အခန်း ၃၈၀

အခန်း (၃၈၀) - မုန်တိုင်းမလာမီ ညချမ်း (၂)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ရေခဲပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် သစ်ပင်အိမ်လေးထဲသို့ ဖြာကျလာချိန်၌ လင်းထျန်းလုံသည် သမီးများ၏ အပြောင်းအလဲများကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှောင်လန်၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့နှင့် ငွေရောင်ရောယှက်နေသော ဆံပင်ရှည်ကြီးသည် သူမ၏ ခါးအထိ ရှည်ထွက်လာပြီး နံနက်ခင်း အလင်းရောင်တွင် လရောင်နှင့်တူသော အရောင်အဝါဖြင့် လွင့်ဝဲနေသည်။

သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို စီးဆင်းစေလိုက်ချိန်တွင် ဆံပင်များသည် သဘာဝအလျောက် ငွေရောင်အလင်းဝန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး အချိန်မရွေး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားနိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများထဲမှ ငွေရောင်ကြယ်ရောင်လေးများက ပို၍ သိပ်သည်းလာပြီး ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါက ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ သွေဖယ်မှု ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်လည်း အနည်းငယ် ရှည်ထွက်လာပြီး မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ကနဦးပုံစံကို စတင်ပြသနေလေ၏။

ရှောင်ယင်း၏ ခရမ်းရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးသည် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုပမာ ကျဆင်းနေပြီး ဆံစွန်းလေးများကို အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် နာရီလက်တံများ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်နှေးကွေးခြင်း နယ်ပယ်သည် ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပါက အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ မမှန်မကန် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း အချိန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို ခံစားသိရှိနိုင်သည့်အလား ပို၍ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များနှင့် တူနေသော်လည်း သာမန် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးများနှင့်မတူဘဲ သာမန်ကလေးငယ်များတွင် မရှိသော ရင့်ကျက်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။

"ရှောင်ယင်း... နင့်ရဲ့ ဆံပင်တွေ..."

ရှောင်လန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရှောင်ယင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်ပိုင် အပြောင်းအလဲများကိုပါ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်လန်... နင်လည်း အတူတူပဲ... ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တော်တော်လေး ကြီးလာကြတာပဲ..."

ရှောင်ယင်းကလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံးသည် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ဤအပြောင်းအလဲများသည် သူတို့၏ စွမ်းအား တိုးတက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့ကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်မှာ သူတို့၏ဖခင်သည် အလုပ်များလွန်းသည့်တိုင် သူတို့အတွက် လက်ဆောင်များကို အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဤခံစားချက်က လင်းထျန်းလုံအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

"လာ... ဖေဖေ့ကို သမီးတို့ရဲ့ စွမ်းရည်သစ်တွေ ပြကြပါဦး..."

လင်းထျန်းလုံက မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ပုံရိပ်က သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း ရုတ်တရက် အဆက်မပြတ် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွှေ့ပြောင်းမှုတိုင်းသည် အတားအဆီးအားလုံးကို တိကျစွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လင်းထျန်းလုံရှေ့၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားလေ၏။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျက်သရေရှိသော မျဉ်းကွေးများကို ရေးဆွဲနေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သာမန်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းများကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သဘောမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

"ဖေဖေ... ဒါက ဟင်းလင်းပြင် ခြေရာဖျောက်ခြေလှမ်းပဲ..."

သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"သမီးက ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်..."

ရှောင်ယင်းက သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သစ်ပင်အိမ်ထဲတွင် ကျဆင်းနေသော အမွေးအမှင်အချို့သည် စေးပျစ်သော အရည်များထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အောက်သို့ကျဆင်းမှု နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားသူများကို မထိခိုက်စေရန် သေချာစေရင်း အချိန်စီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲသည့် အကွာအဝေးကို ထိန်းချုပ်ရန် အာရုံစိုက်ထားလေ၏။

"သမီးရဲ့ အချိန်နှေးကွေးခြင်းနယ်ပယ်က ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်..."

သူမက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများတွင် ဉာဏ်ပညာ၏ အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလေ၏။

"ပြီးတော့ သမီးရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးလာတာနဲ့အမျှ ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ သက်ရောက်မှုတွေက ပိုပြီးတော့ အားကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ သမီးခံစားရတယ်..."

လင်းထျန်းလုံသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လက္ခဏာရပ်များသည် ခရမ်းရောင် ထူးကဲအဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သမီးများ၏ စွမ်းရည်များနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီနေပြီး အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းစေခဲ့သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤစိတ်ကြိုက် ဖန်တီးပေးထားသော လက်ဆောင်က သမီးနှစ်ဦးကို သူတို့ဖခင်၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားသိရှိစေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့များက အနည်းငယ် ပူနွေးလာသဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံးသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏ ရင်ဘတ်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု ခံစားချက်က သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခတ်သွားလေ၏။

"ဖေဖေ... နင်မြို့အနီးက ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်တွေက အရမ်းကို ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတယ်..."

ရှောင်လန်၏ မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"တစ်ခုခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနေသလိုမျိုးပဲ..."

ရှောင်ယင်း၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများတွင်လည်း လေးနက်မှုများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"အချိန်စီးဆင်းမှုကလည်း အရမ်းကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ... အချိန်လမ်းကြောင်း အများအပြား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါနေတာကို သမီး ခံစားရတယ်..."

လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်နှာထားက တင်းမာသွားပြီး သူတို့၏ နွေးထွေးသော ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းကို စောစီးစွာ အဆုံးသတ်ရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် ယွဲ့ရီ ပေးပို့လာသော အရေးပေါ် အကူအညီတောင်းခံမှုကို ခံစားမိလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏သမီးများသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူတို့ပြသခဲ့သော ထက်မြက်သည့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုပါ သူ သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ သူတို့၏ ထက်မြက်သော အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ မိမိကိုယ်ကိုပင် အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ ပြန်သွားရမယ်..."

လင်းထျန်းလုံသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နင်မြို့က ဖေဖေ့ကို လိုအပ်နေတယ်... ပြီးတော့ သမီးတို့ကိုလည်း လိုအပ်တယ်..."

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် သူတို့၏ ဖခင်ကို အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံးသည် စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို တညီတညွတ်တည်း ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့ထံမှ လာသော နွေးထွေးသည့် စွမ်းအင်များဖြစ်သည့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကာအကွယ်နှင့် သူတို့၏ သတ္တိအရင်းအမြစ်ကို ခံစားနေကြလေ၏။

---

ထိုအချိန်တွင် နင်မြို့သည် မကြုံစဖူး ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ယွဲ့ရီသည် လင်းထျန်းလုံ၏ ပုံစံဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မြို့ပြင်တွင် မိစ္ဆာဘုရင် သုံးပါး ဦးဆောင်သော စစ်တပ်က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို အပြီးသတ်ထားပြီး သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးသည် မျက်စိတစ်ဆုံးအထိ ဖြန့်ကျက်ထားလေ၏။

ထိပ်ဆုံးတွင် အတောင်နက် မိစ္ဆာဘုရင် ရှိနေပြီး သူ၏ အတောင်ပံများက နေရောင်ကိုပင် ကွယ်သွားစေရန် ဖြန့်ကျက်ထားကာ သူ၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများက လောဘရမ္မက် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ရန့်မြဲ့... အရှေ့ဘက် ခံစစ်မျဉ်းကို ရေခဲတံတိုင်း နောက်တစ်ထပ်နဲ့ အားဖြည့်ထား... ထျန်းပင်း... ကြံ့ချိုသားရဲမျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထား... ယင်းဖုန်း... သုတေသနစခန်းရဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်တွေကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေ... သွေးမိစ္ဆာ... မြစ်ကူးတဲ့နေရာကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိန်းထား..."

သူမက မျက်နှာထောင်ချီ ပုံရိပ်ယောင် လက္ခဏာရပ်မှတစ်ဆင့် လင်းထျန်းလုံ၏ အသံကို ပြီးပြည့်စုံစွာ တုပလျက် တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ညွှန်ကြားချက်တိုင်းသည် တိကျပြီး အချိန်ကိုက်ဖြစ်ကာ သူမ၏ ထူးချွန်သော အမိန့်ပေး ကွပ်ကဲနိုင်စွမ်းကို ပြသနေပေသည်။

စစ်သူကြီးလေးပါးသည် အမိန့်များကို လေးနက်စွာ ခံယူလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ 'ဝံပုလွေဘုရင်' နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

ယွဲ့ရီ၏ ဟန်ဆောင်မှုသည် လက်တွေ့အားဖြင့် ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ သူမသည် အသေးငယ်ဆုံးသော အလေ့အကျင့် လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား တိကျစွာ တုပထားနိုင်လေ၏။

သို့သော်လည်း သူမ တပ်များကို နေရာချထားနေစဉ်မှာပင် သုတေသနစခန်း ရှိရာဘက်မှ ဝုန်းခနဲ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မသတီစရာ စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းတိုင်တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခုအဖြစ် ဆေးဆိုးလိုက်လေ၏။ ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် ပုံပျက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ရင်တုန်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သုတေသနစခန်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ရပ်၏ စားသုံးမှုကို ခံရသည့်အလား မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သည့်နှုန်းဖြင့် ဆွေးမြည့်လာပြီး ပြိုကျလာတော့သည်။

'ဒုက္ခပဲ...'

ယွဲ့ရီ၏ နှလုံးခုန်တစ်ချက် မှားသွားရပြီး သူမ၏အဆိုးရွားဆုံး စိုးရိမ်မှုများ တကယ်ဖြစ်လာပြီကို သိလိုက်သည်။ သုတေသနစခန်းမှ လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်များသည် ထိန်းချုပ်မှု အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားနိုင်ပေသည်။

ထိုစွမ်းအားသည် မြွေဘုရင်၏ အဆိပ်၊ အရိုးဘုရင်၏ သေဆုံးခြင်း တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ပို၍ ရှေးကျကာ ဆိုးယုတ်လှသော အရာတစ်ခုတို့ ရောနှောနေခြင်းပင်။

ယန်ချင်းယွမ်၏ စမ်းသပ်မှုသည် လုံးဝကို အခြေအနေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ပြင် မြို့ပြင်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်သုံးပါးသည်လည်း အတွင်းဘက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သူတို့၏ အထွေထွေ ထိုးစစ်ကို စတင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ စစ်စည်သံများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ရောယှက်လာကာ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြနေပေသည်။

ယွဲ့ရီက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အစစ်အမှန် ဝံပုလွေဘုရင် ပြန်မလာမီအထိ အတွင်းရော အပြင်မှ အကျပ်အတည်းများကိုပါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

'ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါ... ဒီမှာ အရှင်သခင်ကို လိုအပ်နေတယ်...'