အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) အိပ်မက်ထဲမှ ချစ်သူ

နျူဟုန်ဟွာသည် ချွန်းအာကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းပြန်ဝင်လာကာ လျူအာကျူးကို ရှာလေသည်။ သူမက မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... နင် ခရိုင်မြို့မှာ ကျောင်းတက်တုန်းက ရည်းစားထားခဲ့ဖူးလား..."

လျူအာကျူးသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

စုန့်အန်ရင်း။

သူမသည် ဘဲဥပုံမျက်နှာပေါက်ရှိပြီး အရပ်ရှည်ကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး အလွန်တင့်တယ်လှပသော အမူအရာရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အထက်တန်းလွှာမိသားစုတစ်ခုမှ ဇနီးသည်တစ်ဦးအတွက် လိုအပ်သော သတ်မှတ်ချက်အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။

လွတ်မြောက်ရေးကာလ မတိုင်မီကဆိုလျှင် သူမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးသည် အရာရှိမိသားစုနှင့် လက်ထပ်လျှင်ပင် ထိုက်တန်သော ကြင်ဖက်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သဘာဝကျစွာပင် ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတွင် လိုက်လံပိုးပန်းသူ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိလေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ရှေးရိုးစွဲဆန်သော ခေတ်ကာလတွင်ပင် သူမရရှိသော ရည်းစားစာအရေအတွက်မှာ ကီလိုဂရမ်နှင့်ချီ၍ ရှိလေသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

စုန့်အန်ရင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်မည်လော သို့မဟုတ် အိမ်ပြန်၍ အိမ်ထောင်ကျနေပြီလောဟု သူတွေးနေမိလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အရွယ်တွင် အချို့လူများသည် ကလေးပင်ရနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။ တရားဝင် လက်ထပ်ခွင့်အသက် မပြည့်သေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

သူတို့သည် လက်ထပ်စာချုပ် မယူကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ လူအများစုသည် လှေပေါ်အရင်တက်ပြီးမှ လက်မှတ်ဝယ်ကြလေ့ရှိပြီး အချို့ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး လက်မှတ်ပင် မရှိကြပေ။

ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် မိဘအိမ်ပြန်မည် သို့မဟုတ် ကွာရှင်းမည်ဟု အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်လေ့ရှိသော နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များနှင့်မတူဘဲ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲချမ်းသာမရွေး အချင်းချင်း ဖေးမကူညီနိုင်ကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် အတွေ့အကြုံရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် သဘောကျနေကြောင်း သိလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဘာလို့ ချွန်းအာကို သဘောမကျတာလဲလို့ ငါတွေးနေတာ... နင့်မှာ သဘောကျနေတဲ့သူ ရှိနေပြီကိုး... သူက ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ... မြို့သူလား..."

"သူက ကျွန်တော့်ရည်းစားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်တော့်ကို သဘောမကျပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

နျူဟုန်ဟွာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီးနောက် သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့မိသားစုနောက်ခံက ဘယ်လိုလဲ... အစိုးရအရာရှိတွေတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် နျူဟုန်ဟွာသည် တကယ့်ကို ဘဝင်မြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏သားသာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှာချင်လျှင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တိုင်း သို့မဟုတ် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တိုင်းရှိ အကောင်းဆုံး မိန်းကလေးများကို ရွေးချယ်နိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားနေရလေသည်။

ယခုတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏သားကို အထင်သေးနေသည်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ ရာထူးကြီးအရာရှိတစ်ဦး၏ သမီးပင် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"သား... နင်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သမီးကိုများ မျက်စိကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

နျူဟုန်ဟွာက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ... အမေ့စံနှုန်းတွေက အခု တော်တော်မြင့်နေပါလား... အမေ့စိတ်ထဲမှာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သမီးကလွဲရင် တခြားသူက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးခွင့်မရှိဘူးလား..."

လျူအာကျူးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိလေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း သူမ အနည်းငယ် လွန်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရကာ အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါက အပျော်သဘော ခန့်မှန်းကြည့်ရုံပါ... သူက နင့်ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... ဒါပေမဲ့ ချွန်းအာကတော့ နင့်ကို သဘောကျတယ်လေ... တခြားနည်းလမ်းမရှိရင်လည်း သူနဲ့ပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေလိုက်ပါ... သူက တည်ငြိမ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ငါမြင်တယ်..."

လျူဖူရှန့်ကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။

"ကောင်လေး... မျှော်လင့်ချက်တွေ သိပ်မမြင့်ပါနဲ့... ပြီးတော့ မင်းသဘောကျတဲ့သူကိုရှာဖို့ပဲ အမြဲတမ်း မတွေးနေနဲ့... အိမ်ထောင်ကျသွားရင် ကိုယ့်ကို သဘောကျတဲ့သူကို ရှာဖို့က ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ မင်းသိလာလိမ့်မယ်..."

ဖက်ထုပ်များ အိုးထဲမှထွက်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော လျူတာ့လျန်သည် မသိစိတ်ကလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ... အဖေက အမေ့ကို သဘောမကျပေမဲ့ အမေကပဲ အဖေ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောနေသလို ကျွန်တော် ခံစားနေရပါလား..."

လျူဖူရှန့်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး လျန်ဇီကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ဆီလာခဲ့ လျန်ဇီ... အနားကိုလာခဲ့... ငါ မင်းကို ရတနာတစ်ခုပြမယ်..."

လျူတာ့လျန်သည် တကယ်ပင် သင်ခန်းစာရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အဘိုးဖြစ်သူ၏ လှည့်စားကာ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသောကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရှောင်နေလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မလာဘူး... အဖေ ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားနေတာ သေချာတယ်..."

ထိုစကားများကြောင့် မိသားစုတစ်စုလုံး အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။ ငတုံးကြီးက လည်ပတ်သွားပြီလောဟု တွေးမိကြလေသည်။

လျူဖူရှန့်ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"လျန်ဇီ... ငါ မင်းကို လှည့်စားနေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

"အရင်တုန်းက အဘိုးက အဖေ့ကို တစ်ဆင့်ရှိရင် နှစ်ဆင့်သုံးတဲ့ လူစားမျိုးလို့ အမြဲပြောတယ်ဆိုတာ အမေပြောဖူးတယ်... အဖေ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ပစ္စည်းကောင်းတွေ စုဆောင်းထားနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင် အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာလိုက်တတ်တဲ့ အကျင့်နဲ့ဆိုရင် အဖေ့မှာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုခုရှိရင် ကျူးဇီကို သေချာပေါက် ပေးမှာပဲ... မဟုတ်ရင်လည်း မြေးအကြီးဆုံးကို ပေးမှာပေါ့... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးနိုင်မှာလဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် ယုတ္တိတန်တန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။ သို့သော် သူ ပို၍ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလေလေ လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မည်းမှောင်လာလေလေဖြစ်၏။

သူတို့၏ဘေးတွင် လီဆွေ့ဆွေ့နှင့် နျူဟုန်ဟွာတို့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။

လျူအာကျူးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ငတုံးတစ်ယောက်ဖြစ်စဉ်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသော်လည်း ယခုလို ဉာဏ်ကောင်းလာချိန်တွင် မည်သို့လုပ်၍ ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းနေရသည်မသိပေ။

လျူဖူရှန့်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် စောစောက လျူအာကျူး ပေးထားသော ကျုံးဟွာစီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိ၍ သောက်နေလိုက်သည်။

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူတာ့လျန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ကို တစ်လိပ်လောက် ပေးပါ..."

“ဖြန်း…”

လျူဖူရှန့်သည် လျူတာ့လျန်၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလေသည်။

"ငါက မင်းကို မရိုက်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား အကောင်စုတ်..."

လျူတာ့လျန်သည် ငယ်ငယ်ကတည်းက အရိုက်ခံရသည်နှင့် ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်ရာ ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲအလျဉ်းမထားပေ။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စီးကရက်ကို လုယူကာ ဘေးသို့ပြေးသွားပြီး သောက်နေလေရာ ကြီးမားသော အမြတ်တစ်ခုကို ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

သူ၏အမြတ်ထွက်သွားပြီဆိုသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူဖူရှန့်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားကြိတ်ထားမိလေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ငတုံးတစ်ယောက်ကို မည်သို့မည်ပုံ မွေးဖွားလာခဲ့မိသနည်းဟု တွေးနေမိ၏။

သူ့ဘေးတွင် နျူဟုန်ဟွာက မီးလောင်ရာလေပင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... နင့်အဖေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်လား... အဲဒါ အရင်တုန်းက နင့်အဘိုးက နင့်အဖေကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ..."

"..."

လျူဖူရှန့်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်သတိရလိုက်သည့်အခါ တကယ်ပင် ထိုအတိုင်းဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေလေသည်။

လျူတာ့လျန်၏ ဉာဏ်နည်းမှုမှာ နျူဟုန်ဟွာ၏ဘက်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ကျိန်ဆဲလေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့ ပြောနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဖက်ထုပ်တွေ ရပြီဟေ့..."

လီဆွေ့ဆွေ့က အော်ပြောလိုက်ရာ အားလုံးက ပန်းကန်များကို သယ်ရန် ပြေးသွားကြသည်။

ပန်းကန်ပြားများပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ဖောင်းအိနေသည့် ဖက်ထုပ်များဆီမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ ဗိုက်များက စတင်မြည်လာကြလေတော့သည်။

နျီဇီမှာ လောဘတကြီး ဖြစ်နေသည်။ လျူအာကျူး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖက်ထုပ်များကို လှမ်းယူရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေသော်လည်း ထွက်ပေါ်နေသော ရေနွေးငွေ့များကြောင့် မကိုင်ရဲဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် အပိုပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏တူကို အသုံးပြုကာ ဖက်ထုပ်တစ်လုံးကို ထက်ဝက်ခွဲလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်၏ အခွံမှာ အလယ်မှ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အရသာရှိကာ မွှေးကြိုင်သော အရည်များ စီးကျလာသည်။ အတွင်းမှ ဖောင်းအိပြီး လုံးဝန်းနေသော အသားလုံးတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာသည်။ အဆီနှင့် အသားရောစပ်ထားသော ထိုအသားလုံးလေးတွင် ကြက်သွန်မြိတ် အရွက်အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အရသာရှိပုံပေါက်နေသဖြင့် နျီဇီအား တံတွေးများ ပို၍မြိုချမိစေသည်။

လျူအာကျူးက အေးသွားစေရန် အကြိမ်အနည်းငယ် မှုတ်ပေးလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမသည် လက်သေးသေးလေးကို လှမ်းကာ အသားလုံးကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်လေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ..."

နျီဇီ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်လေးများမှာ လေထဲတွင် ရှေ့နောက်လွှဲကာ နေလေရာ ပျော်ရွှင်နေသည့်အချိန်တွင် အမြီးလှုပ်နေသော မြေခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

သို့သော် သူမက လည်ပတ်လှသည်။ ဤဖက်ထုပ်များကို မည်သူယူလာပေးသည်ကို သူမသိထားပြီး နောက်ထပ်စားချင်သေးလျှင် လျူအာကျူး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူရမည်ကို သိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လျူအာကျူး၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းဖက်ကာ ပါးကို အသံမြည်အောင် နမ်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက အကောင်းဆုံးပဲ..."

ကလေးမလေးက သူ့ကို မြှူဆွယ်နေခြင်းမျှသာဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိသော်လည်း သူမ၏ လှည့်ကွက်လေးများကြောင့် သူ ဝမ်းသာကျေနပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူကိုယ်တိုင် စားရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကလေးမလေးကို ခွံ့ကျွေးရန် ဖက်ထုပ်များကို အဆက်မပြတ် ကောက်ယူနေလေတော့သည်။

သူတို့၏ဘေးတွင် နျူဟုန်ဟွာက လူတိုင်းအတွက် အရက်ငဲ့ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"ကလေးမလေးက အရမ်းလည်လိုက်တာ... စကားပြောကလည်း သိပ်ချိုတာပဲ..."

"အမေ... နျီဇီကလည်း သူ့ဦးလေးကို တကယ်ချစ်တာပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျူးဇီသာ မရှိရင် သူက ခုလိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် နေရပါ့မလဲ..."

"စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်တွေ ရှိတဲ့အချိန်တုန်းကတောင် ဖက်ထုပ် သုံးလုံး ငါးလုံးလောက်ပဲ စားခဲ့ရတာ... ခုလိုအများကြီးကို ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးလို့လဲ... ကျူးဇီက တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ပါပဲ... ကျွန်မတို့အားလုံး အများကြီး အကျိုးခံစားရတယ်..."

လီဆွေ့ဆွေ့က လှိုက်လှဲစွာ ချီးကျူးလိုက်ရာ နျူဟုန်ဟွာကို အလွန်ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ သူမသည် အခြားသူများအတွက် အရက်ပန်းကန်လုံး တစ်ဝက်ခန့်သာ ငဲ့ပေးသော်လည်း လီဆွေ့ဆွေ့ကိုမူ ပန်းကန်လုံးအပြည့် ငဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

အချိုအဆိမ့် ပြောတတ်ခြင်းက ဤမျှအကျိုးကျေးဇူးရှိမည်ဟု လျူတာ့လျန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... အစ်ကိုကြီးကလည်း မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ... မင်းက တကယ် တော်တာပဲ..."

သူမ၏ သားအကြီးဆုံး ဆိုလိုသည်ကို နျူဟုန်ဟွာ နားလည်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချီးကျူးရန် ရိုးအစွာ ကြိုးစားနေသော သူ့ကိုကြည့်ပြီး သူမမှာ မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်ငဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်ပန်းကန်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ပန်းကန်လုံးမှာ အနည်းဆုံးဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဇနီးဖြစ်သူကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... အရက်တစ်ပန်းကန်ရဖို့အတွက် ငါကပါ ဒီကောင်လေးကို မျက်နှာချိုသွေးနေရဦးမှာလား..."

"သွေးရတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့သားကို နည်းနည်းလောက် ချီးကျူးပေးတာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ... ဒီအရက်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ဖြူတွေကို ဘယ်သူယူလာတာလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး..."

"ငါ့သားသာ မရှိရင် ရှင်ရဲ့ ခွေးခြေထောက်က ကျိုးနေတာ ကြာလှပေါ့... ရှင်က အပြောအဆိုကို မတတ်ဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ခါးထောက်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး လျူဖူရှန့်ကို ဒေါသတကြီး ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။

လျူဖူရှန့်မှာ ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ခပ်မှုန်မှုန်ဖြင့်သာ သူ၏အရက်ကို သောက်နေလိုက်လေတော့သည်။

သူက အလျှော့မပေးသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နျူဟုန်ဟွာက ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ သူ့ကို အရက်ထပ်မငဲ့ပေးနဲ့... ဒီအဘိုးကြီးကို ငတ်ပါစေ..."

လျူတာ့လျန်နှင့် သူ၏ဇနီးမှာမူ ဤကိစ္စနှင့် ယဉ်ပါးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးအဘွားကြီး နှစ်ယောက်၏ အငြင်းပွားမှုများမှာ မြန်မြန်လာပြီး မြန်မြန်ပျောက်သွားတတ်ကြောင်း သူတို့သိထားကြပြီး ယခုအချိန်တွင် ကြားဝင်ဖြန်ဖြေခြင်းက မီးလောင်ရာလေပင့်ဖြစ်စေမည်ကိုသာ သိထားကြသည်။

သို့သော် လျူရှောင်ဟုကမူ ထိုအကြောင်းကို မသိရှာပေ။ သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီး သတိထားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လူတွေကို သိပ်မချီးကျူးတတ်ဘူး... အဲဒီအစား ကျွန်တော့်ကို အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား..."