အခန်း ၁၂၇
Vol. 6 Ch. 127
Chapter 127
ရှောင်ကျီရွှမ်းက လင်းလော်ပြောင်းလဲသွားတာကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တယ်။လင်းလော်က သူမကို စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးနေပြီလား?မရဘူး သူမ ဒါကို အဖြစ်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ဒါတွေ အားလုံးက နင်းမုန့်ယောင်ကြောင့်ဖြစ်ရတာ သူမ ဒီလိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး?
နင်းမုန့်ယောင်က သူမရှေ့ကလူကိုကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ
"ရှင်ကဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"
ချောင်ထျန်းချန်က နင်းမုန့်ယောင်ဆီသွားလိုက်ပြီး သူမဘေးနားထိုင်ကာ
"ရှောင်ကျီရွှမ်းက မင်းကိုနောက်တစ်ခေါက် တိုက်ခိုက်ဖို့ကြံစည်နေတဲ့ပုံပဲ"
"ဟုတ်လား" နင်းမုန့်ယောင်က ဘာမှမဖြစ်သလို မေးလိုက်တယ်။
"မင်း မစိုးရိမ်ဘူးလား"
သူမက အဲ့ဒါက သူမနဲ့ဘာမှမဆိုင်သလို လုပ်နေတာမြင်ရတော့ ချောင်ထျန်းချန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
နင်းမုန့်ယောင်က ရုတ်တရက် ချောင်ထျန်းချန်ဘက်ကိုလှည့်ပြီး ရယ်လိုက်ကာ သူ့ကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။
"ရှောင်ကျီရွှမ်းက ရန်လဲ့လဲ့ကိစ္စက သူ(မ)နဲ့ ဆက်နွယ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး တွေးနေမှာသေချာတယ်။ရှင်ပြောကြည့် ဒီကိစ္စသာ လူထုကိုချပြလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ?ပြီးတော့ ယန်ရှိုးအာလက်ထဲက ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူလိုက်ရင်ရော?"
နင်းမုန့်ယောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
ချောင်ထျန်းချန်က သူဒီကိစ္စကို အများကြီးစိုးရိမ်နေခဲ့တာလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။သူက ဒီမိန်းကလေးကို စိတ်ပူနေခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူသိမှာလဲ သူမက တကယ်တော့ ရှောင်ကျီရွှမ်းလုပ်သမျှကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။
"ထျန်းချန် ကျွန်မရှင့်ကို မေးစရာရှိတယ်၊အထက်ကလူတွေက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းမှာလား"
"ဟုတ်တယ်"
သေချာတာပေါ့ အဲ့ဒါကသာ သာမန်ဓားပြမှုဆိုရင် သူတို့ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ပေ။ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက အဲ့လိုမျိုး သာမန်မဟုတ်ပေ၊အမှန်တကယ်တော့ ထိုဟာက အရာရှိတွေနဲ့ပူးပေါင်းကြံစည်မှုဖြစ်ပြီး ပါဝင်တဲ့လူက တိုင်းပြည်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်နေတယ်။ဒါက ကိစ္စကြီးတစ်ခုပဲ။
ဒါ့အပြင် အခုဒီကိစ္စက ဗိုလ်ချုပ်ချောင်နဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်နေရုံသာမက ရှောင်မိသားစုလည်း ပါဝင်နေသည်။အထက်ကလူတွေ ဒီကိစ္စကို မစုံစမ်းဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။
နင်းမုန့်ယောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်မ စိတ်ပူစရာလိုသေးလို့လား"
အထက်ကလူတွေက သဘာဝအတိုင်း ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းမှာဖြစ်တယ် ဒါကြောင့် သူမက သူမဘာသာလုပ်စရာ မလိုပေ။ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူမလိုချင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်ကိုတောင် ရလာနိုင်သေးတယ်။အဲ့ဒါ မကောင်းဘူးလား?
ချောင်ထျန်းချန်က ဆက်ပြီးထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သူမပါးကို လိမ်ဆွဲကာ
"သူတို့တွေသာ မင်းအကျိုးအမြတ်ရဖို့ ကြိုးစားနေတာသာသိသွားရင် မင်းဒုက္ခအကြီးကြီးရောက်သွားမှာတောင် ကြောက်ရတယ်"
နင်းမုန့်ယောင်က သူမပါးပေါ်က ချောင်ထျန်းချန်လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အဲ့ဒီနောက် သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
"ကျွန်မ မျက်နှာကို မဆွဲနဲ့၊ဒါ ရွှံ့မဟုတ်ဘူးနော်"
ချောင်ထျန်းချန်က လုံးဝ စိတ်မဆိုးပေ။သူက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရွံ့နဲ့နှိုင်းရတာလဲ"
"တော်ပြီ တစ်နေရာရာသာ သွားလိုက်တော့"
နင်းမုန့်ယောင်က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဒီယောကျာ်းက သူမကိုရှုပ်ဖို့ ရောက်လာတာ။သူနဲ့ကစားဖို့ သူမအရမ်းအလုပ်များနေတယ်။
ဒီအချိန်မှာ ယန်ရှိုးအာက အိမ်မှာစောင့်နေခဲ့သည်။အစပိုင်းတုန်းက သူမ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပေ။ဒါပေမယ့် အားလုံးအဆင်ပြေနေတယ်လို့ သူမတွေးထားတဲ့အချိန်မှာပဲ လူတစ်စုက ရုတ်တရက်ရောက်လာခဲ့သည်။သူမ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရသည်။
ထိုလူတွေက ကောင်းကောင်းဝတ်စားထားကြပြီး သူတို့နဲ့အတူ ငယ်ရွယ်တဲ့ အစေခံတွေတောင် ရှိသေးသည်။သူမက သွားပြီးတော့ မတွေ့ခဲ့ပေ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနောက် သူတို့က ဒီကိုစုံစမ်းဖို့ရောက်လာတယ်ဆိုတာ သူမကြားလိုက်ရသည်။
ဒါကိုကြားတော့ သူမနောက်ကျောတစ်လျှောက် ချွေးအေးတွေ စီးကျလာခဲ့တယ်။ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ဘူးဆိုပြီး ငါထင်ခဲ့တာလေ။ဒီလူတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ?သူတို့က ခရိုင်စုံစမ်းရေးရုံးက လူတွေတောင်မဟုတ်ဘူး။သူတို့ဘယ်နေရာကလဲဆိုတာ ဘုရားသခင်ပဲသိနိုင်တဲ့ ချမ်းသာတဲ့လူတွေဖြစ်တယ်။
သူမလိုချင်တဲ့ သတင်းရပြီးတဲ့နောက် ယန်ရှိုးအာက အိမ်ကိုအမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။သခင်မလော်ရဲ့ မေးနေတဲ့အကြည့်ကို လုံးဝလျစ်လျှူရှုထားလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုဟာကို သူမလက်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ယန်ရှိူးအာက စိတ်အေးသွားခဲ့တယ်။သူမက ကျောက်စိမ်းပြားကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။သူတို့သာ သူမကို တကယ်မကူညီချင်ဘူးဆိုရင် သူမကလည်း သူတို့ကို အတူတူပဲဆက်ဆံမယ်၊သူတို့ကို လုံးဝ လွှတ်မပေးဘူး၊
ရန်ကျူးရဲ့အိမ်မှာ လူနှစ်ယောက်က ရန်လဲ့လဲ့ကို မေးမြန်းနေခဲ့သည်။သူတို့က ချောင်ထျန်းချန်ဘေးနားမှာရပ်နေတာကို သတိထားမိတော့ သူတို့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားပြီး
"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ငါတို့က မင်းကို ဓားပြမှုအကြောင်းမေးဖို့ ရောက်လာတာပါ"
ရန်လဲ့လဲ့က နင်းမုန့်ယောင်ကို စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ယောင်ယောင် ခေါင်းငြိမ့်ပြတာမြင်လိုက်မှ သူမက စိတ်သက်သာသွားပြီး
"သင်တို့ ဘာသိချင်တာလဲ"
"ဓားပြတွေအကြောင်း မင်းဘာမှတ်မိလဲ"
ရန်လဲ့လဲ့က သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီး အဲ့ဒီနောက် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။
"သူတို့မျက်နှာတွေက အနက်ရောင်ပုဝါတွေနဲ့ ဖုံးထားကြတာ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အဲ့မှာ ကျွန်မရှေ့ကအရင် အဲ့ဒီလမ်းကိုဖြတ်သွားတဲ့ တန်ဖိုးကြီးမြင်းလှည်းနှစ်စီးရှိတယ်"
အစကတော့ ဘယ်သူကမှ ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ မခံစားရပေ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ တစ်ခုခုထူးဆန်းတာကို သူတို့ ခံစားမိကြသည်။သူမရှေ့ကအရင် ရောက်လာတဲ့ ချမ်းသာတဲ့မြင်းလှည်းနှစ်စီးရှိခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် ဓားပြတွေက သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး၊အဲ့ဒီအစား သူတို့က သာမန်မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး အဲ့ထဲမှာကလည်း သာမန်ရွာသူတစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းပုံမရပေ။
"အဲ့ဒါအပြင် အဲ့နေရာမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်းတာမျိုးရှိလား?"
ထိုလူတွေက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်ခုံးတွေက တွန့်ချိုးသွားသည်။
ရန်လဲ့လဲ့က သူမခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီး
"မရှိဘူး ဒါပေမယ့် အစ်ကိုလဲ့အန်းကတော့ တစ်ခုခုသိလောက်တယ်။သူ ကျွန်မကိုကယ်ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူတွေကို ထူးဆန်းသလိုကြည့်နေပြီး ဓားပြတွေထဲက တစ်ယောက်ဆီကနေ တစ်ခုခုရှာတွေ့သွားတဲ့ပုံပဲ”