အခန်း ၂၀၃
Vol. 21 Ch. 203
အခန်း (၂၀၃) အင်မော်တယ်ရာချီမြို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
ကျန်းယဲ့ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူက တစ္ဆေပိုက်ဆံကို ထည့်ရန် ယူလိုက်ရုံရှိသေး.....ရုပ်ဆိုးပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပါးစပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ပိတ်သွား၏။
၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အသားများက တင်းကျပ်စွာ စေ့သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား နောက်သို့ပင် တွန့်ဆုတ်သွားချေသည်။
ကျန်းယဲ့ မှင်တက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်း မလိုချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို အထဲမဝင်ခိုင်းတာလား...”
ပါးစပ်ကြီးမှာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ဘဲ တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် အောက်သို့ တွဲကျသွားကာ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပြသနေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့ နားလည်သွား၏။
ဒီကောင် ကြောက်နေသည်မှာ သူ၏ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ရေး ခေါင်းလောင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။
ခေါင်းလောင်းလေးမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သဘာဝလွန်အရာများကို ကြောက်ရွံ့စေသော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်များကို သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
အသက်ရှင်နေသော လူများက သဘာဝအရ သတိမထားမိသော်လည်း သဘာဝလွန်အရာများအတွက်မူ ထိုအငွေ့အသက်က ပြင်းထန်သော နေရောင်အောက်ရှိ ရေခဲတစ်ခုနှင့် မခြားချေ။ အနားကပ်သွားရုံဖြင့်ပင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို တုန်ယင်သွားစေရန် လုံလောက်၏။
ကျန်းယဲ့က နားလည်သော်လည်း အခြားသူများကမူ နားမလည်ကြပေ။
ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် မြို့တံခါးကို ခုလေးတင် ဖြတ်လာသော ဂျီဖေးဟန်နှင့် မုန်းရှင်းဟွိုင်တို့မှာ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။
သူတို့က ကျန်းယဲ့နှင့် ထိုထူးခြားစွာ ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဟနေသော ပါးစပ်ကြီးနှင့် ဤတံခါးစောင့်မှာ ရက်စက်ပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားကြောင်း သိထားရချေမည်။
တစ်ခါက နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးက အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ၎င်းက သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဝက်ကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ ၎င်းက သာမန် အသက်ရှင်နေသူတစ်ယောက်ဟု ထင်ရသော ဤလူကို တကယ်ပဲ ပုန်းရှောင်နေသည်လော။
ဂျီဖေးဟန်မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး မုန်းရှင်းဟွိုင်ကမူ စိတ်ငြိမ်သွားစေရန် အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ကြိမ် ရှူလိုက်၏။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်နေဟန်ဆောင်ကာ လက်တွေ့တွင်မူ ကျန်းယဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က မြို့တံခါးမျဉ်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ပါးစပ်ကြီးမှာ သူ့ကို မတားဆီးသည့်အပြင် နောက်သို့ပင် တွန့်ဆုတ်သွားရာ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားသွားကြရသည်။
ဂျီဖေးဟန်က သူ၏ အဖော်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ စကားလုံးလေးလုံးကို ပြောလိုက်၏။
“သေချာပေါက် လူစွမ်းကောင်းကြီးပဲ....”
မုန်းရှင်းဟွိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
သူတို့နှစ်ယောက် နားလည်မှုရှိသော အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး လမ်းကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းကာ ဤအထူးအဖွဲ့နှင့် ချဉ်းကပ်ရန် အခွင့်အရေးရှာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။
ကျန်းထောင်က ကျန်းယဲ့ ပိုက်ဆံမပေးဘဲ မြို့ထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ဒါရိုက်တာကျန်း၏ နောက်ကို လိုက်ရခြင်းက တကယ်ပဲ အထူးအခွင့်အရေးများ ရစေသည်ဟု တွေးလိုက်၏။
သူက ပါးစပ်ကြီးဆီသို့ ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား လျှောက်သွားပြီး ကျော်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ပါးစပ်ကြီးက ကျယ်ဟသွားပြီး ထက်မြက်သော သွားများကို ပြသလာချေသည်။
“ဟင်... ဘာလို့ လူရွေးပြီး ဆက်ဆံနေတာလဲဟ....” ကျန်းထောင်က အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့် တစ္ဆေပိုက်ဆံ ဆယ်ရွက်ကို ရေတွက်ကာ တွန့်လိမ်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ တစ်ရွက်ချင်း ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။
ပိုက်ဆံတစ်ရွက် ဝင်သွားတိုင်း ပါးစပ်ကြီးက စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ဝါးနေပြီး ကျောချမ်းချင်စရာကောင်းသော အသံကို ထွက်ပေါ်နေစေခဲ့သည်။
တန်းစီနေသည့် လူတန်း၏ အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော လိန်မင်မှာ အလွန် စိုးရိမ်နေသဖြင့် လက်ဝါးများတွင် ချွေးများ ပျံနေချေသည်။ သူ၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ လက်တုန်သွားပြီး တစ္ဆေပိုက်ဆံများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျသွားရသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း သေလူလို ဖြူရော်သွားပြီး နံရံထဲမှ ခြောက်သွေ့နေသော လက်တံက သူ၏ လည်ပင်းကို အချိန်မရွေး လာညှစ်တော့မည်ဟု တွေးကာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားရသည်။
သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကြီးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ ဟလျက်သာ ရှိနေပြီး နံရံထဲရှိ ခြောက်သွေ့နေသော လက်တံမှာလည်း လုံးဝ ငြိမ်သက်နေ၏။
“မြန်မြန်... မြန်မြန် ကောက်လိုက်” အနောက်ရှိ ကောင်လေးက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်၏။
ထိုအခါမှ လိန်မင်က တစ္ဆေပိုက်ဆံများကို အလျင်စလို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ခေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက လှုပ်ရှားမှုများကို တမင်တကာ အရှိန်လျှော့လိုက်ရာ ပါးစပ်ကြီးမှာ တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်မည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
ယင်းကို မြင်သောအခါ အနောက်တွင် တန်းစီနေသူများက သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။
ပိုက်ဆံပေးရသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လက်တုန်လို့ သေရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။
လူတိုင်းက တစ္ဆေပိုက်ဆံ ဆယ်ရွက်စီ ပေးပြီးနောက် မြို့တံခါးကို အမြန်ဖြတ်ကာ ကျန်းယဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
မူလက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြို့ထဲဝင်ရသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ဤအဖြစ်အပျက်ငယ်လေးကြောင့် အမှန်တကယ်ပဲ သက်သာသွားပြီး လူတိုင်း၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို အများကြီး လျော့ကျသွားစေလေသည်။
မိုးထိုးနေသော အလောင်းမြို့ရိုးကြီးပင်လျှင် ထိုအချိန်၌ သိပ်ပြီး ကြောက်စရာမကောင်းတော့ဟု ထင်ရသည်။
သို့သော် ဤခံစားချက်မှာ သူတို့ မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းပြီး မြို့ထဲသို့ ခြေချကာ အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် နံ့သာပေါင်းနှင့် အပုပ်နံ့ ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်ခုက ဆီးကြိုနေလေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အဆောက်အအုံများမှာ အပြာရောင်အုတ်များ၊ မီးခိုးရောင်အမိုးကြွပ်များနှင့် အမိုးစွန်းများ ကော့တက်နေကာ သာမန်ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခုနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားချေ။
သို့သော် အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်လျှင် သစ်သားတံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များတွင် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း အနည်းငယ် လှိုင်းထနေသော အနီရင့်ရောင် သွေးကြောပုံစံများ ဖုံးလွှမ်းနေချေသည်။
လမ်းမပေါ်ရှိ စည်ကားနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများ အနက် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာရှိသည့် အသက်ရှင်နေသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက သတိဝီရိယ ရှိနေကာ အားလုံး၏ ခါးတွင် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ သို့သော် အများစုမှာမူ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိကြလေသည်။
ရေစိုရွှဲနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးက လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များမှတစ်ဆင့် ရေညှိများ ရောနှောနေသော ရေမည်းများ စိမ့်ထွက်နေကာ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ရေအိုင်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာနေလေသည်။
နာရေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေးငယ် အတော်များများမှာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြ၏။ သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာ စူးရှပြီး နားကွဲမတတ်ဖြစ်ကာ သူတို့ ပြေးလွှားနေစဉ် လည်ပင်းများမှာ သဘာဝမကျစွာ စောင်းနေပြီး အချိန်မရွေး ကျိုးကျသွားနိုင်မည့်အလားပင်။
အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသောနေရာတွင် စက္ကူလူရုပ် တစ်စုက သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပုခက်စင်တစ်ခုကို ထမ်းကာ လွင့်မျောသွားပြီး လိုက်ကာကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ဖြူဖျော့နေသော ခြေဗလာတစ်စုံကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်ချေသည်။
ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ ဆိုင်များအားလုံး၏ အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးပုံးများမှာ လူ့ဦးခေါင်းခွံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေခြင်းပင်။
လေတိုက်လိုက်သောအခါ ထို မီးပုံးများက ဖျော့တော့ပြီး ဆွေးမြေ့ဖွယ်အသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
“ဒါ... ဒါက အရမ်း...” ကျန်းထောင်မှာ စကားတစ်ဝက်တွင် ဆို့နင့်သွားရသည်။
အကြောင်းမှာ သူက မြို့ရိုးဘေးရှိ သကြားရုပ်ရောင်းသူ တစ်ယောက်က သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော ပြည်များဖြင့် သကြားရုပ်များကို ဆွဲ နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
အကြည့်ကို အာရုံခံမိသွားသောအခါ ဆိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် ၁၈၀ ဒီဂရီ လှည့်လာပြီး သူ၏ ပုပ်ပွနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ “နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ချင်လား သခင်လေး.....”
(လခွီး ကျောချမ်းသာကွာ....)
လန့်သွားသော ကျန်းထောင်က ကျန်းယဲ့အနားသို့ တိုးကပ်သွား၏။
ကျန်းယဲ့က သကြားရုပ်သည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ဆလသည်။ ရောင်းသူ၏ အကြည့်က ကျန်းယဲ့နှင့် ခေတ္တမျှ ဆုံသွားပြီးနောက် အကြည့်လွှဲသွားကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သကြားရုပ်များကို ဆက်လုပ်နေလေသည်။
သတ္တိရှိလှသော လင်ယီရှင်းပင်လျှင် ယခုအခါ အခြားခရီးသွားများနည်းတူ မျက်နှာဖြူရော်နေပြီဖြစ်ပြီး အချို့က သူတို့၏ အဖော်များ၏ လက်မောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရာ သူတို့၏ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလာရသည်။
မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
လေထုထဲရှိ မြူခိုးများတွင် ညှီစော်နံပြီး ချိုအီသော အနံ့တစ်ခုရှိနေကာ ၎င်းကို ရှူရှိုက်လိုက်ပါက အဆုတ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးကောင်လေးများက ရင်ခေါင်းထဲတွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်။
သေခြင်းတရား၏ လေထုက ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မြို့တော်မှာ ၎င်း၏ စည်ကားသော အခြေအနေကို ထူးဆန်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားပေသည်။
အသက်ရှင်နေသူများနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများက သူတို့၏ လမ်းခွဲများကို သွားကြပြီး ကြက်သီးထစရာကောင်းသော သဟဇာတဖြစ်မှု တစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြသည်။
သို့သော် ဤထူးဆန်းသော သဟဇာတဖြစ်မှုမှာ ကျယ်လောင်သော ဝုန်း ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားလေသည်။
အင်မော်တယ်ရာချီမြို့၏ လေးလံသော မြို့တံခါးကြီးများက သူတို့၏ နောက်ကျောတွင် ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားရာ မြေပြင်ကိုပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးရှပြီး ကျယ်လောင်သည့် ရယ်မောသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းနို့နှင့်တူသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်က လေထဲတွင် ဇောက်ထိုးတွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးရောင်လမင်းကြီး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သုံးမီတာကျော် ရှည်လျားသော ၎င်း၏ အနက်ရောင် အသားတောင်ပံကြီးများက လရောင်အောက်တွင် ဆီပြန်နေသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
“ကစားသမားတွေ အားလုံးကို အင်မော်တယ်ရာချီမြို့မှ ကြိုဆိုပါတယ်...” မကောင်းဆိုးဝါးက စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ၎င်း၏ လေသံတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော ရွှင်မြူးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေချေသည်။ “ဒီနေ့က တကယ်ကို သာယာတဲ့နေ့ပါပဲ....”
၎င်းက ရုတ်တရက် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး မြေပြင်မှ ဆယ်မီတာအကွာတွင် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကာ ဇောက်ထိုးတွဲလောင်းကျနေရင်း ဆက်လက် ကြေညာလိုက်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ မြို့စားကြီးက သူရဲ့ ၁၀၈ ယောက်မြောက် သတို့သမီးနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်။ အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ရဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေနဲ့ ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ အားလုံး မြို့စားကြီးရဲ့ စံအိမ်ကိုသွားပြီး ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးရမယ်....”
စကားပြောနေစဉ် ၎င်းက တောင်ပံအောက်မှ လူ့အရေပြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပေလိပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရှည်လျားသော လက်သည်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ဖြန့်ချလိုက်၏။
အခန်း ၂၀၃ပြီး၏။