အခန်း ၇၃

အခန်း (၇၃) အစ်ကိုကြီး စက်ဘီးစီးတတ်လား

ရွာသားများအားလုံး ထွက်သွားကြပြီးနောက် လျူတာ့လျန်သည် အဘိုးအား အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး အပြန်လမ်းတွင် ရေပုံးကြီးနှစ်ပုံးကို ဝင်ရောက်ခပ်ယူခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အိမ်မှာ ရေကျန်သေးတယ်လေ... ဘာလို့ ထပ်ခပ်လာရတာလဲ..."

"စောစောက လူတွေအများကြီး သကြားရည်သောက်သွားကြတော့ ကျန်တဲ့ရေက မနက်ဖြန်မနက်အထိတောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူးလေ... ငါလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ သွားခပ်လိုက်တာပါ..."

"နောက်ဆို ထင်းနဲ့ရေအတွက် မင်းပူစရာမလိုတော့ဘူး... မင်းက လက်မောင်းတွေ ခြေထောက်တွေ သေးသွယ်လွန်းတော့ အလုပ်ကြမ်းတွေလုပ်ရမှာကို ငါမလိုလားဘူး... မင်းအစ်ကိုက တခြားဟာတွေ သိပ်မလုပ်တတ်ပေမဲ့ အလုပ်ကြမ်းကိုတော့ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

လျူတာ့လျန်က ရေစည်ထဲသို့ ရေလောင်းထည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် နျီဇီကို ပွေ့ချီကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စောစောက သကြားရည်ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ရေနွေးအနည်းငယ်ထည့်၍ နျီဇီကို တိုက်ကျွေးနေလေသည်။

"ကျူးဇီ... နင့်အစ်ကိုကို ဂရုမစိုက်နဲ့... သူက အခုတောင် အသုံးမကျဖြစ်နေတာ... ဒီထက်ပိုပျင်းရင်တော့ လုံးဝ အလကားကောင်ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့သည် သူ၏အိမ်ထောင်စုမှ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိထားသည့်အတွက် အားနာကာ အလုပ်လုပ်ပေးခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ချင်နေကြကြောင်းကို သိလေသည်။

ဤသည်မှာ ရိုးသားဖြူစင်သော ကျေးလက်လူများ၏ ပုံမှန်အမူအကျင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရရှိသွားသောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်တတ်ကြသည်။ အခြားစွမ်းရည်များ မရှိသည့်အတွက် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပေးခြင်းမှာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ကျေးဇူးဆပ်ရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

သူတို့စိတ်သက်သာရာရစေရန်အတွက် လျူအာကျူးက ထပ်မံတားဆီးခြင်း မပြုတော့ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... လက်လှည့်ကားလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ အမြန်ဆုံးသင်ယူပါ... အဲဒါက တကယ်အရေးကြီးတာ..."

လျူတာ့လျန်သည် ချက်ချင်းပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အခုဆို ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ အတော်လေး သိနေပါပြီ... လက်မှုပညာဆိုတော့ နှေးတာတစ်ခုပါပဲ... ပြီးတော့ မင်းကို မျက်နှာမငယ်စေရအောင် သေသေချာချာလေး လှလှပပလုပ်ချင်လို့ပါ..."

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုမှာ ရိုးအသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့သောလူများသည် အဖြူစင်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူက လုပ်နိုင်သည်ဟုပြောလျှင် တကယ်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပျက်မည်ကိုစိုး၍ လိမ်ပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူ လက်လှည့်ကားလေး ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ဤဖြောင့်မတ်ပြီး ပွင့်လင်းလွန်းသော အစ်ကိုဖြစ်သူကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏အစ်ကိုမှာ မိုက်မဲလောက်အောင် ရိုးသားလွန်းလှပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းလျှင် သူ၏ခွန်အားအကုန်သုံး၍ လုပ်တတ်သည်။ သို့သော် ဤလောကတွင် အပေါဆုံးအရာမှာ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်အားပင် ဖြစ်လေသည်။

သင်သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပို၍တော်လေလေ ပို၍ခိုင်းစေခံရလေလေဖြစ်ကာ သင့်ဘဝသည်လည်း ပို၍ပင်ပန်းဆင်းရဲလေလေ ဖြစ်လာမည်သာတည်း။

ယခင်ဘဝက သူ၏အစ်ကိုသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် အသေအလဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရရုံသာမက သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရိုးသားလွန်းသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အခြားသူများက သက်သာသောအလုပ်များကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လက်လှည့်ကားလေးကို ပြုလုပ်နိုင်သရွေ့ လျူအာကျူးသည် သူ့အတွက် အလုပ်သမားအဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်းရယူပေးမည်ဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် သေသည်အထိ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နျူဟုန်ဟွာက အနီးအနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ လျူအာကျူး စကားပြောရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာလွန်းတယ်... နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်နေစရာမလိုဘူး... နင့်ညီပြောတာကိုပဲ နားထောင်... သူခိုင်းတာမှန်သမျှ အကုန်လုပ်..."

"သားသိပါတယ် အမေ..."

လျူတာ့လျန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီဆွေ့ဆွေ့ကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... မရီးလည်း နင့်စကားကို နားထောင်မှာပါ... နင့်အစ်ကိုသာ နင့်ကို ခေါင်းမာပြနေရင် မရီးက သူ့ကို အပြတ်ကိုင်ပေးမယ်..."

နျူဟုန်ဟွာက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာနေပြီး ညီအစ်ကိုများလည်း သင့်မြတ်နေကြလေပြီ။ ဤသည်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မြင်တွေ့ချင်ဆုံးသောအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

အိမ်မှုကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လျူတာ့လျန်သည် စက်ဘီးဆီသို့ အာရုံရောက်သွားလေသည်။

"ကျူးဇီ... စက်ဘီးကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အပြင်မှာ ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရင် ညဘက်ကျ အခိုးခံရမှာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ညကျရင် အိမ်ထဲကို ဘီးလှိမ့်သွင်းသွားမှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... စက်ဘီးစီးတတ်သလား..."

"ဟင်..."

လျူတာ့လျန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။

"မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး... စက်ဘီးကို ငါ့ကိုပေးလို့မဖြစ်ဘူး..."

လျူအာကျူး - "..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်၏။ နျူဟုန်ဟွာက သူ၏ခေါင်းကို ထိုးကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"နင့်မျက်နှာက နင့်ဖင်ထက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုထူနေရတာလဲ... နင့်ကို စက်ဘီးပေးမယ်ဟုတ်လား... ငါကတော့ နင့်ကိုကြည့်ရတာ စက်ဘီးနဲ့တောင်တူနေပြီ... အကန်ခံချင်နေတာပဲ..."

မိမိအမှားကို သိရှိသွားသော လျူတာ့လျန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီက သဘောကောင်းလွန်းလို့ပါ... သူက သကြားတစ်ကျင်းကျော်တောင် ပေးလိုက်သေးတာဆိုတော့ ငါ့ကိုလည်း စက်ဘီးပေးတော့မလို့လားလို့ ထင်သွားတာပါ..."

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ ထပ်မံ၍ မဆူပူရသေးမီ လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... မရီးကို သူ့မိဘအိမ် ပြန်ပို့တဲ့အခါ ပိုအဆင်ပြေအောင် အစ်ကိုကြီးကို စက်ဘီးစီးသင်ခိုင်းချင်လို့ပါ... စက်ဘီးကိစ္စကတော့ အစ်ကိုကြီးသာ ပရိဘောဂစက်ရုံမှာ အလုပ်ရခဲ့ရင် ကျွန်တော် တစ်စီးဝယ်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့..."

လျူတာ့လျန်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ခါလေးပြောလိုက်မိတာတောင် အမေက ရိုက်တော့မလို့လုပ်နေတာ... တကယ်သာ ယူရဲရင် သူနဲ့ငါ့မိန်းမပေါင်းပြီး ငါ့ကို အိမ်ထဲကနေ ရိုက်ထုတ်ကြလိမ့်မယ်..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကျူးဇီကို ဆုံးမချင်သော်လည်း သူမက အတော်လေး ပါးနပ်လေသည်။ စကားမပြောမီ သူမသည် နျူဟုန်ဟွာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အမေ... တို့ကျူးဇီက အမေ့လိုပဲ သဘောကောင်းပြီး တရားမျှတလွန်းတယ်... လူလည်ကျတတ်တဲ့ သူ့အစ်ကို အမြတ်ထုတ်တာကို အမြဲတမ်း မခံရအောင် အမေကပဲ သူ့ကို သေချာဆုံးမပေးပါဦး..."

ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူနှစ်ယောက်ကို ချီးမွမ်းလိုက်ရာ နျူဟုန်ဟွာမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားလေသည်။ သူမက သဘောတူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... နောက်ဆို အိမ်ထောင်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ ကျူးဇီအတွက် မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပေးရမယ်... သို့မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ ငွေသုံးတဲ့အကျင့်က အဆင်မပြေဘူး... ဆွေ့ဆွေ့... နင်လည်း ဝိုင်းရှာပေးဦး... နင့်ရွာဘက်မှာ သင့်တော်တဲ့ မိန်းကလေးတွေရှိလားလို့ လိုက်ကြည့်ပေး..."

"မဖြစ်ပါဘူး... တို့ကျူးဇီက အရည်အချင်းရှိတာပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောသူနဲ့ ပေးစားလို့ရမှာလဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့က ခေါင်းကို ထပ်တလဲလဲ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"နောက်မှ မြို့မှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေထဲက ဘယ်သူတွေက စီစဉ်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို အမေ့ကို လိုက်စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ အိုးထဲတွင် သကြားရည် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ချွန်းအာ... နင့်မရီး ဆွေ့ဆွေ့အိမ်ကိုသွားပြီး ဓာတ်ဘူး သွားယူချေ... သကြားရည်ကို နွေးပြီး အဲဒီထဲထည့်လိုက်..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဟန်လုပ်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အို... အမေကလည်း ဘာလုပ်တာလဲ... သမီးက သကြားရည်နည်းနည်းလေး သောက်ချင်လို့ လုပ်နေတာမှမဟုတ်တာ... ကျူးဇီအတွက် တကယ်စေတနာနဲ့ ကြည့်ပေးနေတာပါ..."

"ရပါတယ် ရပါတယ်... တစ်ရွာလုံးတောင် သောက်ရသေးတာပဲ... ငါ့ချွေးမအကြီးဆုံးက ဘာလို့ ပိုမသောက်ရမှာလဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် လီဆွေ့ဆွေ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားရာ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ သားအမိအရင်းများပမာ ရင်းနှီးနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လျူတာ့လျန်မှာ လျူအာကျူးဘက်သို့ မနေနိုင်ဘဲ ကိုင်းညွတ်သွားလေသည်။

"ညီလေး... မင်းမရီးက ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် မျက်နှာထူရတာလဲလို့ ငါခံစားနေရတယ်... သူက နားထောင်ကောင်းမယ့်စကားဆို ဘာမဆိုပြောထွက်တာပဲ... နည်းနည်းလေးမှကို အရှက်မရှိဘူး..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးသာ မရီးရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည် သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ရှိရင် ငယ်ငယ်ကတည်းက နေ့တိုင်း အမေ့ရဲ့ တံမြက်စည်းနဲ့ လိုက်ရိုက်တာ ခံနေရမှာမဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဒါ ဘာစကားလဲ... ငါ အရိုက်ခံရတိုင်း မင်းက ပြဿနာရှာပြီး ငါ့အပေါ် တမင်သက်သက် အပြစ်ပုံချလို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူတာ့လျန်က လျူအာကျူးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လေသည်။

ဤစကားကြောင့် လျူအာကျူးမှာ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒါ အစ်ကိုကြီးက ရိုးအလွန်းလို့ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲလေ... ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးအပေါ်ကို အပြစ်ပုံချနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကကျ ဘာလို့ ပြန်မချတတ်ရတာလဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသော်လည်း မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျူအာကျူးကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ လာကန်တာလဲ..."

အကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ ယိုင်ထွက်သွားလေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... မင်းငါ့ကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ခံစားရလို့ ငါ့ခြေထောက်က သူ့အလိုလို ရွေ့သွားတာပါ..."

လျူတာ့လျန်က မှန်ကန်နေသည့်အလား ပြောလိုက်လေသည်။

"..."

လျူအာကျူးသည် ဤလူကြမ်းကြီးနှင့် ထပ်၍စကားမပြောချင်တော့သဖြင့် လျူရှောင်ဟုကို ကြည့်ရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အိမ်ထဲသို့ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရှောင်ဟုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် မိခင်နှင့် အဖွားဖြစ်သူတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေသည်။

ကန်း၏ခေါင်းရင်းရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် စောစောက ချွန်းအာ ယူလာပေးသော ရှောင်ဟုအတွက် သကြားရည်ပန်းကန်လုံးမှာ မသောက်ရသေးဘဲ ရှိနေလေသည်။

ရှောင်ဟုသည် ၎င်းကို မသောက်ရဲဘဲ စားပွဲပေါ်တွင်သာ ဤအတိုင်းထားထားလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် အနီးနားတွင် တိတ်တဆိတ် ဆေးလိပ်သောက်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

လျူအာကျူး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်က စကားစလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ဒီကိုလာဦး... အဖေ စဉ်းစားနေတာကြာပြီ ရှောင်ဟုကို ဘာလုပ်ခိုင်းရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး... မင်းမှာ အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတော့ ရှောင်ဟုအတွက် ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကို စဉ်းစားပေးပါဦး..."

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ခန်းလုံးရှိ လူအားလုံးသည် လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမည်သို့ပင်ပြောစေကာမူ အားလုံးက ယုံကြည်ကာ လိုက်နာကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။