အခန်း ၃၇၆

အခန်း (၃၇၆) - အိမ်ပြန်ခြင်းနှင့် လွမ်းဆွတ်ခြင်း (၁)

လရောင်သည် နင်မြို့၏ ပျက်စီးနေသော တံတိုင်းဟောင်းများပေါ်သို့ ပြဒါးရည်များအလား တဖွဲဖွဲစီးကျနေပြီး ပြန်လည်နိုးထလာနေသော မြို့တော်ကြီးကို ဝေဝါးလှပသော ငွေရောင်ခြုံထည်ကြီးတစ်ခုအလား လွှမ်းခြုံထားပေးသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ချော်ရည်ခန်းမဆောင်၏ အမြင့်ဆုံးဝရန်တာစွန်းတွင် တစ်ကိုယ်တည်း မတ်တတ်ရပ်နေမိရင်း ငွေဖြူရောင်အမွေးအမျှင်များက ညဉ့်လေပြင်းအတွင်း ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သူ၏ ညာရှေ့လက်ပေါ်ရှိ ထင်ရှားမြင်သာနေသော အနားသတ်များမှာ လရောင်အောက်၌ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး လက်သည်းထိပ်ဖျားတွင် ရံဖန်ရံခါ လင်းလက်တတ်သည့် အနက်ရောင်လျှပ်စစ်မီးပွားများကသာ ထိုနိယာမစွမ်းအင်ဒဏ်ရာကြီးမှာ ယခုထက်တိုင် ဖြည်းညင်းစွာ ကောင်းမွန်လာနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် သက်သေပြနေသည်။

သူသည် မြောက်ဘက်ရှိ ဝံပုလွေအသိုက်ရှိရာ ဦးတည်ချက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေမိရာ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများအတွင်း ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဤလောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝံပုလွေအုပ်စုမှလွဲ၍ ရေခဲနှင်းတောထဲမှ သူကိုယ်တိုင် ကောက်ယူမွေးမြူခဲ့သည့် သမီးငယ်နှစ်ဦးမှာ သူ အလေးနက်ဆုံး သံယောဇဉ်တွယ်ရသည့် တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

အတိတ်ဘဝက တောရိုင်းနယ်မြေ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ဦးအဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသော သူသည် ဤကမ္ဘာ၌ ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ရမည့် သေးငယ်သော သက်ရှိလေးနှစ်ဦးရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အချိန်ကမျှ မမှန်းဆခဲ့ဖူးပေ။

“ရှောင်လန်လေးကတော့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ မအိပ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်တွေကို ထပ်ပြီးလေ့လာနေဦးမှာ သေချာတယ်”

ရှောင်လန်လေး၏ အာရုံစူးစိုက်နေချိန်တွင် မျက်မှောင်လေး အနည်းငယ်ကြုတ်ထားတတ်ပုံနှင့် လေးနက်သွားချိန်၌ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာလေးများထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာတတ်ပုံကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

“သူမကို နည်းစနစ်သစ်တစ်ခုသင်ပေးတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မလှုပ်နိုင်တော့တဲ့အထိ ပင်ပန်းသွားမှပဲ အနားယူတတ်တာ”

ထို့နောက်တွင် ရှောင်ယင်းလေး၏ ခေါင်းမာလှသော မျက်နှာလေးမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ဆံနွယ်လေးများက လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

“ရှောင်ယင်းလေးက ပိုပြီးစိုးရိမ်ရတယ်၊ သူမက အသက်နဲ့လဲပြီး ကျင့်ကြံနေသလိုပဲ”

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အချိန်အရှိန်မြှင့်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအားတွေကို ခမ်းခြောက်လုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သေးတာ။ ဒီကလေးမလေးကတော့ အမြဲတမ်း ဇွဲကြီးလွန်းတယ်”

ဤသို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသည်။ သူ စွန့်စားရှာဖွေစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် အမည်မသိအရာများအပေါ် လောဘတက်ခြင်းများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသကဲ့သို့ ဝံပုလွေအုပ်စုကို ဦးဆောင်ချိန်က ခံစားခဲ့ရဖူးသည့် တာဝန်သိစိတ်များနှင့်လည်း လုံးဝ မတူညီပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ နှလုံးသားအောက်ဆုံးတွင် အမြစ်တွယ်နေသည့် နူးညံ့မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ကောင်တည်း အထီးကျန်စွာ ကျင်လည်တတ်ခဲ့ဖူးသော စွန့်စားသူဖြစ်သည့် သူ့အား “အိမ်” ဟူသော သံယောဇဉ်ချည်နှောင်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

သူ မသိစိတ်မှ ညာရှေ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ထင်ရှားမြင်သာနေသော အနားသတ်များကို စိုက်ကြည့်နေမိကာ ဒဏ်ရာ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့် သူတို့ကို နင်မြို့တော်ဆီ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဤမြင်ကွင်းများကို ပြသရမည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝေးကွာလှသော ဝံပုလွေအသိုက်၏ သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း၌ ရှောင်လန်သည် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်က အဆောင်လေးကို လက်ကလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေရှာသည်။

ရေခဲပင်မသတ္တုရိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ထိုဆွဲသီးလေးမှာ လရောင်အောက်တွင် အားနည်းစွာ လင်းလက်နေသည်။

လင်းထျန်းလုံကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးထားခဲ့သည့် ဤအဆောင်လေးမှာ အဖိုးတန်လှသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့နှင့် ဖေဖေဝံပုလွေတို့ကြားက ချည်နှောင်မှုတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

“ရှောင်ယင်း၊ နင်ရော ဖေဖေ ဘယ်တော့လောက်ပြန်လာမယ်လို့ ထင်လဲဟင်”

သူမက ဘေးရှိ ရှောင်ယင်းလေးကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်မိရင်း မသိစိတ်မှ ဆွဲသီးလေးကို လက်ကလေးဖြင့် ပွတ်သပ်နေမိသည်။

သူမ၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျာ့နှင့် ငွေဖြူရောင်ရောယှက်နေသော ဆံနွယ်လေးများက ညဉ့်လေအတွင်း ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများရှိနေရှာသည့် မျက်နှာလေးကို ပိုမို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။

ရှောင်ယင်းကမူ သားရဲသားရေများဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကုတင်ငယ်ပေါ်တွင် ဒူးတုပ်ထိုင်နေမိရင်း ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ကြည်လင်လှသော လရောင်ကို စိုက်ကြည့်နေရှာသည်။

“ဖေဖေက မကြာခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ”

သူမ၏ ရှည်လျားလှသော ခရမ်းရောင်သန်းနေသည့် ဆံနွယ်ကြီးက ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် ရေတံခွန်တစ်ခုအလား စီးကျနေပြီး လရောင်အောက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေစေသည်။

သမီးငယ်နှစ်ဦးလုံး အချင်းချင်းကြည့်လိုက်မိရာ ထိုမျက်လုံးလေးများထဲတွင် တူညီသော အကြံအစည်များ ရှိနေကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသာ သီးသန့်နေထိုင်ကြသည့် ဤသစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း၌ စကားပြောဆိုရာတွင် မည်သည့်ထိန်းချုပ်မှုမျှ မရှိကြပေ။

သစ်ပင်အိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီးက နူးညံ့လှသော အသက်စွမ်းအင်အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေစေသဖြင့် ဝံပုလွေအသိုက်တစ်ခုလုံးကို ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်လှသော လေထုကြီးတစ်ခုအောက်တွင် လွှမ်းခြုံထားပေးသည်။

“နင်မြို့ဘက်က စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုတွေက ပိုပြီးတော့ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာနေသလိုပဲ”

ရှောင်ယင်း၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားလေးများက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ သိမ်မွေ့လှသော အချိန်လှိုင်းဂယက်လေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းလေးများအတွင်း လေးနက်မှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“အထူးသဖြင့် အဲဒီဓာတ်ခွဲခန်းရှိတဲ့ဘက်က ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ အချိန်ဖွဲ့စည်းပုံတွေက ဘာမှန်းမသိတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ တိုက်စားခြင်းကို ခံနေရသလိုပဲ။ အဲဒီနေရာရဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းက အရမ်းမတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာကို ငါ ခံစားမိတယ်”

ရှောင်လန် ခေါင်းလေးညိတ်ပြလိုက်မိရင်း သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ရှေ့ထည့်တည့်တွင် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရေလှိုင်းလေးများအလား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

“ငါလည်း ခံစားမိတယ်။ ပြီးတော့ အခုလတ်တလော ဝံပုလွေအသိုက်ဆီရောက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ရှားပါးစွမ်းအင်ဗဟိုချက်တွေနဲ့ အထူးသတ္တုတွေ အများကြီးပါနေတယ်”

“ကြည့်ရတာ ဖေဖေ နင်မြို့မှာ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့ပုံပဲ”

သူမ၏ အကြည့်များက ဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ ဟင်းလင်းပြင်အကွာအဝေးကို ထိုးဖောက်လျက် ပြန်လည်တည်ဆောက်နေဆဲဖြစ်သည့် ထိုမြို့တော်ကြီးကို မြင်တွေ့ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ငါတို့ နင်မြို့ကို ရောက်သွားတဲ့အခါကျရင် အဲဒီဓာတ်ခွဲခန်းကို သေချာပေါက် သုသေသနလုပ်ရမယ်”

ရှောင်ယင်း၏ မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ဉာဏ်များလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး လက်သည်းထိပ်ဖျားပေါ်ရှိ အချိန်စွမ်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးဖို့အတွက် နည်းလမ်းသစ်တွေ ရှာတွေ့နိုင်မလား မသိနိုင်ဘူး။ ငါခံစားမိတာကတော့ အဲဒီထဲမှာ ရှေးကျပြီး အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ”

ရှောင်လန် သက်ပြင်းလေးချလိုက်မိရာ သူမပတ်လည်တွင် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အရင်ဆုံး ဖေဖေဝံပုလွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်ရဦးမှာလေ။ သူကတော့ ငါတို့ကို အခုထိ အရမ်းငယ်သေးတယ်လို့ပဲ ထင်နေမှာသေချာတယ်”

သူမကပြောရင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ မျက်လုံးလေးများမှာ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့တန်ဖိုးကို သက်သေပြနိုင်ရင် ဖေဖေက ငါတို့ကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားမှာပဲ”

သမီးငယ်နှစ်ဦးလုံး အချင်းချင်းကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်မိကြသည်။

သူတို့မှာ အပြင်ပန်းတွင် အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးများအသွင် ရှိနေကြသော်လည်း မျက်လုံးလေးများထဲတွင်မူ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ဉာဏ်ပညာအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကြသည်။

အတိတ်ဘဝက ဧကရီများအဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့ဖူးကြသည့် မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးတည်း သီးသန့်ရှိနေချိန်တိုင်း၌ အပြင်ပန်းနှင့် လုံးဝမကိုက်ညီသည့် ရင့်ကျက်မှုများကို အမြဲတစေ ပြသလေ့ရှိကြသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်ခင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာစပြုနေပြီဖြစ်သော နေမင်းကြီးက ချော်ရည်ခန်းမဆောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ဆိုးထည့်ပေးလိုက်ချိန်၌ လင်းထျန်းလုံမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်းအလင်းတန်းက ရေခဲပြတင်းပေါက်များကို ထိုးဖောက်လျက် သူ၏ ငွေဖြူရောင်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အနားသတ်တစ်ခုအား အရောင်ခြယ်ပေးထားပြီး နဖူးပေါ်တွင် လုံးဝရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော ရေခဲမိုးကြိုးသရဖူတော်က တည်ငြိမ်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို လှည့်ပတ်နေစေသည်။

သူ အဓိကအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ယွဲ့ရီသည် ကျက်သရေရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်း လှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းထျန်းလုံသည် ယနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေကြောင်း သူမ စူးရှထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်ရှာသည်။

စစ်မြေပြင်က စူးရှလှသော တိုက်ပွဲဝင်ရောင်ဝါများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နေရာတွင် နက်နဲလှသော နူးညံ့မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးထားသည်။

သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့မိပြီး လမင်းနှင့်တူသော အမြီးဖျားရှိ ငွေဖြူရောင်လေးကလည်း မသိစိတ်မှ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်မိသွားသည်။

“ငါ ဝံပုလွေအသိုက်ဆီ သုံးရက်ပြန်သွားဦးမယ်”

လင်းထျန်းလုံ၏အသံက ခန်းမဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းဆို၍မရသော လေသံတို့ ပါဝင်နေသည်။

သူ၏အကြည့်များက နေရာတွင်ရှိနေကြသည့် စစ်သည်တိုင်းအပေါ် ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယွဲ့ရီအပေါ်၌ တည်မြဲနေခဲ့သည်။

ယွဲ့ရီ၏ မြေခွေးနားရွက်လေးတစ်ဖက် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

လင်းထျန်းလုံ ဤသို့ပြောဆိုချိန်၌ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မနေ့ညက ဝရန်တာစွန်းတွင် တစ်ကိုယ်တည်းမတ်တတ်ရပ်လျက် အဝေးတစ်နေရာဆီ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည့် သူ၏နောက်ကျောပုံရိပ်ကြီးကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။

“အဲဒီကာလအတွင်းမှာ”

လင်းထျန်းလုံ၏ အကြည့်များက နေရာတွင် ရှိနေကြသူအားလုံးအပေါ် ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် လက်သည်းထိပ်ဖျားဖြင့် ပလ္လင်တော်လက်တန်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာတောက်လိုက်ရာ အထူးသတ္တုစပ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲသလင်းကျောက်များ ပွင့်ဟလာလိုက်၊ ပြန်အရည်ပျော်သွားလိုက်ဖြစ်နေသည်၊

“မြို့တွင်းစီမံခန့်ခွဲမှုအားလုံးကို ယွဲ့ရီက ငါ့ကိုယ်စား ဆောင်ရွက်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရန့်မြဲ့က ဘေးကနေ ပံ့ပိုးပေးရမယ်။ ကိစ္စအားလုံးကို သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ပူးပေါင်းဆုံးဖြတ်ကြရမယ်”

ရန့်မြဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း သူ၏ ငွေမင်ရောင်အမွေးအမျှင်များသည် နံနက်ခင်းအလင်းအောက်တွင် သတ္တုကဲ့သို့ အေးစက်သော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေစေသည်။

ဤယုံကြည်မှုများ၏ လေးနက်မှုကို သူ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသဖြင့် မသိစိတ်မှ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ခိုင်မာလှသော ရေခဲချပ်ဝတ်တန်ဆာရောင်ဝါများ လှည့်ပတ်လာခဲ့ပြီး စိတ်ထဲရှိ လေးနက်မှုများကို ဖော်ပြနေသည်။

လင်းထျန်းလုံ ယွဲ့ရီကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိရာ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများအတွင်း နက်နဲလှသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။

“မှတ်ထားပါ၊ အခု မင်းက ငါပဲ”

ထို့နောက် သူ ရန့်မြဲ့ထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး လေသံထဲတွင် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အိမ်ကို သေချာစောင့်ရှောက်ထားပါ၊ ငါပြန်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေ”

ဤညွှန်ကြားချက်က တိုတောင်းပြီး အားကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

နေရာတွင်ရှိနေကြသည့် စစ်သည်တိုင်းက ဤကိစ္စသည် ရိုးရှင်းသော ထွက်ခွာမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နင်မြို့၏ စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်သစ်အတွက် အရေးကြီးလှသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိကြသည်။

သွေးမိစ္ဆာ၏ အနီရောင်ရင့်ရင့်အမွေးအမျှင်များ အနည်းငယ် ထောင်မတ်သွားခဲ့ပြီး ထျန်းပင်း၏ အမှောင်ရွှေရောင်မိုးကြိုးပုံစံများကလည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ လှည့်ပတ်လာခဲ့သကဲ့သို့ ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည်လည်း အလင်းနှင့် အရိပ်တို့၏ နယ်နိမိတ်ကြားတွင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။