အခန်း ၄၁၉

အခန်း (၄၁၉) ကျန်းချဲ့က မိန်းမတစ်ယောက်၏ သာယာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်

"မင်းက ငါကိုယ်တော့်ကို အကြိမ်တိုင်း အံ့အားသင့်စရာတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်တာပဲ..."

ကျီချန်တောက် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တိုးတက်မှုတွေက နတ်မင်းကြီးရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှုနဲ့ မကင်းကွာပါဘူး..."

ကျီချန်တောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျန်းချဲ့သည် ဧကရာဇ်မင်းကို ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် များစွာ ပို၍ သတိထားနေပေသည်။ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း သဘာဝကျကျပင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျီချန်တောက်ကတော့ ဤစကားကို လုံးဝ လက်မခံချေ။

"မင်း ရာထူးတိုးချင်ရင် အရှင်မင်းကြီးဆီ သွားပြီး တောင်းဆိုသင့်တယ်... ငါကိုယ်တော့်ဆီ လာရှာတာ သိပ်မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်..."

"အရှင်မင်းကြီးကို သေချာပေါက် သွားတွေ့ရမှာပါ... ကျွန်တော်မျိုး ဒီတစ်ခေါက် လာတာက နတ်မင်းကြီးရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရယူချင်လို့ပါ..."

လက်ရှိ ညီလာခံ၌ ကျီချန်တောက် ထောက်ခံသော ကိစ္စတိုင်း အောင်မြင်မည်ဟု တပ်အပ် မပြောနိုင်သော်ငြား သူသာ ကန့်ကွက်မည်ဆိုပါက မည်သည့်ကိစ္စမျှ လုံးဝ ဖြစ်မြောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

ဤအချက်မှာ နတ်မင်းကြီး ဟူသော အမည်နာမ၏ အဓိက သော့ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလို စစ်ရေးအောင်မြင်မှုမျိုး ရှိနေမှတော့ ညီလာခံမှာ ဘယ်သူကမှ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရနိုင်တော့ဘူး... လုပ်သက်ဆိုတာက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... မင်းက ဘယ်လို ရာထူးမျိုးကို လိုချင်နေတာလဲ..."

ကျီချန်တောက်က စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်မနေတော့ဘဲ ကျန်းချဲ့၏ အကြံအစည်ကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အနက်ရောင်ရုံးတော် လက်အောက်ကပါ... လက်ရှိ အနက်ရောင်ရုံးတော်ရဲ့ တောင်ပိုင်း ကျူးချွဲဌာနခွဲမှာ အုပ်ချုပ်မယ့်သူ မရှိသေးဘူးဆိုတော့ နတ်မင်းကြီး အမြင်မှာ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီတာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီနိုင်မလား..."

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့သည် တောင်ပိုင်းသို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့လိုရုံ သက်သက်ဆိုပါက အမှန်တကယ်တော့ လုံးဝ မခက်ခဲချေ။

ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော စစ်ရေးအောင်မြင်မှု ရှိထားရာ ဧကရာဇ်မင်း ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ဆန္ဒကို လေးစားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့မှ မဟုတ်ဘဲ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက တော်ဝင်နန်းတော်၏ ဩဇာအာဏာကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမှာ သဘောထား သေးသိမ်လွန်းသည်ဟု အခြားသူများက ထင်မြင်သွားစေမည် ဖြစ်လေသည်။

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဓမ္မမင်းကြီး တစ်ပါးနှင့် သူတော်စင် တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါလျက် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း မခံရပါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်လှချေ။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ လိုချင်သည်မှာ ရာထူး တစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ရုံ သက်သက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ယခု လက်ရှိ သူ၏ အခြေအနေမှာ ရာထူးသာရှိပြီး အာဏာမရှိသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသယောင် ရှိသော်ငြား အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်တော့ အနက်ရောင်ရုံးတော်၏ တပ်မှူးကြီး နေရာမှာ သူ၏ အထက်တွင် ချန်ချင်းဖန် က အုပ်စီးထားသဖြင့် သူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ ထင်ထားသလောက် ကြီးမားမှု မရှိချေ။

ထို့အပြင် သူသည် အခြားသူ၏ လက်အောက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လိုသူမျိုး လည်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ကျန်းချဲ့ လိုချင်သည်မှာ ရာထူး တိုးမြှင့်ရုံသာမက ဩဇာအာဏာပါ ကြီးထွားလာစေရန် ဖြစ်လေသည်။ ဤသို့မှသာ နောင်တစ်ချိန် ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပိုမို ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်များ ရရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် သို့မဟုတ် ကျူးချွဲ နတ်ဘုရားသံတမန် ရာထူးများမှာ သူ သေသေချာချာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် အလိုချင်ဆုံးသော ရာထူးများ ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤကိစ္စမှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အနက်ရောင်ရုံးတော်သည် ကျီချန်တောက်၏ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ခံ ရုံးတော် ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားသံတမန် နေရာမှာ ညီလာခံတွင် အဆင့်သုံး အစစ်အမှန် ဩဇာအာဏာရှိသော ရာထူး ဖြစ်လေသည်။

ပြင်ပလူများကို မဆိုထားနှင့် အနက်ရောင်ရုံးတော် အတွင်း၌ပင် ထိုနေရာကို မျက်စိကျနေသူ အများအပြား ရှိနေလေသည်။

ထို ရာထူးနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရန် အတွက် လုပ်သက်နှင့် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများ လိုအပ်ရုံသာမက စွမ်းအား လည်း လိုအပ်လေသည်။

ရှန်ရှန်းအဆင့် နှောင်းပိုင်း မဟာသိုင်းသခင်ကြီး အဆင့် စွမ်းအားမျိုး မရှိပါက ပြည်နယ် သုံးခုကို မည်သို့ အုပ်ချုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမှာ ပြည်နယ်တစ်ခု၏ ကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးချုပ် သို့မဟုတ် ထိပ်တန်း အင်အားစုများ၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် မိသားစု ခေါင်းဆောင်တို့နှင့် ညီမျှလေရာ သာမန် အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် လုံလောက်သော ထောက်ခံမှု များကို လုံးဝ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူကတော့ မတူညီပေ။

သူ့ထံတွင် စွမ်းအား ရှိသည်... နောက်ခံ ရှိသည်... အင်အား ရှိပြီး အရည်အချင်း လည်း ရှိလေရာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ရန် လုံးဝ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေလေသည်။

သို့သော် အဓိက အချက်မှာ ကျီချန်တောက်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် လိုအပ်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ပုံရိပ်ယောင် မှတ်တမ်းကျောက်တုံးကို ကျီချန်တောက်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန်... မင်းကောင်လေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က တကယ်ကို မသေးဘူးပဲ..."

ကျီချန်တောက်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ ကျန်းချဲ့ကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျီချန်တောက်က လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ရည်မှန်းချက် ကြီးတာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထိုက်တန်နေသရွေ့ ငါကိုယ်တော်က မင်းကို တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် ရာထူး အပြင် နောက်ထပ် ရာထူး တစ်ခု ထပ်ပေးမယ်... ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန် ရာထူးကို ယာယီ ကိုင်တွယ်ထားလိုက်... ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု အနေနဲ့ မင်း နည်းလမ်းရှာပြီး တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် ကို ဖြေရှင်းပေးရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချဲ့ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန် ဟုတ်လား... ဒါ... ဒါက နတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို လီချန်ကော နဲ့ ရင်ဆိုင်စေချင်တာလား..."

ဤသို့ တွေးတောမိသည်ကို သူ့အား အပြစ်တင်၍ မရနိုင်ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန် ရာထူးမှာ အလွန်တရာ ထိလွယ်ရှလွယ် လွန်းလှပေသည်။ ယခင် အချိန်များက လီချန်ကော သည် တောင်ပိုင်း ကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးချုပ် ရာထူးကို ယူထားသော်ငြား အင်အား တစ်သိန်းရှိသော အထူးလေ့ကျင့်ထားသည့် တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် နှင့် လီချန်ကော ၏ နယ်စားရာထူးတို့ကြောင့် ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အမည်ခံ ရာထူးသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံး၏ စစ်ရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာများ အားလုံးကို လီချန်ကော က လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့က ထိုရာထူးကို ပူးတွဲ တာဝန်ယူမည် ဆိုပါက လီချန်ကောကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သွားရောက် ဆွပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ကျီချန်တောက်၏ နောက်ဆုံးစကားကို ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။ တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် ကို ဖြေရှင်းပေးရန်တဲ့လား။

တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

တော်ဝင်နန်းတော် ထံမှ လစာရိက္ခာများကို ယူနေသော်ငြား အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်တော့ လီချန်ကော၏ ကိုယ်ပိုင် တပ်ဖွဲ့ကြီးသာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် အင်အား တစ်သိန်းရှိသော တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် မှာ တော်ဝင်နန်းတော်၏ အကောင်းဆုံးသော အထူးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော နယ်စပ်ရှိ အထူးတပ်ဖွဲ့များနှင့် နည်းနည်းလေးမျှ အားနည်းခြင်း မရှိချေ။ တော်ဝင်နန်းတော်၏ အတော်လေး အရေးပါသော အင်အားစု တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် အင်အား တစ်သိန်းရှိသော အထူးတပ်ဖွဲ့မှလွဲ၍ ယွဲ့ပြည်နယ် တွင် အမှန်တကယ်၌ အခြားသော ဒေသခံတပ်ဖွဲ့များစွာ လည်း ရှိနေသေးလေသည်။

"အရင်တုန်းက လီချန်ကော က အတော်လေး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတလော သူ ပိုပိုပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့ လာတယ်... လက်တံတွေ အရမ်း ရှည်လာတယ်... စစ်ရေး အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာကို သိမ်းပိုက်ချင်ရုံ သာမကဘဲ ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကိုပါ အပြတ်အသတ် ထိန်းချုပ်ပြီး ဘုရင် နေရာကို ထိုင်ချင်နေတာ... အရင်က တော်ဝင်နန်းတော် က သူ့ကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းပါးပါး ပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကိုယ်တိုင် စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်နေပြီ ဆိုမှတော့ ဘာမှ ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ကျီချန်တောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသော်ငြား ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ရှိ အတွေးကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က သူ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့များ နတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီလို တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ..."

"ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် နေရာက အလွယ်တကူ ထိုင်လို့ရတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ... မင်း အဲ့ဒီနေရာမှာ ထိုင်ချင်ရင် ငါကိုယ်တော်က အခွင့်အရေး ပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်ကလည်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပြဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

ကျီချန်တောက်က အများကြီး ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ကျန်းချဲ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့်သာ ကြည့်နေလေသည်။ ကျန်းချဲ့ သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... နတ်မင်းကြီးက ဒီလောက်တောင် အလေးထားနေမှတော့ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို လိုက်နာပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် နေရာကို သူ အမှန်တကယ်ပင် အလိုရှိလေသည်။ လီချန်ကော၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကိုလည်း သူ အလားတူ အလိုရှိပေသည်။ လီချန်ကောက မျိုးရိုးမတူသော ဘုရင်တစ်ပါး မဖြစ်လာနိုင်သော်ငြား သူက မဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိချေ။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့... မင်း ပြန်သွားပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့... ညီလာခံ စတင်တာနဲ့ မင်းက အဆင့်သုံး နတ်ဘုရားသံတမန် ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရဲ့ မြို့တော်ဝန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ကျီချန်တောက်၏ အသံမှာ အလွန် တိုးတိမ်သော်ငြား တောင်တန်းကြီး တစ်ခုအလား လေးလံသော ယုံကြည်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

သူ နှုတ်မှ ထုတ်ပြောလိုက်သည့် စကားကို သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဟု ယုံကြည်နေသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နတ်မင်းကြီးကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က ချက်ချင်းပင် ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"မင်း တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် ကို ဖြေရှင်းပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ငါကိုယ်တော်က ဒီကျေးဇူးတင်စကားကို လက်ခံပါ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

"အော် ဒါနဲ့... အခုတလော နည်းနည်းလေး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေဦး... မင်းဆီကို ပြဿနာ အချို့ ရောက်လာနိုင်တယ်..."

အဓိက ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျီချန်တောက် က ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"နတ်မင်းကြီး ရည်ရွယ်တာက..."

"မင်း မေ့မနေနဲ့ဦး... မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ လုချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ကောင် လိုက်ပါနေသေးတယ်လေ... သူနဲ့ နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် အကြားမှာ သေရာပါ ရန်ငြိုးကြီး ရှိနေတာ... အဲ့ဒါကြောင့်လည်း အရင်တုန်းက လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ လုချန်ဖုန်း က အတော်လေး ပါးနပ်တယ်... နောက်ချန်လမ်းလေး ချန်ထားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တယ်... အရင်တုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း က ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့တာက နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ပဲ... အခုတော့... ဟဲဟဲဟဲ..."

ကျီချန်တောက်က အဓိပ္ပာယ် နက်ရှိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး အခြေအနေ မဟန်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ တာ့လဲ့ရင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှာ နံပါတ်တစ် နတ်မသေမျိုး ဂိုဏ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ်မှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ ထို့အပြင် လုချန်ဖုန်း၏ ရန်သူဟောင်း နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် ရဟန္တာ မှာ ယခုအခါ နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် ဗောဓိသတ် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အစစ်အမှန် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါး ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်အမင်း ခေါင်းခဲသွားရလေသည်။

သို့သော် ကိစ္စများက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ရှောင်လွှဲရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ လုချန်ဖုန်း သည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အခက်အခဲများမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် တိုက်ရိုက် လက်လွှတ်လိုက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သွေးသစ္စာ တားမြစ်ချက် လည်း ရှိနေသေးရာ ဤ အန္တရာယ်ကို သူ မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"သတိပေးတဲ့ အတွက် နတ်မင်းကြီးကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် သတိထားပါ့မယ်..."

ကျီချန်တောက် ထံမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် ကျီချန်တောက် ပြောခဲ့သည့် အတိုင်းပင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် မြို့တော် အတွင်း၌ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ အပြင်လောက သို့ ပြန့်နှံ့သွားသော သတင်းမှာတော့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသည် ဟူ၍ ပင်ဖြစ်သည်။

သူ မကြာမီ တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံရမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လက်ရှိအချိန်အထိ သတင်း နည်းနည်းလေးမျှ ပေါက်ကြားခြင်း မရှိသေးချေ။

ချန်ချင်းဖန် ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့် သတင်းလမ်းကြောင်းမှ မရရှိသေးသော်ငြား ကျန်းချဲ့ ကတော့ နည်းနည်းလေးမျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိပေ။

ကျီချန်တောက် က သူ့ကို ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ကတိပေးထားပြီ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စတွင် မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မြင်မိလေသည်။

ယခု လက်ရှိအချိန်တွင် သူ စဉ်းစားတွေးတော ရမည့် အရာများမှာ ရာထူး တက်ပြီးနောက် လီချန်ကောကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း ဟူသည့် ကိစ္စနှင့် နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် ကို မည်သို့ ခုခံ ကာကွယ်ရမည်နည်း ဟူသည့် ကိစ္စ ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူနှင့် လုချန်ဖုန်း တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန် တည်ကြည် လေးနက်နေကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် လုချန်ဖုန်း က ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေလေသည်။

ကျန်းချဲ့ သည် ကျီချန်တောက်၏ အလေးထားမှုကို ရရှိထားသဖြင့် နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် အနေဖြင့် သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ရဲမည်ဟု တပ်အပ် မပြောနိုင်ချေ။ သို့သော် လုချန်ဖုန်း ကတော့ ခြားနားလေသည်။ ထို နှစ်ယောက် အကြားရှိ ရန်ငြိုးမှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤရန်ငြိုးမှာ ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် လိုချင်သည်မှာ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၏ အသက် တစ်ခုတည်း သာမကဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးပင်လယ် ပုတီးစေ့ နှင့် နဂါးသွေးကြော တို့ကိုပါ အလိုရှိနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်း နှစ်ခုစလုံးမှာ ယခုအခါ ကျန်းချဲ့၏ အပိုင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူ လုံးဝ ထုတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးနှင့် ရန်သူ ဖြစ်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ လုံးဝ ထုတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ တွေးတောမှုများ အားလုံးမှာ မည်ကဲ့သို့ ခုခံ ကာကွယ်ရမည်နည်း ဟူသည့် အပေါ်တွင်သာ ရှိနေလေသည်။

ရှေ့တွေး နောက်တွေး တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ချီမိသားစု အပေါ်တွင်သာ ထားရှိလိုက်လေသည်။ ကျီချန်တောက်၏ သဘောထားမှာ ရေရေရာရာ မရှိသေးဘဲ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားပေးမည် မပေးမည်မှာ မသေချာသေးချေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ချီမိသားစုနှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ ပတ်သက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ချီမိသားစု၏ သိုင်းသူတော်စင်က သူ့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမည် ဖြစ်လေသည်။ နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ယခု လက်ရှိအချိန်တွင် အကွာအဝေး အလွန် ဝေးကွာလွန်းနေသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ပေလင် ဒေသသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီးမှသာ ဆက်လက် ပြောဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကတော့ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် က ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် ကြားဖြတ် သတ်ဖြတ်မည်ကို ကာကွယ်ရန် အတွက် သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာ များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်နေလေသည်။ အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကျန်းချဲ့ နည်းတူ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် နေသူ နောက်တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးလေသည်။ ထိုသူမှာ မိဖုရားကြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်ရှန်း သည် ပြင်ပလူများ အများကြီး တွေးတောမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်းချဲ့ အိမ်ပေါ် တက်လာပြီးကတည်းက အလွန် ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့လေသည်။ လူတိုင်းကို သူ၌ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း ပြောပြနေသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း ကတော့ မတူညီချေ။

သိက္ခာကျ ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ တတ်နိုင်သမျှ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျှော့ချရန် ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် မိဖုရားကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ရာ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူမသည် အပြင်ပန်း တွင်သာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး နောက်ကွယ်တွင်တော့ အမြဲတမ်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ ညတိုင်းလိုလို ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားတွေးတော နေမိပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပုံရိပ်ယောင် မှတ်တမ်း ချန်ထားခဲ့သည့်အလား အသိပညာ တိုင်း စကားလုံး တိုင်းက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ စွဲထင်နေလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်လေး အတွင်းမှာပင် သူမကို အတော်လေး ပိန်ချုံး သွားစေခဲ့လေသည်။

မည်သို့ ဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း သည် ညတစ်ည တွင် ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။ ပန်းချီကား ထက်တွင် လူနှစ်ယောက် ပါဝင်ပြီး တစ်ယောက်က သူမ ဖြစ်ကာ အခြား တစ်ယောက်က ကျန်းချဲ့ ပင်ဖြစ်သည်။

ပန်းချီကား ထက်တွင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန် ပါးလွှာနေပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းချဲ့ ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သား လိုင်းများကို သူမက အလွန် အသက်ဝင် သေသပ်စွာ ပုံဖော် ရေးဆွဲထားလေသည်။ သူမ အနေဖြင့်လည်း အလွန် အသက်ဝင်အောင် ရေးဆွဲထားပြီး စိတ်ကူးယဉ် မှု အချို့ကိုပါ ထည့်သွင်းထားလေသည်။

ငါးကြင်းနီ ရင်ခံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပြင်ထက်တွင် အစင်းကြောင်း အချို့ ရှိနေကာ ကြာပွတ် ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထားရသည့်အလား မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင်တော့ အနီရောင် ကြာပွတ် တစ်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ဖုန်းဟယ် နန်းဆောင် အတွင်းတွင်။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း သည် မျက်နှာထား အုံ့မှိုင်းလိုက် လင်းလက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ကာ ဤဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားကို မီးရှို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စကြောင့် မိမိအတွက် အားနည်းချက် တစ်ခု ချန်မထားခဲ့လိုချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ မူလ အကြံအစည်မှာ ကျန်းချဲ့ နှင့် ဝေးဝေး နေရန် ဖြစ်ပြီး အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုများကို ဆက်လက် မခံစားလိုတော့ချေ။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကြာပန်း ကိုတော့ ကျီချန်ရှန်း က တစ်ဆင့် ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ရန် ဖြစ်ပြီး ထို အချိန်မှစ၍ တစ်ဖက်လူကို နောက်ထပ် မတွေ့တော့ရန် ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူမ မနေနိုင် မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားကို မီးရှို့ပစ်ရန် တွေးတောမိတိုင်း ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုသည့် အတွေးများ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရှေ့တွေး နောက်တွေး တွေးတောပြီးနောက် အစပိုင်းက သူမ သည် သံသယ ပင် ဝင်ခဲ့မိသေးလေသည်။

'အဲ့ဒီ ကျန်းချဲ့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါမိဖုရားရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆေးတစ်မျိုးမျိုးများ ခတ်လိုက်တာလား...'

သံသယ မဝင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရခြင်းမှာ အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များလွန်းသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစပိုင်းက သူမနှင့် ကျန်းချဲ့ အကြားတွင် ရန်ငြိုး ရှိခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ အပေါ်တွင်လည်း မကျေနပ်မှု များနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပင် ရှိခဲ့လေသည်။ သာမန် အသိတရား အရ ဆိုလျှင် နာကြည်း မုန်းတီး နေရမည် သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဘယ်လိုများ ဖြစ်နေရသနည်း။ ခေါင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ သူချည်း သက်သက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ့ကိုပါ သူမ အပေါ် လွှမ်းမိုးခွင့် ပြုချင်နေမိလေသည်။

သို့သော် သေသေချာချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပါက သိပ်ပြီး မမှန်ကန်လှချေ။ သူမသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သော ရှေးဟောင်း စာအုပ်စာပေ များကို ရှာဖွေ ဖတ်ရှုခဲ့သော်ငြား ဆင်တူသော ကျိန်စာမျိုး လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ သူမ ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာစေရန် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်စွာ ဖိအားပေး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်လေသည်။

သို့သော် သူမသည် ကျန်းချဲ့ နှင့် အသိအကျွမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီနည်း။

ဤကိစ္စ အတွက် သူမ သည် တော်ဝင် သမားတော် ကိုပင် ခေါ်ယူ ပြသခဲ့သေးလေသည်။ သို့သော် ရရှိလာသော ရလဒ် ကတော့ သူမတွင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ကျန်းမာနေပြီး ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအား ပင်လျှင် မနည်းမနော တိုးတက်နေကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုခု၏ အားဖြည့် ပြုစုပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

ဤ ရောဂါရှာဖွေ တွေ့ရှိချက် ရလဒ်က ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း ကို အချိန် အတော်ကြာ ကြက်သေသေ သွားစေခဲ့လေသည်။ သူမ သည် မည်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာ ကိုမျှ မျိုချထားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ တစ်ကြိမ်တည်းသော အကြိမ်မှာ ကျန်းချဲ့၏ အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ပန်းချီကား ထက်ရှိ အလွန် အသက်ဝင်သော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း က သူမ၏ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း အတွေးဝင်မိလေသည်။

'ဒါများ ကျန်းချဲ့က ငါ့ကို မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သာယာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့လို့များလား...'

ဤ အတွေး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ သူမ ကမောက်ကမ တွေးတော နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် အနှစ်နှစ်ဆယ် တိုင်အောင် ယောက်ျား တစ်ယောက် နှင့်မျှ မထိတွေ့ခဲ့ရချေ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ် က ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမသည် ဧကရာဇ်မင်း ၏ အထိအတွေ့ကို အကြိမ် အနည်းငယ်သာ ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

ရုတ်တရက် အလွန် တောင့်တင်း သန်စွမ်းသော အမျိုးသား တစ်ယောက် နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်ဘူးဟု အာမမခံနိုင်ချေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ အရမ်းကို အောက်တန်းကျ လွန်းလှပေသည်။ သူမသည် မိဖုရားကြီး တစ်ပါး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"မိဖုရားကြီး... တတိယမင်းသား ရောက်လာပါပြီ..."

တွေးတော နေဆဲမှာပင် နန်းတွင်း အစေခံမလေး တစ်ယောက်၏ အသံက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အမူအရာမပျက် ပန်းချီကားကို လိပ်ကာ သိုလှောင်ရေး လက်စွပ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်း လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်..."

"သားတော် မယ်တော်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ကျီချန်ရှန်း က ရိုရိုသေသေ အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"မတ်တတ်ရပ်ပါတော့... ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အားပြီး ရောက်လာရတာလဲ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

ကျီချန်ရှန်း နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... သားတော် ကြားထားတာတော့ ရွှယ်မိသားစု က လူတွေ မြို့တော်ကို ရောက်နေပြီတဲ့... ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကြာပန်း ရောက်လာပြီ မဟုတ်လား..."

"အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း အမူအရာ မပျက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကြာပန်း ကို အမှန်တကယ်ပင် ရရှိပြီးပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူမ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ပေးအပ်ရမည်လား ဆိုသည်ကို တွန့်ဆုတ် နေခဲ့မိလေသည်။ မသွားလျှင်လည်း ရင်ထဲတွင် ယားယံနေသလို ခံစားရလေသည်။

သို့သော် သွားလိုက်မည် ဆိုပါက အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ က သူမကို ထပ်မံ ရိုက်နှက်လျှင် မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။ မိဖုရားကြီးကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ရသည့် သာယာမှု ကို သူမက အရိုက်ခံရသူ ဖြစ်နေသော်ငြား အထဲမှ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်ဖွယ် ကောင်းသည့် အရာကို သူမ လည်း ခံစား သိရှိနိုင်လေသည်။

"ပစ္စည်းရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ကျန်းချဲ့ဆီကို ပို့ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား... သားတော့်ကို သွားခိုင်းလိုက်ပါလား... အဲ့ဒါဆိုရင် အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို ဆွဲဆောင်စည်းရုံးလို့ ရတာပေါ့..."

ကျီချန်ရှန်း ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ယခင်ကလည်း သူသည် ဤ အကြောင်းအရာကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော်ငြား ထိုအချိန်က မယ်တော်ကြီး ပေးခဲ့သော အဖြေမှာ ရေရေရာရာ မရှိခဲ့ချေ။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"မလိုပါဘူး... ဒါက မယ်တော်ကြီး နဲ့ သူနဲ့ သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စ ဆိုမှတော့ မယ်တော်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်... အော် ဒါနဲ့ မင်း နောက်ပိုင်း ကျန်းချဲ့ကို ဆက်ဆံတဲ့ အခါကျရင်လည်း ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နဲ့ လေးစားမှု ရှိရမယ်နော်... ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့..."

"ဗျာ..."

ကျီချန်ရှန်း နေရာမှာတင် ကြက်သေသေ သွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရမည် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ သူက အခု မယဉ်ကျေးလို့လား။ ဒါများ လူကြီးသူမ တစ်ယောက်လို လေးစားရတော့မှာလား။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျီချန်ရှန်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... တကယ်လို့ မယ်တော်ကြီး သွားမယ်ဆိုရင် နည်းနည်းလောက် ဖိအားပေးပြီး သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးခဲ့ပါဦးနော်…”