အခန်း ၂၁၇
Vol. 22 Ch. 217
အခန်း (၂၁၇) နေရာအရေအတွက်ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း
ကျန်းယဲ့က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဝင်ဆဲနေဝန်း၏ ရောင်ခြည်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သူ၏ အတွင်းစိတ်တွင် လျှံတက်လာသော မှတ်ဉာဏ်များကိုတော့ မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ချေ။
သူက အဘိုးဖြစ်သူ ပြောပြသော ထိုနှစ်များဆီက ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။
အဘိုး၏ညီအကိုများက စစ်တပ်ထဲဝင်ရန် အိမ်မှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြချေ။
ဘေးမကြီးက တံခါးခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆံပင်အမည်းမှ အဖြူသို့ ပြောင်းသွားသည်အထိ စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သတိလွတ်သွားသည့်တိုင်အောင် သားများ၏ အမည်များကို တိုးတိုး ရေရွတ်နေခဲ့သည်။
(NT- အဘိုးရဲ့အမေပါ)
ထိုစဉ်က အဘိုးဖြစ်သူမှာ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထောက်ပံ့ခဲ့ရသည်။ သူက သစ်ခေါက်များကို ကိုက်စားရလောက်အောင် ဆာလောင်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် မျက်ရည်တစ်ပေါက် မကျခဲ့ချေ။
သို့သော် ဘေးမကြီး မကွယ်လွန်မီ အချိန်အထိ သာများ၏ အမည်များကို ခေါ်ဆိုနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည့် အချိန်တွင်တော့ သူက ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးခဲ့၏။
“အကယ်၍ ငါသာ ပြန်သွားနိုင်ရင်...” ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာခဲ့သည်။
သူက ထိုတက်ကြွသော လူငယ်များကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ချင်ပြီး ဘေးမကြီးကို သူမ၏ သားများအားလုံး သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့သည်။
‘ငါ တစ်ခုခုကို... ပြောင်းလဲချင်တယ်...’
‘လူအိုကြီး တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရွာသားတွေကို ဆာလောင်မှု အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီမြေပေါ်က လူတွေကို တစ်ရက်လောက် စောပြီး မတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်စေတာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့..’
“စနစ်...” ကျန်းယဲ့၏ အသံက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေ၏။ “၁၉၃၇ ခုနှစ်က တရုတ်ပြည်ကို ငါ ရွေးတယ်....”
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်စုစာအုပ်ကို တရှဲရှဲ မြည်သွားခဲ့သည်။ ဖွင့်ထားသော စာမျက်နှာပေါ်တွင် အမည်ခုနစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားချေသည်။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က လင်ရှောင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့ ဖုန်းခေါ်ပြီး နာရီဝက်ပင် မကြာမီ လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့က ခရီးသွားအေဂျင်စီထဲသို့ ခြေချလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ထိုင်ကြပါ...” ကျန်းယဲ့က ပူလောင်နေသော လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ကို ကော်ဖီစားပွဲ၏ တစ်ဖက်သို့ တွန်းပေးလိုက်၏။
လင်ရှောင်က ကျန်းယဲ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်တာ နောက်တစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အတွက် သွားမယ့်နေရာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားလို့လား...”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ခုနှစ် တစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “၁၉၃၇....”
ထိုစကားလုံးများ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည့် အချိန်မှာပင် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူနှစ်ယောက်၏ သူငယ်အိမ်များက အကြီးအကျယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကြရသည်။
ချန်ချင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နားလည်မှုနှင့် လေးနက်မှုများကို နောက်တစ်ယောက်က မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်တို့ J ဌာနကို လှုပ်ရှားပြီး နေရာတစ်ခု ရဖို့အတွက် လုပ်နိုင်တာ အားလုံးကို လုပ်ရလိမ့်မယ်...” လင်ရှောင်၏ အသံက တိုးညင်းနေသော်လည်း သူ၏ လေသံက ခိုင်မာပြီး လေးနက်နေ၏။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “နေရာ ၅၀ စလုံးကို ငါ ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးမယ်...”
“ဘာ....” ချန်ချင်းက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
လင်ရှောင်၏ အသက်ရှူသံများ သိသိသာသာ လေးလံလာပြီး သူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အချိန်ကရော...”
“၄၈ နာရီ စောင့်မယ်.... ပြီးရင် သုံးရက်နေရင် ထွက်ခွာမယ်...” ကျန်းယဲ့က ကော်ဖီစားပွဲ အလယ်သို့ အလွတ်ဖြစ်နေသော စာရင်းတစ်ခုကို တွန်းပေးလိုက်၏။ “အချိန် လုံလောက်ရဲ့လား...”
“လုံလောက်ပါတယ်...” လင်ရှောင်က စာရင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် မျက်လုံးများထဲရှိ တောက်ပနေသော ပြင်းထန်မှုများက သူ၏ လှိုင်းထန်နေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖော်ပြနေလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လင်ရှောင်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး စံချိန်မီ စစ်သားအလေးပြုခြင်းဖြင့် အလေးပြုလိုက်၏။
ပိုလျှံသော စကားလုံးများ မရှိသော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က အားလုံးကို ရှင်းပြနေချေပြီ။
ဖန်တံခါး ပိတ်သွားသည့် အချိန်မှာပင် ချန်ချင်းက သူ၏ စကားဝှက်ခံထားသော ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ရှောင်က လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်၏။
ဟန်ကျိုး.... ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်အခန်း
ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကျန်းခိုင်၊ ကုန်းချန်နှင့် အခြားသူများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကျန်းထောင်က အင်မော်တယ်ရာချီမြို့မှ သူ ယူလာခဲ့သော ဇွန်ဘီ ဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်လေသည်။
အနက်ရောင် ရောနေသော အပြာရင့်ရောင် အရာရှိ ဝတ်ရုံများ၊ အရောင်လွင့်နေသော ကျောက်စိမ်း ခါးပတ်နှင့် တောင့်တင်းနေသော ဘွတ်ဖိနပ်များ စသည့် ဝတ်စုံတစ်စုံလုံးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အခြားကမ္ဘာတွင် သူ ရရှိခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် မသမာသော အငွေ့အသက်များကိုတော့ ထုတ်လွှတ်မနေချေ။
“ဒါပဲလား...” ချောင်ဝမ်ပေါ်က ကျန်းထောင်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်၏။ “ရုပ်ရှင်ထဲက လူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာကလွဲရင် ယင်စွမ်းအင် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မှ မရှိဘူး...”
ကျန်းခိုင်က လက်လှမ်းကာ အဝတ်အစား၏ အသားကို စမ်းကြည့်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ “ဒါကို ဝတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းကို အပြာရောင်မျက်နှာနဲ့ အစွယ်တွေပါတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်အဖြစ် အလိုအလျောက် ပြောင်းသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သာမန် Cosplay ဝတ်စုံတစ်စုံလို ဖြစ်နေတာလဲဟ”
ကျန်းထောင်က မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။ “ထူးဆန်းတာပဲ။ အင်မော်တယ်ရာချီမြို့မှာ တုန်းကဆိုရင် ဒါကို ဝတ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ဆီကနေ ယင်အငွေ့အသက်တွေ ထွက်လာတာလေ... အခုကျတော့ ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တော့တာလဲ...”
ကုန်းချန်က ပီကေကို ဝါးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့ ဒါရိုက်တာကျန်းကို မမေးလိုက်တာလဲ...”
“ဟုတ်တယ်.. ဒါရိုက်တာကျန်းကို မေးကြည့်...” ကျန်းခိုင်က ကုန်းချန်၏ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်ရာ ကုန်းချန်က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ထိုအခါမှသာ သူက မလိုလားစွာဖြင့် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် စကားပို မပြောတော့ဘဲ အဖွဲ့က ကျန်းယဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်ကြလေသည်။
ဖုန်းဝင်သွားပြီးနောက် ကျန်းထောင်က စပီကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းက အခြေအနေကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် ဝင်ရောက် ရှင်းပြကြတော့သည်။
နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို မေးလိုက်သည်။
‘ဧည့်သည်များ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများက သက်ဆိုင်ရာ အတိုင်းအတာများ အတွင်း၌သာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပါတယ်...’
‘ဥပမာ... အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ ဇွန်ဘီဝတ်စုံက အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ ကမ္ဘာအတွင်း၌သာ ရုပ်ဖျက်မှုကို ပံ့ပိုးပေးပါတယ်..’
ကျန်းယဲ့က တွေးတောလိုက်၏။ ‘တခြား ကမ္ဘာကနေ ပြန်ယူလာတဲ့ အထူးပစ္စည်းတွေကရော။ ဥပမာ.. နက်နဲသော ယင်စွမ်းအင်ကျမ်းစာ ဒါမှမဟုတ် သလင်းကျောက်အမြုတေတွေလိုမျိုးပေါ့...’
စနစ်က တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ‘အလုပ်မလုပ်ပါ...’
ကျန်းယဲ့က ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။
စတိုးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများက သက်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ရှိပြီး အခြားကမ္ဘာများမှ ရရှိလာသော ရုပ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းများကမူ ၎င်းတို့၏ မူလ ဂုဏ်သတ္တိများကို ထိန်းသိမ်းထားပေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဖုန်းထဲသို့ ပြောလိုက်၏။ “အဝတ်အစားတွေက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အထူးအာနိသင်တွေက အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာ။ နောက်တစ်ခေါက် ငါတို့ အဲဒီကို သွားရင် အဲဒါတွေက အကောင်းဆုံး ရုပ်ဖျက်မှုတွေ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ...”
ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ စိတ်ပျက်သွားသော သက်ပြင်းချသံ ခုနစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ပြန်သည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... နောက်တစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အတွက် သွားမယ့်နေရာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား...”
ကျန်းယဲ့က ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားချေ။ “၁၉၃၇....”
ဖုန်းထဲမှ အသက်ရှူမှားသွားသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူခုနစ်ယောက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“ကျွန်တော် စာရင်းပေးချင်တယ်...”
“ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပါ... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဂျပန်မိစ္ဆာတချို့ကို သတ်ချင်လို့...”
“ကျွန်တော့်ကိုလည်း ထည့်တွက်နော်... ”
သူတို့ ငြင်းခုံ၍ ပြီးသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “နေရာတွေကို အတွင်းရေးအရ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ။ မင်းတို့အတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး....”
ထို့စကားကြောင့် ညည်းတွားသံများက ချက်ချင်း ဆူညံစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။
ဖုန်းယီမင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြိုမရွေးပေးနိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်တော်က အရမ်း တော်တာကို..”
ကျန်းထောင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန... နေရာတွေ အားလုံးကို အထက်ပိုင်းက လူတွေကို ပေးလိုက်တာလား...”
“အင်း...”
ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
လူခုနစ်ယောက်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
ချောင်ဝမ်ပေါ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “တကယ်ပါပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်လိမ့်မယ်....”
ကျန်းခိုင်က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်...”
သူတို့၏ စိတ်ပျက်မှုနှင့် နောင်တများကို ခံစားမိသဖြင့် ကျန်းယဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အရမ်းကြီး စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့... နောင်ကျရင် တခြား အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာဦးမှာပါ”
စနစ်က ဤအကျိုးခံစားခွင့်ကို ပေးအပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင်လည်း အလားတူ အခွင့်အရေးများ သေချာပေါက် ရှိလာမည်မှာ အချိန်ကာလ တစ်ခုသာ လိုပေသည်။
ခုနစ်ယောက်စလုံးက ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး နောက်ကွယ်မှ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အဟား... ငါ သိသားပဲ....”
“ဒါရိုက်တာကျန... ဒါ သဘောတူပြီးသားနော်... နောက်တစ်ကြိမ် အတွင်းရေးအရ ရွေးချယ်ခံရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို မဖြစ်မနေ ရွေးပေးရမယ်...” ဖုန်းယီမင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။
ကုန်းချန်ကလည်း ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်သည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းသွားပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟီးဟီးဟီး... ဒါရိုက်တာကျန်းက အကောင်းဆုံးမှန်း ကျွန်တော် သိသားပဲ... သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်ဆုံးပဲ”
ကုန်းချန်၏ အီဆိမ့်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာပင် ကျန်ခြောက်ယောက်မှာ ကြက်သီးထသွားကြရသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက လိင်ပြောင်းထားတာလား....” ချောင်ဝမ်ပေါ်က ကုန်းချန်၏ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။ “တကယ်ပါပဲ.... မင်းကတော့ သောက်ကောင်ပဲ”
ကျန်းထောင်က ရုတ်တရက် စကားလွှဲလိုက်လေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်... ဒီတစ်ခေါက် သွားမယ့်နေရာကလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ... နေရာတွေကလည်း ကြိုရွေးထားပြီးပြီဆိုတော့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာတာ နည်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”
နေ့လယ်က ကျန်းထောင်၏ လုပ်ရပ်များကို ကျန်းယဲ့က ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်မိသည်။ “မင်းမှာ ဘာအကြံအစည်တွေ ရှိလို့လဲ...”
ကျန်းထောင်၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ကောက်ကျစ်သည့် ရယ်မောသံက ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ “ဟီးဟီး... မလောပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို ဒါလေး စီစဉ်ခွင့်ပေးပါဦး”
အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်သံများဖြင့် နောက်ခံအသံများ ချက်ချင်း ဆူညံသွားခဲ့သည်။
“ထောင်က တစ်ခုခု ကြံစည်နေပြန်ပြီ... ”
“ဒီတစ်ခေါက်ကော အင်တာနက်သုံးတဲ့သူတွေကို ဘယ်လို လိမ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ....”
“ဒီကိစ္စကို အရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရအောင်.... မင်းရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ ငါ့ကို ပါအောင် ထည့်ပေးရမယ်နော်...”
လူခုနစ်ယောက် ရုတ်တရက် စတင်လိုက်သော တက်ကြွသည့် ဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်ရင်း ကျန်းယဲ့မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
ပြဿနာရှာတတ်သူ တစ်ယောက်က သူ၏ မိသားစုဝင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးတော့မည်ကို သူ မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိ၏။
“ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို ငါ စောင့်နေမယ်” ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ဖုန်းချလိုက်လေသည်။
အခန်း ၂၁၇ပြီး၏။