အခန်း ၂၁၄
Vol. 22 Ch. 214
အခန်း (၂၁၄) မြို့တံခါးဝရှိ တိုက်ပွဲ
၄၀၄ ဘတ်စ်ကား၏ အင်ဂျင်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ‘ဒိုင်း’ ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ကားထဲရှိ ကစားသမားကိုးယောက်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့က မျက်စိမှေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်က ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ရေး ခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။
ညလေပြင်းက ဝူခနဲ တိုက်ခတ်သွားပြီး စက္ကူပိုက်ဆံများ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွား၏။
ကျန်းထောင်နှင့် အခြား ခရီးသွားနှစ်ဆယ်မှာ မြို့စားကြီးကျောက်၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
အနီရင့်ရောင် မင်္ဂလာဝတ်ရုံက လေထဲတွင် လွင့်ခါနေပြီး သူ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော မျက်နှာက လူတိုင်း၏ ကျောရိုးများကို စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အချိန်ကိုက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ “မြို့စားကြီးကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ မြို့စားကြီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”
မြို့စားကြီးကျောက်က သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကျန်းယဲ့အပေါ်သို့ ဓားတစ်လက်လို ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
သူ၏ အကြည့်များက ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ရေး ခေါင်းလောင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။
ခေါင်းလောင်းကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ မှိန်ဖျော့သော အင်းစာလုံးများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်...
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...” မြို့စားကြီးကျောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ခေါင်းလောင်းက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကို သတိရစေတယ်...”
လေအေးများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လေထုမှာ ပို၍ပင် တင်းကျပ်လာချေသည်။
ကျန်းထောင်နှင့် အခြားသူများက အသက်အောင့်ထားကြပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်ယောက်က သွေးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဖြောင့်မတ်သော အပြာရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ တစ်ယောက်က ဆိုးယုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။
ရွှီဝမ်မှာ ဘတ်စ်ကား တံခါးရှေ့တွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေပြီး ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်နေချေသည်။
သူ၏ ခြေထောက်များကို မြေကြီးထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးများက ရစ်ပတ်ထားပြီး လှုပ်ရှား၍မရအောင် ဖန်တီးထားသည်ကို သူ ထိတ်လန့်စွာ တွေ့လိုက်ရ၏။
မြို့စားကြီးကျောက်က ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သွေးရောင် အတားအဆီးတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ “ရောက်လာမှတော့ မသွားခင် မင်္ဂလာပွဲမှာ အရက်လေး ဘာလေး ဝင်သောက်သွားပါလား..”
ကျန်းယဲ့က ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ရေးခေါင်းလောင်းကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ခေါင်းလောင်းလေးက ကြည်လင်သာယာသော တုန်ခါသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
အသံဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ရွှီဝမ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော သွေးကြောများမှာ တစ်လက်မချင်းစီ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
“မြို့စားကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမယ့်ပုံပဲ....” ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ပါ...”
ကျန်းယဲ့၏ ယဉ်ကျေးသော ငြင်းပယ်မှုကို မြင်သောအခါ မြို့စားကြီးကျောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်၏။
သို့သော် ရုတ်တရက် လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
ကျန်းယဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေဖြူရောင် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ဘတ်စ်ကားကြီး ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယင်စွမ်းအင်များက ဒီရေလှိုင်းများလို ဆုတ်ခွာသွားပြီး ၄၀၄ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ သံချေးများပင်လျှင် သန့်စင်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပေသည်။
မြို့စားကြီးကျောက်၏ ရယ်မောသံမှာလည်း ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များက မသိမသာ ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။
သူက ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဝိုးတဝါး မြင်နေရသော ရှေးဟောင်း ပုံစံများကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုပုံစံများက သူ့ကိုပင် ကြောက်ရွံ့စေပြီး သူ၏ ကျောရိုးများကို စိမ့်တက်သွားစေသော ဥပဒေသများပင်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြို့စားကြီး ကျောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ “ဟားဟားဟား....”
သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မှုန်မှိုင်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။ “အရှင်က အထင်လွဲနေပြီ... ကျွန်တော်က သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေကိုပဲ ဆွေးနွေးချင်တာပါ.... တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”
သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးရောင် အတားအဆီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ လေသံပင်လျှင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာခဲ့သည်။ “အရှင့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ကို ရောက်လာရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့....”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တကယ်ပင် လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပြုပြီး” ဟု လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့်ပင် ပြလိုက်၏။
ကျန်းထောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော ဤအပြောင်းအလဲကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ကျန်းယဲ့က ချောင်းဟန့်လိုက်မှသာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ကားပေါ်သို့ အလျင်စလို တက်သွားကြတော့သည်။
ရွှီဝမ်ကလည်း ၄၀၄ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တက်သွားလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့စားကြီးကျောက်က သူတို့ကို ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုအပြုံးက ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းနေချေသည်။
၄၀၄ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ကစားသမား ကိုးယောက်မှာ မြို့စားကြီးကျောက်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“သူက အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ရဲ့ မြို့စားကြီး ကျောက်လေ” ကစားသမား တစ်ယောက်က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သူတောင် သတိထားနေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဆိုတော့...”
ဂျီဖေးဟန်နှင့် မုန်းရှင်းဟွိုင်တို့၏ ကျန်းယဲ့အပေါ် ကြည့်သော အကြည့်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။
‘အဲဒီတုန်းက ငါ တွယ်ကပ်ချင်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်တဲ့ လူလဲ...’
ကျန်းယဲ့က ကားတံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ မြို့စားကြီး ကျောက်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။ “မြို့စားကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရန်သူတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခရီးသွားတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်ရာချီမြို့အတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ပါဘူး...”
သူက စကားလွှဲကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။ “နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေး ကိစ္စလေးတွေ ဆွေးနွေးလို့ ရကောင်းရနိုင်ပါတယ်..”
မြို့စားကြီးကျောက်၏ အကြည့်က ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်ရေး ခေါင်းလောင်းနှင့် ဘတ်စ်ကားအကြားတွင် ရွှေ့လျားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဆိုးယုတ်သည့်အကြည့်များက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ....”
သူက လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုက ကျန်းယဲ့ဆီသို့ လွင့်ပျံသွားလေသည်။ “ဒီကျောက်စိမ်းပြားနဲ့ဆိုရင် အရှင်က အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်သွားလာလို့ ရပြီ။ အရှင်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်...”
ကျန်းယဲ့က ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။
ထို့နောက် ဘတ်စ်ကားက တဖြည်းဖြည်း စတင် ထွက်ခွာသွားပြီး ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ကားထဲတွင် ကျန်းထောင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ခုနက အရမ်း ကြောက်သွားတာပဲကွာ။ အဲဒီနေရာမှာ သေရတော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်မိတယ်...”
တာအိုဘုန်းကြီးငယ် ရွှမ်ချင်းက ကျန်းယဲ့၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေပုံရသည်။ “အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ရဲ့ မြို့စားကြီးဆိုတော့ သူ့အိမ်မှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ...”
ကျန်းယဲ့က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ “မြို့တစ်မြို့ရဲ့ သခင်မှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ မရှားပါဘူး...”
ကားနောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် အင်မော်တယ်ရာချီမြို့၏ အကြမ်းဖျင်းပုံစံက တဖြည်းဖြည်း ဝိုးတဝါး ဖြစ်လာပြီး မြို့တံခါးပေါ်ရှိ သွေးရောင်မီးပုံးတစ်စုံသာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို မျက်လုံးများကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြချေသည်။
၄၀၄ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ကစားသမား ကိုးယောက်မှာ ငွေဖြူရောင် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးက မြူခိုးများထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မှုန်ဝါးနေသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် မြို့စားကြီးကျောက်လောက် ကံမကောင်းကြဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လင်းလက်နေသော ရွှေရောင် အင်းစာလုံးများကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း ၎င်းအပေါ် သူတို့၏ တောင့်တမှုကတော့ မလျော့နည်းသွားချေ။
“သူတို့က ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ထွက်သွားတာလား” အမျိုးသမီး ကစားသမား တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
ကားအတွင်းခန်းတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းက ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသော အံ့သြဖွယ် မြင်ကွင်းထဲတွင် နစ်မျောနေဆဲပင်။
သူတို့ မမြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ ဘတ်စ်ကားက ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်မှာပင် ယာဉ်တစ်စီးလုံးမှာ ခဲဖျက်ဖြင့် ဖျက်ပစ်လိုက်သည့်အလား ဤကမ္ဘာမှ လုံးဝ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော် မြို့တံခါးအောက်တွင် ရပ်နေသော မြို့စားကြီးကျောက်ကတော့ ၎င်းကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူ၏ အနီရင့်ရောင် အင်္ကျီလက်များက လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ခါနေပြီး သူ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ပြုလုပ်နေသော လက်သင်္ကေတများမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး ပြန်လည်သက်ရောက်မှုက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ သွေးထွက်နေသော ခြစ်ရာတစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။
အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ကို နှစ်ပေါင်းရာချီ အုပ်စိုးခဲ့သော ဤနတ်ဘုရားကဲ့သို့သော ဘုရင်၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ လုံးဝ အေးခဲသွားရတော့သည်။
“ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဥပဒေသတွေရဲ့ ချည်နှောင်မှုကနေ လုံးဝ ရုန်းထွက်သွားနိုင်တယ်ပေါ့...” သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် အရင်က မကြုံဖူးသော လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ထို့နောက် သူက တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာနေသော သူ၏ လက်ဖဝါးရှိ ဒဏ်ရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယခုအခါ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော မြူခိုးများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာရသည်။
ညလေပြင်းက သူ၏ ခြေရင်းမှ စက္ကူပိုက်ဆံများကို ဝဲပျံသွားစေပြီး မြို့စားကြီးကျောက်က ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ “စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဧည့်သည်ပဲ...”
ရယ်မောသံ မဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့တံခါးအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
အမြင့်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သွေးရောင်မီးပုံးတစ်စုံသာ မြူခိုးများထဲတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေဆဲပင်။
မှောင်မိုက်နေသော အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ခရီးသွား ဘတ်စ်ကားကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးနှင်နေပြီး အတွင်းပိုင်းမီးရောင်များက ကျန်းယဲ့၏ ရှည်လျားသော အရိပ်ကို ကားနံရံပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေစေခဲ့သည်။
သူက ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ရပ်ကာ ကားထဲရှိ ခရီးသွား နှစ်ဆယ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်နေလေသည်။ “လူကြီးမင်းတို့... နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံတဲ့အထိပါပဲ....”
စကားလုံးများက သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားရုံသာ ရှိသေး၏။
“ရွှစ်...”
ဖြူစင်သော အလင်းတန်း နှစ်ဆယ်က ကားထဲတွင် ပွင့်လန်းလာသော ကြယ်များကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာကြသည်။
ကျန်းထောင်က နှုတ်ဆက်ဖို့ လက်မဝှေ့ယမ်းရသေးမီနှင့် တာအိုဘုန်းကြီးငယ်ရွှမ်ချင်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လူတိုင်း၏ ပုံရိပ်များမှာ အလင်းရောင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်မှုန်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကားအတွင်းခန်းမှာ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းယဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူက သူ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့နှံ့လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာကာ သူ့ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
“ဒီတစ်ခေါက် ရိတ်သိမ်းရတာကတော့ အလယ်အလတ်ပဲ....”
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ချိန်မှာပင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ ကားထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ချေ။
ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးက အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် သူ၏ အထီးကျန်ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် နှင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပူဖောင်းတစ်ခုလို အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေသည်။
အခန်း ၂၁၄ပြီး၏။