အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခေါင်းကိုင်မိခင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး

အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုမိသွားတာလဲ

လျူအာကျူးသည် လျူရှောင်ဟု၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါတို့မိသားစုမှာ မင်း အလုပ်လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်... အခု မင်းရဲ့ အဓိကအလုပ်က ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာဖို့ပဲ... ပြီးရင်တော့ မင်း စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ ကျောင်းသွားရမယ်…”

နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ပညာတတ်များ ဒုက္ခရောက်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း လျူအာကျူးသည် လျူရှောင်ဟုကို တက္ကသိုလ်တက်ရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် စာတတ်မြောက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် လေမုန်တိုင်း မစတင်မီတွင် ထိခိုက်မှုမရှိနိုင်သော တည်ငြိမ်သည့်အလုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပေးကာ သူ၏ဘဝတစ်သက်တာလုံး စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုအောင် သေချာလုပ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

လျူရှောင်ဟုသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေဆဲဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့အား များများစားစား ထပ်မပြောတော့ပေ။ တစ်ခါတည်း အများကြီး သွတ်သွင်းလိုက်လျှင် ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူသော်လည်း တည်ဆောက်ရန်မှာ အချိန်များစွာ ယူရလေသည်။

လျူရှောင်ဟုသည် စားပွဲတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေကာ တူကိုပင် မကောက်ကိုင်ရဲသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးမှာ အစကတည်းက အလကားလာစားနေကြခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လျူရှောင်ဟုအတွက် ဖက်ထုပ်များကို ဦးဆောင်ပြီး ခူးပေးရန် ပို၍ပင် အခက်တွေ့နေကြလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး လျူရှောင်ဟုအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေ အကုန်စားလိုက်…”

“သား ဒီလောက်အများကြီး မစားနိုင်ဘူး…”

လျူရှောင်ဟုက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

“အတင်းမျိုချလိုက်စမ်းပါ…”

လျူအာကျူးက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကျန်းမာလာပြီး သန်မာလာတာနဲ့ ကျောင်းကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် သွားတက်ရမယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းကို စစ်တပ်ထဲဝင်ဖို့ ပို့ပေးမယ်... အဲဒီမှာ မင်း ချေမှုန်းရေးရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်နိုင်မယ်... တင့်ကားတွေ မောင်းနိုင်ပြီး လေယာဉ်ပျံတွေတောင် မောင်းနိုင်လိမ့်မယ်…”

လေယာဉ်ပျံများနှင့် အမြောက်များကို မက်မောခြင်းမရှိသော ကောင်လေးဟူ၍ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ နောင်လာနောက်သား လူကြီးများစွာပင်လျှင် ဆော့ကစားရန် လေယာဉ်ပျံနှင့် အမြောက်အရုပ်များကို ဝယ်ယူကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုလို အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးပြီး အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသော ဤခေတ်တွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

လျူရှောင်ဟုသည် သူ စစ်တပ်ထဲဝင်နိုင်ပြီး လေယာဉ်ပျံများနှင့် တင့်ကားများကိုပါ ကိုင်တွယ်ခွင့်ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားလေသည်။

“တကယ်လား ဦးလေး…”

“တကယ်ပေါ့... ငါတို့ လက်သန်းချိတ်ပြီး ကတိပေးလို့ရတယ်…”

လျူအာကျူးက သူ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူရှောင်ဟုသည် အမာရွတ်များ ရှိနေသေးသော သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ လက်သန်းချိတ်ပြီး ကတိပေးတယ်... နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် မပြောင်းလဲဘူး…”

သူတို့၏ လက်မများကို ဖိချိတ်လိုက်ပြီးနောက် လျူရှောင်ဟုသည် နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြသလာသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး လက်သန်းချိတ်ကတိကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်လေသည်။

ကတိကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဖက်ထုပ်တို့ကို ချက်ချင်းပင် စတင်စားသောက်တော့ရာ ယခင်ကလောက် မချုပ်တည်းထားတော့ပေ။

လီဆွေ့ဆွေ့၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာလေသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းထားရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လျူအာကျူးဘက်သို့ အရက်ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... မရီးက မင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးပါတယ်…”

လျူအာကျူးသည် သူ၏အရက်ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ လီဆွေ့ဆွေ့၏ ပန်းကန်နှင့် တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

လီဆွေ့ဆွေ့ကမူ ပန်းကန်၏ တစ်ဝက်ကို တိုက်ရိုက်သောက်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့၏။

လျူတာ့လျန်သည် သူ၏အရက်ပန်းကန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးဘက်သို့ ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြကာ တစ်ဝက်ကို သောက်လိုက်သည်။

“ကဲ... စားကြရအောင် စားကြရအောင်…”

နျူဟုန်ဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် လေထုကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေရင် ဖက်ထုပ်တွေ ပျော့ကုန်လိမ့်မယ်..”

မိသားစုတစ်စုလုံး တူများကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖက်ထုပ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြလေတော့သည်။

ချက်ပြုတ်ထားသော ဖက်ထုပ်များမှာ အတော်လေး များပြားပြီး အနည်းဆုံး ခြောက်ကျင်း သို့မဟုတ် ခုနစ်ကျင်းခန့် ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ကုန်စင်သွားလေသည်။

သူတို့သည် အိုးထဲရှိ ဖက်ထုပ်ပြုတ်ရည် အများစုကို သောက်လိုက်ကြသည်။ ကျန်နေသည့်အရာများကိုမူ လွှင့်မပစ်ဘဲ နောက်နေ့တွင် ယာဂုနှင့်အတူ ပြန်နွှေးစားရန် သိမ်းထားလိုက်သည်။

အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့က ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ပေါက်စီဖြူ ငါးလုံးကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

“ကျွန်တော် ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို လက်ဆောင်သွားပေးမလို့... ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်…”

နျူဟုန်ဟွာသည် သူမ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

“အိုး... ခုနက ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး... ငါတို့ ဖက်ထုပ်တချို့ ပို့ပေးသင့်တာ…”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဟန်ဆောင်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး များများစားစား မပြောတော့ပေ။

တကယ်တော့ သူသည် ဆရာနှင့် ဆရာကတော်ထံသို့ ဖက်ထုပ်များ ပို့ပေးရန် စောစောကတည်းက စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နျူဟုန်ဟွာ ပြုလုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်အရေအတွက်မှာ သူတို့စားရန်သာ အတိအကျလောက်ငှသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဆရာ့အိမ်သို့ ပို့ပေးလိုက်လျှင် စားစရာ လောက်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူ မပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မိခင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ ခြိုးခြံချွေတာမှုမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် မိသားစု၏ ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ပေါက်စီများယူကာ ဆရာ၏ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့ စားသောက်ပြီးလောက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီမိသားစုကျေးရွာမှ ပန်းပဲဆရာ ဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ မျက်နှာတွင် ပွန်းပဲ့ရောင်ရမ်းနေသော ကလေးသုံးယောက် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့မှာလည်း သူတို့၏အနီးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးထောက်နေကြသည်။

သူ၏ဆရာဖြစ်သူ တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ဆေးလိပ်သောက်နေပြီး ဆရာကတော်မှာမူ တောင်းပန်စကားများ ဆိုနေသည်။

စကားအနည်းငယ်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားလေသည်။

လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့က ပန်းပဲဆရာ၏ ကလေးသုံးယောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့က ရှင်းလင်းချက်တောင်းရန် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာလေးနဲ့များ အိမ်ပေါက်ဝအထိ လာရလောက်လား... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ငွေညှစ်ရတာကို တကယ် အားမရနိုင်သေးဘူးလား…”

ပန်းပဲဆရာသည် မာရှုလျန်အား ကလေးထိန်းညံ့ဖျင်းမှုအတွက် အနိုင်ကျင့်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်ပြောရဲသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူသည် ကျိန်ဆဲရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လျူအာကျူးဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

“ မင်း... မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ…”

ဤကောင်လေးက သူ့ကို သေနတ်ဖြင့်ချိန်ကာ သူ့အား ရှင်းလင်းရန် ရွာသားများစွာကို ခေါ်ယူခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပန်းပဲဆရာ မေ့မရသေးသောကြောင့် သူသည် ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် အကြောက်တရားကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အမှန်တော့ ပန်းပဲဆရာသည် အစကတည်းက မလာချင်ခဲ့သော်လည်း ကလေးသုံးယောက်၏ ငိုသံများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လီလီ သကြားလုံးစားနေသည်ကို သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့် တာ့ရွှယ်ထို၏ မိသားစုတွင် ပစ္စည်းကောင်းများရှိမည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိထားပြီး သကြားလုံး အနည်းငယ်မျှပင်ဖြစ်စေကာမူ အကျိုးအမြတ်အချို့ကို ခြိမ်းခြောက်တောင်းယူချင်ခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် လျူအာကျူးနှင့် ဆုံမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် ပေါက်စီဖြူများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့ကို ထူပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်ကာ ပန်းပဲဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက ကျုပ်ဆရာ့အိမ်လေ... ကျုပ်က ဘာလို့ လာလို့မရရမှာလဲ…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပန်းပဲဆရာသည် နောင်တရစွာဖြင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မလာပါနဲ့လို့ ငါပြောသားပဲ... မင်းကသာ အတင်းလုပ်နေတာ…”

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်ကာပြလိုက်သည်။

“ ကျူးဇီ... ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါနဲ့... မင်းရဲ့ ဆရာကတော်နဲ့ ငါပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်…”

“သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီနဲ့ ညီမတွေလေ... ဘာလို့ ဝင်ပါလို့ မရရမှာလဲ.”

လျူအာကျူးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကတော် မာရှုလျန်သည် လျူအာကျူးကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ကျူးဇီ... ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး... ဒီကိစ္စမှာ ငါတို့ဘက်က တကယ့်ကို မှားနေတာပါ…”

လျူအာကျူးက မည်သူမှားသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ကိုယ့်ဆွေမျိုးထက် အကြောင်းပြချက်ကို ဘက်လိုက်တတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ပန်းပဲဆရာ၏ဇနီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူဖြေရှင်းရှင်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာက သာမန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကလေးသုံးယောက်က ရှင်တို့သမီး ရိုက်နှက်တာကို ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံခဲ့ရတာလေ... ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်လို့တော့ မရဘူးမလား…”

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ပန်းပဲဆရာ၏ဇနီးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပေါက်စီဖြူများအပေါ်မှ မျက်လုံးမခွာနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ပန်းပဲပညာကျွမ်းကျင်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေအချို့ ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထမင်းငတ်မသေရုံသာ ရှိသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ဂျုံကြမ်းပေါက်စီများကို တစ်နပ်စာ စားရခြင်းမှာပင် သူတို့အတွက် ချမ်းသာသည်ဟု ယူဆရသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ပေါက်စီများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို ကောက်နှံ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့သင်းသင်းလေးကိုပင် ရနေလေသည်။ သူမသည် အရသာခံချင်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ ယူမှဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

သူမ ပြဿနာရှာရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း တော်တော်လေး သိချင်နေတာ... ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက သားသုံးယောက်က လီလီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ ခံလိုက်ရတာလဲ…”

ပန်းပဲဆရာ ဇနီးမောင်နှံမှာ ရုတ်တရက် စကားဆွံ့အသွားပြီး သူတို့၏ ကလေးသုံးယောက်ကိုပင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

“အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ... ယောက်ျားလေး သုံးယောက်လုံးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရိုက်နှက်တာ ခံရတာကို ငိုယိုပြီး အမေ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ အိမ်အထိ ပြေးလာရတယ်လို့…”

လီလီသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကျူးဇီ... အစ်ကို မသိလို့... သူတို့က တော်တော်တုံးတာ... သူတို့ကို ဒူးထောက်ပြီး အစ်မကြီးလို့ ခေါ်ခိုင်းတာကို ဒူးထောက်ကြတယ်... သူတို့က သမီး သကြားလုံးကို တစ်ချက်လောက် လျက်ခွင့်ပေးရင် အဘွားလို့တောင် ခေါ်မယ်လို့ ပြောသေးတယ်... သူတို့ သမီးသကြားလုံးကို လိုချင်နေတုန်းပဲဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ သမီးက သူတို့ကို ရိုက်ပစ်လိုက်တာ... အဲဒါကို သူတို့က ရှောင်တောင်မရှောင်ရဲကြဘူး…”

ပန်းပဲဆရာ ဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာများမှာ စိမ်းကားသွားလေတော့သည်။

“သူတို့က မင်းကို အဘွားလို့တောင် ခေါ်လိုက်သေးတယ်ပေါ့…”

လျူအာကျူးက ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ပြီးတာပါပဲ... ငါတို့ မိသားစုနှစ်စုက မွေးစားဆွေမျိုးတွေဖြစ်သွားပြီပဲ... ဒါဆို ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး... လီလီက သူတို့ကို ရိုက်တာဟာ လူကြီးက အငယ်တွေကို ဆုံးမတာပဲဖြစ်သွားပြီပေါ့…”

“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် တကယ် အပြစ်မတင်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့က အရမ်းကို အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်... ကလေးတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ငတ်ပြတ်အောင် ထားလို့ သူတို့ဘာသာ အပြင်ထွက်ပြီး ဆွေမျိုးတွေ လိုက်စပ်နေရတာလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး…”

တာ့ရွှယ်ထိုနှင့် မာရှုလျန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူတို့၏ ရယ်မောချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်အီးထားရသည်။

လျူအာကျူးကို ကြင်နာတတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ သူတို့ သိထားခဲ့ကြသည်။ သူ၌ ဤမျှဆိုးယုတ်သော အသွင်အပြင်ရှိမည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ပန်းပဲဆရာ ဇနီးမောင်နှံမှာလည်း အံ့သြမှင်တက်သွားကြလေသည်။

“နေပါဦး... သူတို့က ငွေညှစ်ဖို့ လာခဲ့ကြတာလေ... သူတို့ကိုယ်သူတို့အတွက် ခေါင်းကိုင်မိခင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုမိသွားတာလဲ…”