှတ်ချက်ပြုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ငါတို့ရွာက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့လူ ထွက်လာတာပဲ ခရိုင်

အထည်အလိပ်စက်ရုံကတောင် မင်းကို ဆေးကုဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရတယ်..."

အဘိုးတွင် ပြောစရာမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ရွာသားများကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး ပန်းကန်တွေ သွားယူကြပါ ကျွန်တော် ရေကျိုထားလိုက်ပါမယ်..."

ထိုခေတ်ကာလများတွင် မည်သည့်အိမ်ထောင်စုမှ တစ်ရွာလုံးသုံးရန် ပန်းကန် အလုံအလောက် မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပွဲလမ်းသဘင်ဖြစ်စေ၊ သာမန် ထမင်းစားပွဲဖြစ်စေ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်နှင့် တူများကို ယူလာကြရလေသည်။

ရွာသားများသည် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ယူရန် သူတို့၏ အိမ်များသို့ အလျင်စလို ပြေးသွားကြပြီး လျူအာကျူးကမူ ရေကျိုရန် သွားလေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ချွန်းအာက လျူအာကျူးကို အမြန်ဖယ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်များနေလေတော့သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တကယ်ပင် သွက်လက်နေပြီး သူ၏အကူအညီ မလိုအပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ဆက်လက် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်တော့ချေ။

သူသည် ချွန်းအာ၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသာ ကူညီမည်ဆိုလျှင် သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ငိုချမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ရေတစ်အိုး ဆူပွက်လာပြီး လျူအာကျူးသည် သစ်သီးသကြားလုံးတစ်ကျင်းကို ထုတ်ယူကာ အိုးထဲသို့ အသုတ်လိုက် ထည့်လိုက်လေသည်။

သကြားဖြူ သို့မဟုတ် နို့သကြားလုံးများကို အသုံးပြုလောက်အောင် သူ မဖြုန်းတီးနိုင်ပေ။

ထိုအရာများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအတွက် ချန်ထားရမည် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် သစ်သီးသကြားလုံးများတွင်လည်း သကြားဓာတ် အများအပြား ပါဝင်လေသည်။

ရေနွေးထဲတွင် သကြားလုံးများမှာ လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်သွားပြီး ထိုအချိန်တွင်ပင် လူများ ရောက်လာကြလေသည်။

လျူအာကျူးက သူတို့ကို တန်းစီစေကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခပ်ယူစေလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ထည့်ရန် ရှက်ရွံ့နေသည်ကို သူမြင်ပါက ချွန်းအာကို သူတို့အတွက် ခပ်ထည့်ပေးစေလေသည်။

ရွာသားများအားလုံးသည် သူတို့၏ သကြားရည်များကို ဝမ်းသာအားရ သယ်ဆောင်သွားကြသော်လည်း မည်သူကမျှ မသောက်ကြပေ။ အချို့က ပိန်ချုံးနေသော သူတို့၏ ကလေးများကို ခေါ်၍ တိုက်ကြပြီး အချို့ကမူ အငတ်ဘေးကြုံနေရသော သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် အိမ်သို့ သယ်သွားကြကာ အချို့က ဖျားနာနေသူများကို ပြုစုရန် ယူသွားကြလေသည်။

သို့သော် မည်သူပင်ဖြစ်စေ ထွက်မသွားမီ လျူအာကျူးကို ကောင်းမွန်သော စကားအချို့ ပြောကြားခဲ့ရပြီး လူငယ်မျိုးဆက်များကမူ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုခဲ့ရလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သကြားရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဤအတိုင်း ထွက်သွားဝံ့ပါက ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးက သူ၏တောင်ဝှေးဖြင့် တိုက်ရိုက်ရိုက်နှက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ကလေးများကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။ လျူကျေးရွာမှ ထိုကလေးဆိုးလေးများက သူ့အနီးတွင် မည်မျှပင် စုဝေးကာ ဆူညံနေပါစေ သူက စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုကလေးဆိုးများကိုပင် သူက ညှာတာနေမည် မဟုတ်ချေ။

အဘိုး၏ အဆိုအရ ဤသည်မှာ ကျူးဇီက သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်နေခြင်းဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်သော စကားတစ်ခွန်းနှင့်ပင် မတန်ဘူးလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် အဘိုးက တံခါးစောင့်နတ်မင်းကြီးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ သူ၏အိတ်ထဲမှ နို့သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာကို ယူ၍ အဘိုးအို၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးကို မမှတ်မိချေ။ သူသည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ မင်းက ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် သတိထားနေရတာလဲ မင်း ဒီဟာကို ခိုးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ငါ့ဆီမှာ အရင်ထားခဲ့လိုက် တစ်ယောက်ယောက် လာရှာရင် ငါက သူများခြံတံတိုင်းကို ကျော်ပြီး ခိုးလာတာလို့ ပြောလိုက်မယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို သူတို့ မရိုက်ရဲပါဘူး..."

"..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုမှာ တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏အသက်အရွယ်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ရန်ပင် အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေရာ သူကတံတိုင်းများ ကျော်နိုင်သည်ဟု ပြောပါက မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူက တိုက်ရိုက်မပြောရဲပေ။ ထိုအစား သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုး ဘာတွေတွေးနေတာလဲ အဘိုး တံတိုင်းကျော်နိုင်မကျော်နိုင်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး ကျွန်တော်က ခိုးတာမျိုး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး ဒီဟာက နို့သကြားလုံးပါ အဘိုးအတွက် ကျွန်တော့်လက်ဆောင်ပါ အဘိုးပြန်သွားရင် တစ်ညကို တစ်လုံးစား ဒါမှမဟုတ် ရေထဲမှာ အရည်ဖျော်သောက်လို့လည်း ရတယ်..."

အဘိုးအိုသည် ကျေးရွာထဲတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ပြီး တစ်သက်လုံး ဒုက္ခခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နို့နှင့် သကြားအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ခိုးရာပါပစ္စည်းများ ကိုင်ဆောင်ထားရသည်ထက် ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ သူက လျူအာကျူးကို ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"မင်း ငတုံးလေး ငါက သင်္ချိုင်းထဲ ခြေတစ်ဖက် ရောက်နေတဲ့သူပါ ငါက ဘာလို့ ဒီဟာကို စားရမှာလဲ ယူသွားစမ်း..."

"အဘိုး အဘိုးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ရဦးမှာပါ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်သားမွေးလာပြီး သူပုန်ထရဲရင် သူ့ကို ခြောက်ဖို့ အဘိုးကို သုံးရဦးမယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးက ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ ဂျပန်ငပုတွေကို သတ်ဖူးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားစစ်စစ်ပဲလေ အဘိုးက သေချာပေါက် လူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ..."

လျူအာကျူးက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အကန်းယုံ မြှောက်ပင့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘိုးအိုသည် မူလက ပြည်သူ့စစ်တပ်မှူး တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လေသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် ဂျပန်ငပုတစ်စုသည် အနီရောင်တပ်မ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရွာထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ညဘက် သူထလာချိန်တွင် သူတို့နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံမိခဲ့လေသည်။ သူသည် ထိုဂျပန်ငပုများကို ပစ်ခတ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုပင် ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ခဲ့လေသည်။ ထိုအတွက် သူသည် ဂုဏ်ပြုချီးကျူးခံခဲ့ရပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ရွာထဲတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့် တစ်ရွာလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

နို့သကြားလုံးများကို ငြင်းဆန်နေသော အဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့ ငါက မင်းကို ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးကွ အဲဒီတုန်းက အဲဒီဂျပန်ငပုကို ငါ့ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာ ဂျပန်ငပုတွေကို လိုက်ဖမ်းတဲ့ တပ်ခွဲမှူးကတောင် ငါ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဓားစွမ်းရည်ကို ချီးကျူးခဲ့သေးတယ် ရွာထဲက အဲဒီကောင်လေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်ကြီးကြီး ငါ့ကို မကြောက်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး..."

"ဒါ့ကြောင့် ဒီနို့သကြားလုံးတွေကို သေချာသိမ်းထားပါ ရွာက အဘိုးကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်..."

လျူအာကျူးက သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနာဂတ်တွင် အပြောင်းအလဲလေများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ရွာထဲတွင် ဤမျှ လေးစားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရှိနေခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် လူအများနှင့် ကိစ္စရပ်များစွာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် လျူအာကျူးက သူ၏အတွက် ဆင်ခြေပေးနေကြောင်းကို သိသော်လည်း သူသည် ဂျီကျတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သူ၏အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းအဖေထက် အများကြီး ပိုထက်မြက်တယ် စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးတွေက မြေရှင်ကြီးတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စလောက်ပဲ မဟုတ်လား ငါရှိနေသရွေ့ ဒီရွာမှာ ဘယ်သူကမှ မင်းတို့မိသားစုကို မထိရဲစေရဘူး..."

လျူအာကျူးက လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အဘိုးက တကယ့်ကို ထက်မြတ်တာပဲ..."

အဘိုးအိုက အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ရွာသားများအားလုံး သကြားရည်များ ရရှိပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်စကားများဆိုကာ ထွက်သွားကြလေသည်။

လျူအာကျူးက ချွန်းအာ၏ မိသားစုကိုလည်း သကြားရည် အချို့ပေးခဲ့ရာ သူတို့အားလုံးကို ထပ်မံ၍ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့က ချွန်းအာအား လျူအာကျူးကို ကောင်းစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးရမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် မှားကြားခဲ့ကြလေသည်။