အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) ဖက်ထုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် ပေါက်စီပေါင်းခြင်း

လျူအာကျူးသည် ကန်းပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ လှဲလျောင်းနေသော ရှောင်ဟုကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟု... မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ..."

ရှောင်ဟုသည် ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဘာပြောပြော သားလုပ်မှာပါ..."

"ဒါဆို အိမ်မှာပဲနေ... အလုပ်သွားလုပ်စရာမလိုတော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ရှောင်ဟုမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် လျူအာကျူးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကိုပြန်ငုံ့ကာ သတိထား၍ ပြောလေသည်။

"ဦးလေး... သားအလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်... ထမင်းစားရမယ့် နေရာလေးတစ်ခုလောက် ရှာပေးပါ... သား ဘယ်လောက်ပဲ လုပ်ရလုပ်ရ လုပ်ပါ့မယ်..."

ဆင်းရဲသော မိသားစုများမှ ကလေးများသည် စောစီးစွာ လူလားမြောက်တတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် အခြေအနေအရ ဖိအားပေးခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သော ခြောက်လခန့်အတွင်း ပန်းပဲဆရာ၏ အိမ်တွင် လျူရှောင်ဟု၌ ရှိသမျှသော ကလေးဆန်မှုအနည်းငယ်မှာ ကြိမ်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ရိုက်နှက်ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ပင် ချေမွခံခဲ့ရပြီး သိမ်ငယ်စိတ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထိုအရာက သူ့ကိုယ်သူ ယခုလို အသက်အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ အိမ်တွင်နေကာ အလကားထိုင်စားနေခြင်းမှာ အသုံးမကျခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဟု ခံစားရစေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် လျူရှောင်ဟု၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟု... မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်... အလုပ်ရှာစရာ မလိုသေးပါဘူး..."

လျူရှောင်ဟုသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလေသည်။

သူတို့၏ဘေးတွင် ချွန်းအာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုကျူးဇီ... ရှောင်ဟုက သကြားရည် မသောက်ဘူး..."

လျူရှောင်ဟုသည် တုန်တက်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဦးလေး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်... သား... သားက အချိုတွေ မကြိုက်လို့ပါ..."

မိခင်ဖြစ်သူ လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို တကယ်ပင် မျက်မြင်မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

မည်သည့်ကလေးက သကြားလုံးကို မကြိုက်ဘဲ နေမည်နည်း။ လျူရှောင်ဟုသည် ပန်းပဲဆရာ၏အိမ်တွင် အလွန်အမင်း ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရလွန်းသဖြင့် ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး အများကြီးစားမိလျှင် အရိုက်ခံရမည်ဟု ထင်နေခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"ချွန်းအာ... နင်ပဲ သကြားရည်ကို သောက်လိုက်တော့..."

လျူအာကျူးသည် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်ကာ အခွံနွှာပြီး ရှောင်ဟု၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

"စားလိုက်..."

ရှောင်ဟုသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏မိဘများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် သူမ၏မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး လျူရှောင်ဟုကို ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆိုရင် အမေတို့မိသားစုက နင့်ဦးလေးစကားကိုပဲ နားထောင်တော့မှာ... နင်လည်း လိမ္မာရမယ် ကြားလား..."

ထိုအခါမှသာ လျူရှောင်ဟုသည် စကားနားထောင်ကာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်၍ နို့သကြားလုံးကို စားလိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူ၏မျက်ရည်များမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။ သူသည် အလျင်စလို လက်ဖြင့် သုတ်ဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမီနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

အလွန်ချိုမြိန်လှပေသည်။

သူ့ကို ဤသို့မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဆွေ့ဆွေ့မှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြွေးကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြန်သည်။

နျူဟုန်ဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်ရလွန်းသဖြင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကိုဆွဲကာ ပန်းပဲဆရာနှင့် သွားရောက်၍ သေချေကြေချေ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။

သူမ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော မြေးအကြီးဆုံးလေးကို ထိုကောင်စုတ်က ဤအခြေအနေရောက်သည်အထိ ဘယ်လိုတောင် ရိုက်နှက်ရက်ရသနည်း။

လျူဖူရှန့်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျူးဇီပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ရှောင်ဟုကို အိမ်မှာပဲ ဆော့ခိုင်းထားလိုက်... ငါတို့မိသားစုမှာ ယောက်ျားတွေ ဒီလောက်အများကြီးရှိတာ ကလေးတစ်ယောက်ကို မကျွေးမွေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး..."

နျီဇီသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖင်လေးကုန်းကာ ပုရွက်ဆိတ်များကို ထိုင်ကြည့်နေလေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက အိမ်မှာနေပြီး နျီဇီနဲ့ ဆော့ပေးလို့ရပြီလားဟင်..."

လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး နျီဇီကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"ရပြီလေ... ဒါပေမဲ့ သမီးက သမီးရဲ့ မုန့်တွေကို အစ်ကိုရှောင်ဟုကို ဝေကျွေးရမယ်နော်... သမီး ကျွေးမှာလား..."

နျီဇီမှာ ချက်ချင်းပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားလေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ရေတွက်ရင်း စတင်ပြောလေသည်။

"နျီဇီမှာ နို့သကြားလုံးရယ်... သစ်သီးစည်သွတ်ဘူးရယ်... မက်မွန်ကြွပ်မုန့်ရယ်... ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေရယ် ရှိတယ်... အများကြီးပဲ... အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို အစ်ကိုကြီးကို ဝေပေးရမှာလားဟင်..."

နျီဇီ၏ ဖောင်းမို့မို့ မျက်နှာလေး တွန့်လိမ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ ရယ်ချင်သွားသော်လည်း တမင်သက်သက် တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အကုန်လုံးကို ဝေပေးရမှာ... အဆင်ပြေလား..."

နျီဇီသည် ကန်းပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေသော ရှောင်ဟုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ဆင်းရဲစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းစွာ ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... နျီဇီက ဝေပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ သေးသေးလေးပဲ ကိုက်စားလို့ရမလားဟင်... တကယ့်ကို သေးသေး သေးသေး သေးသေးလေးပေါ့..."

နျီဇီက စကားပြောရင်း သူမ၏ လက်လေးဖြင့် ဟန်ပြလိုက်သော်လည်း သူမပြသသော အရွယ်အစားမှာ ဆန်တစ်စေ့ထက် သိပ်မကြီးလှပေ။

သူမက ဝေမျှပေးနိုင်သော်လည်း အရမ်းကြီးတော့ မဝေပေးနိုင်ချေ။

သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူကို ချစ်သော်လည်း ထိုမျှလောက်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။

နျီဇီမှာ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်မှုလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားများကြောင့် အားလုံးမှာ ရယ်မောသွားကြပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် လေထုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ညစာအတွက် ဘာစားရမလဲဟု တွေးတောလိုက်လေသည်။

မူလက သူသည် ဆီလောင်းခေါက်ဆွဲ လုပ်စားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဤအရာကို တောင့်တနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ဟု၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအရ အစာအိမ်ကို လှုံ့ဆော်မှုများလွန်းသော အစားအစာများကို စားရန် မသင့်တော်ချေ။

ထို့ပြင် ယနေ့သည် မိသားစု ပြန်လည်ဆုံဆည်းသောနေ့ဖြစ်ပြီး အိမ်အတွက် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖက်ထုပ်သာ စားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

"အမေ... သား ဂျုံမှုန့်ဖြူတွေ ယူလာခဲ့တယ်... ညနေကျရင် ဝက်သားနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ် ဖက်ထုပ် လုပ်စားကြရအောင်..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အားလပ်ရက် ဒါမှမဟုတ် ပွဲတော်ရက်မှ မဟုတ်တာ... ဘာလို့ ဖက်ထုပ်စားရမှာလဲ..."

"ရှောင်ဟု ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက်လေ... ဒါ့အပြင် အိမ်အတွက် ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုလည်း ရခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဘိုးဘေးတွေကတောင် ဗြောက်အိုးဖောက်ခဲ့သေးတာပဲ... ဖက်ထုပ်တစ်နပ်လောက် စားတာ ဘာမှမမှားပါဘူး..."

လျူအာကျူးသည် လှည့်၍ ထွက်သွားကာ သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ဂျုံမှုန့်ဖြူ ယူဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျူဟုန်ဟွာသည် သူမ၏ မြေးအကြီးဆုံးကို သနားသွားလေသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် မြောက်ပိုင်းသားများ၏ ဓလေ့တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု အကြီးအသေးမရွေး ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း သူတို့သည် ဖက်ထုပ် လုပ်စားတတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် အားလပ်ရက်များ သို့မဟုတ် ပွဲတော်ရက်များတွင် စားပွဲအပြည့် ဟင်းလျာများကို တည်ခင်းထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အဓိကအစားအစာအနေဖြင့် ဖက်ထုပ်ပန်းကန် နှစ်ချပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ယူဆောင်လာရမြဲ ဖြစ်လေသည်။

ဖက်ထုပ်များကို ချပေးလိုက်သည်နှင့် ဗိုက်အလွန်တင်းနေပြီး တစ်လုတ်မျှ ထပ်မစားနိုင်တော့ပါဟု အော်ဟစ်နေသူများပင် အလိုအလျောက် လာရောက်ကာ တစ်လုံးနှစ်လုံးခန့် မြည်းစမ်းကြည့်တတ်ကြသည်။

၎င်းသည် လောဘကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဖက်ထုပ်နှစ်လုံးလောက် မစားရပါက ပွဲတော်ရက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက် ဤအရာသည် ရိုးရာပွဲတော်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ နိုင်ငံခြားပွဲတော်များကို ဆင်နွှဲသောအခါတွင်မူ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက်မှာ ဟိုတယ်အခန်း ကြိုတင်မှာယူခြင်းသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

လျူအာကျူးက သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ဂျုံမှုန့်ဖြူတစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလာချိန်တွင် ချွန်းအာက မုန့်နယ်ရန် ရေနှင့် ဇလုံကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

နျူဟုန်ဟွာနှင့် အခြားသူများသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူကို မမြင်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော ဂျုံမှုန့်ဖြူများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ကြည့်ကြလေသည်။

"အမေ... ဒီဂျုံမှုန့်က သိပ်ကို ညက်ညောပြီး နူးညံ့တာပဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း ဂျုံမှုန့်ကို မမြင်ရတာကြာလှပြီ... နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေါက်စီဖြူဖြူ စားခဲ့ရတာက ၅၈ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတုန်းကပဲ... စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်က ပေါက်စီဖြူကြီး အိုးနှစ်ဆယ်ပေါင်းခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ထမင်းစားဆောင်မှာ ဆန်ပြတ်သွားရော..."

နျူဟုန်ဟွာက အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ပြန်ပြောင်းသတိရနေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇလုံထဲသို့ ဂျုံမှုန့် အမြောက်အမြားကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ချွန်းအာမှာ ကြည့်ရင်း တုန်ယင်လာပြီး သူ့ကို တားချင်သော်လည်း စကားမပြောရဲဖြစ်နေသည်။

နျူဟုန်ဟွာကလည်း အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"အမ‌လေး .. ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ကောင်... ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ထည့်ရတာလဲ... ပြောင်းဖူးမှုန့် နည်းနည်းရောထည့်လေ..."

"အမေ... သားက ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ အဆင်ပြေတယ်... ဂျုံမှုန့်ဖြူကို အမြဲတမ်း ဝယ်လို့ရပါတယ်..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးက စုပေါင်းထမင်းစားဆောင် ဖွင့်တုန်းကလည်း အားလုံးကို ထမင်းစားတိုင်း ဝက်သားနီချက်နဲ့ ပေါက်စီဖြူ အလျှံပယ်စားရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ... ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးဘူး တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ်ကို ပြန်စားခဲ့ရတာပဲ... မနှစ်ကဆို အဲဒါကို လုံးဝပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး ငါတို့ရွာက သံအိုးတွေ အကုန်လုံးကိုတောင် သံရည်ကျိုဖို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သေးတယ်... လူတော်တော်များများက ခြောက်လလောက် အသုံးပြုစရာ အိုးတောင်မရှိခဲ့ဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာသည် အနာဂတ်ကို မယုံကြည်တော့သဖြင့် ယခုတစ်လုတ်ကို ချွေတာခြင်းဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ရက်ပို၍ စားရနိုင်မည်ဟု သူမက တွေးတောမိသည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါရမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှ ငွေများနှင့် ခွဲတမ်းလက်မှတ် တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

"အမေ... ဒါတွေ သိမ်းထားလိုက်ပါ... ဒါဆို သားတို့မိသားစု အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်ဖို့ လုံလောက်ပြီမလား..."

နေရာလွတ် ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်ပင် သူသင်ယူထားသော ဆေးပညာစွမ်းရည်များကတော့ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဆေးပညာဗဟုသုတများ မေ့ပျောက်သွားလျှင်ပင် သူ သုတေသနပြုလုပ်ထားသော အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေး၏ ဖော်မြူလာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်ပင် ဤငွေယွမ်တစ်ထောင်နှင့် ခွဲတမ်းလက်မှတ်ပုံကြီးကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။

ဤအရာများသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

ထိုငွေပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီးနားရှိ လူအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ၎င်းကို လှမ်းယူရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပူလောင်နေသည့်အလား သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။ သူမက လျူအာကျူးကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ဒီငွေတွေနဲ့ ခွဲတမ်းလက်မှတ်တွေက ဘယ်ကရလာတာလဲ... နင် မကောင်းတာတွေ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးမလား..."

"သား တောဝက်တစ်ကောင် ရလာလို့ ရဲစခန်းကို ရောင်းလိုက်တာပါ... ဒါက သူတို့ပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေနဲ့ ခွဲတမ်းလက်မှတ်တွေလေ... ဒါက သေချာပေါက် တရားဝင်ရလာတာပါ..."

လျူအာကျူးက သူမကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

ဤအတည်ပြုချက်ကို ကြားသောအခါမှသာ နျူဟုန်ဟွာသည် ငွေထပ်ကို ကောက်ကိုင်ရန် ရဲဝံ့သွားလေတော့သည်။ သူမသည် သေချာစွာ ရေတွက်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်စီတိုင်းတွင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ပို၍နီရဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရေအတွက် မှားယွင်းသွားလေတော့သည်။

သူမသည် ကျောင်းတစ်ခါမျှ မနေခဲ့ရဖူးဘဲ ငါးဆယ်အထိသာ ရေတွက်တတ်သဖြင့် တစ်ထောင်အထိ မည်သို့မျှမရေတွက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ၎င်းမှာ ငွေကြေးပမာဏ အများကြီးဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိရှိလေသည်။ သူမသည် ငွေများနှင့် ခွဲတမ်းလက်မှတ်များကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဖက်ထားလိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ ဒါတွေကို သေချာသိမ်းထားပေးမယ်... နောင်တချိန် နင့်မင်္ဂလာဆောင်ကျရင် သုံးဖို့အတွက်ပေါ့..."

လျူအာကျူးက ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤငွေလေးအတွက် သူ အခက်အခဲ မရှိချေ။ သူသည် သူ၏မိခင်ကို ဖက်ထုပ်တစ်နပ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ စားနိုင်စေရန်အတွက်သာ ၎င်းတို့ကို ထုတ်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင်မူ သူ၏မိသားစု ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်သရွေ့ ၎င်းကို ရွှေတုံးတစ်ထောင်နှင့်ပင် လဲလှယ်မည်မဟုတ်ပေ။