အခန်း ၂၁၈
Vol. 22 Ch. 218
အခန်း (၂၁၈) အဖွဲ့အစည်း အသီးသီး၏ လှုပ်ရှားမှုများ
ကျန်းယဲ့ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ချိန်မှာပင် ဖုန်းက တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
မျက်နှာပြင် လင်းလာပြီး ကျန်းထောင်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ [ဒါရိုက်တာကျန်း... အမြည်း ဗီဒီယို တင်လိုက်ပြီနော်... အခုပဲ ကြည့်လိုက်တော့...]
သူက တိုရင်အက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပင်မစာမျက်နှာရှိ ပထမဆုံး ဗီဒီယိုမှာ ရင်းနှီးနေသော ကျန်းထောင်၏ မျက်နှာဖြစ်နေပြီး အပေါ်ညာဘက်ထောင့်ရှိ Likeအရေအတွက်မှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တရိပ်ရိပ် တက်လာနေခဲ့သည်။
၁၀၃,၀၀၀၊ ၁၀၅,၀၀၀၊ ၁၀၈,၀၀၀...
မှတ်ချက်စာတန်းများက သိပ်သည်းလွန်းသဖြင့် မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် ဖြစ်နေချေသည်။
ဗီဒီယိုထဲတွင် ကျန်းထောင်က ရှားရှားပါးပါး အရောင်ဖျော့ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ခံတွင် အနက်ရောင် ကန့်လန့်ကာကို အသုံးပြုထား၏။
သူက ကင်မရာကို ဦးစွာ အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ ဗီဒီယိုအတွက် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်..."
သူ ခါးမတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်၌ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဖော်ပြချက်က သိပ်မတိကျပေမယ့် ကျွန်တော်က မေ့မရနိုင်စရာလို့တော့ ပြောခဲ့တယ်မလား..."
ထိုအချိန်မှာပင် ဗီဒီယို၏ မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာတွင် ဆဲဆိုသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။
[ယီးပဲ.... အဲဒါကိုများ မေ့မရနိုင်စရာတဲ့လား...]
[Follow ဖြုတ်ပြီ လူလိမ်....]
[ကျန်းထောင်... ဟက်.... မင်းက မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့...]
[သောက်ကောင်.... မင်း တောင်းပန်တာက စေတနာတောင် မပါဘူး.... မင်း ပြုံးစိစိ လုပ်နေတာ ငါ မြင်တယ်နော်]
ဗီဒီယိုထဲတွင် ကျန်းထောင်က ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ အားလုံးကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်ပါတယ်..."
သူက နှစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားချေသည်။ "အကယ်၍ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်ဆိုရင် ဂျပန်မိစ္ဆာတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိုက်ခိုက်ချင်ကြလား..."
နောက်ခဏ၌ မြင်ကွင်းက အဖြူအမည်း သမိုင်းဝင် မှတ်တမ်း ဗီဒီယိုများဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။
မီးလောင်နေသော ရွာများ၊ ငိုကြွေးနေသော ကလေးများ၊ စစ်မီးလျှံများကြားရှိ အပျက်အစီးများ... နောက်ခံတွင် လေကြောင်းရန် သတိပေး ဥသြသံများကို သဲ့သဲ့ ကြားနေခဲ့ရသည်။
"ကျွန်တော်တော့ တိုက်ချင်တယ်..." ကျန်းထောင်က သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
"အိပ်မက်ထဲမှာတောင် တိုက်ချင်နေတာ.. ဒီသွေးကြွေးက ဘယ်တော့မှ ကျေအေးလို့ မရဘူး.."
ဤအချိန်တွင် မှတ်ချက်များ၏ လေသံမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆဲဆိုမှုများ မပါဝင်တော့ချေ။
[ဟုတ်တယ်... ယောကျ်ားကောင်းဆိုတာ ဒီရန်ငြိုးကို အလွတ်မပေးဘူး.. ]
[ငါ့ရဲ့ ဘေးဘိုးက အဲဒီတုန်းက အဲဒီလိုပဲ... ငါလည်း ဂျပန်တွေကို တိုက်ချင်တယ်...]
[ဒီတစ်ခါ အစ်ကိုထောင်က အတည်ပြောနေတာလား။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ နောက်ပြောင်လို့ မရဘူးနော်... ]
[အကယ်၍ မင်း ဒါကို နောက်ပြောင်ရဲရင် ငါ တကယ် Follow ဖြုတ်မှာနော်....]
[ငါ့ကိုသာ အခွင့်အရေးပေး.... ဂျပန်မိစ္ဆာတချို့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်...]
ဗီဒီယို၏ အရှိန်က ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းထောင်၏ အသံက တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အရင်ကထက် ပိုမို လေးနက်လာချေသည်။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာလို့ အဲဒီအချိန်တုန်းက လျော်ကြေးမယူခဲ့တာလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ဘူး..."
သူက မော့ကြည့်ကာ ကင်မရာကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက မီးတောက်များလို တောက်ပနေခဲ့သည်။ "နောက်ပိုင်းကျမှ ကျွန်တော် နားလည်သွားတယ်။ ပိုက်ဆံ ယူလိုက်တာနဲ့ ရန်ငြိုးတွေက ကျေသွားပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ တချို့ အကြွေးတွေက သွေးနဲ့ပဲ ပြန်ဆပ်ရမယ်...."
ဤအချိန်တွင် ဗီဒီယို၏ မှတ်ချက်စာတန်းများ အားလုံးက တူညီသော စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းကိုသာ ပြသနေကြ၏။
[လျော်ကြေး ယူလိုက်ရင် အကြွေးကျေသွားပြီ.. မယူရင်တော့ မင်းသွေးနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်...]
"အခု နားလည်သွားပြီမလား။ နောက်ထပ် ခရီးစဉ်က ၁၉၃၇ ခုနှစ်ပဲ..."
အနက်ရောင် မျက်နှာပြင်၏ နောက်ဆုံး ငါးစက္ကန့်တွင် အနီရင့်ရောင် စာသားများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ [တချို့သော သမိုင်းတွေကို မေ့ပျောက်ထားလို့ မရပါဘူး..]
ကျန်းယဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး Refresh လုပ်ထားသော မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်၏။ မှတ်ချက်အားလုံးက ဂျပန်များကို တိုက်ခိုက်မည့် အကြောင်းများသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန် ကျေနပ်သွားရသည်။
တရုတ်လူမျိုးများတွင် သတ္တိနှင့် စိတ်ဓာတ်များ ရှိနေသေးပြီး အရှက်ရမှုများကို မမေ့သေးကြောင်း ဤအရာက သက်သေပြနေချေသည်။
ဒေါသထွက်နေသော လူငယ်များအားလုံးမှာ အစွန်းရောက်များဖြစ်သည် သို့မဟုတ် ၎င်းမှာ သမိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် မလိုကြောင်း ပြောဆိုသည့် မှတ်ချက် အနည်းငယ်မှာမူ လူနည်းစုသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
ကျွန်းနိုင်ငံတစ်ခုတွင် ယခင်အကြိမ်က စနစ်မှ တိုကျိုဒေသကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် ကာကွယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနကို နေရာသစ်သို့ အတင်းအကျပ် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံနေခဲ့သည်။ ပရိုဂျက်တာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကျန်းထောင်၏ ဗီဒီယို ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။
ပုံရိပ်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော စာသားတစ်ကြောင်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ [တချို့သော သမိုင်းတွေကို မေ့ပျောက်ထားလို့ မရပါဘူး..]
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း မီးများ ပြန်လင်းလာပြီး ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး မာဆုမိုတို ကန်အိချိက မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်၏။ "ဒီကိစ္စကို အတည်ပြုပြီးပြီလား.."
ထောက်လှမ်းရေးဌာန အကြီးအကဲ နာကာမူရာက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ နည်းပညာဌာနရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ တရုတ်က ထုတ်ပြန်လိုက်တဲ့ အခြားကမ္ဘာ ဗီဒီယိုက တကယ့် မှတ်တမ်းဗီဒီယို ဖြစ်ဖို့ ၉၉.၃% သေချာပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အထူးပြုလုပ်ချက် နည်းပညာတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နားလည်မှုထက် အနည်းဆုံး နှစ်ငါးဆယ်လောက် ကြိုတင်ရောက်ရှိမနေဘူး ဆိုရင်ပေါ့..."
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြော၏။ "အခု ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ကျန်းယဲ့ဆိုတဲ့ တရုတ်လူမျိုးမှာ အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် တကယ် ရှိနေပါတယ်..."
မာဆုမိုတို ကန်အိချိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဆက်သွယ်ဖို့ ငါတို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ဘာလို့ တိုးတက်မှု ဘာမှ မရှိသေးတာလဲ..."
လုံခြုံရေး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရေးရုံး အကြီးအကဲက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်၏။ "ကျန်းယဲ့ကို တရုတ်အထူးအေးဂျင့်တွေက ၂၄ နာရီပတ်လုံး လျှို့ဝှက် ကာကွယ်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့စလုံးက ပစ်မှတ်ဆီ မရောက်ခင်မှာတင် ကြားဖြတ် တားဆီးခံလိုက်ရပါတယ်..."
သူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြန်သည်။ "သူတို့က လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ အဖိတ်ခံလိုက်ရပါပြီ"
(NT- ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခံရခြင်းကို ဆိုလိုတာပါ)
အစည်းအဝေးခန်းမမှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားရသည်။
မာဆုမိုတို ကန်အိချိက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "၁၉၃၇... "
ဤစာလုံးများက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် ချိန်ရွယ်နေသည့် ဓားတစ်လက်လိုပင်။
ဤသမိုင်းဝင်အချိန်ကာလမှာ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားရှိ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံးသော အာရုံကြော တစ်ခု ဖြစ်လာနေခဲ့သည်။
နည်းပညာဌာန အကြီးအကဲ ယာမာမိုတို အိချီရိုက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အကယ်၍ တရုတ်တွေက ၁၉၃၇ ခုနှစ်ကို တကယ်ပြန်သွားနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နေရာတစ်ခု ရအောင် လုပ်ရမယ်..."
"ဟုတ်တယ်..." ထောက်လှမ်းရေးဌာန အကြီးအကဲ နာကာမူရာက ထောက်ခံလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကို ပုလဲဆိပ်ကမ်း အဖြစ်အပျက်ကို ရှောင်ရှားဖို့နဲ့ အမေရိကန်နဲ့ စစ်မဖြစ်ဖို့ သွားပြောရမယ်.."
အခြား အရာရှိတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ နန်ကျင်းမှာ ဘာသက်သေမှ မချန်ထားခဲ့ဖို့ သူတို့ကို သတိပေးရမယ်။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့..."
ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးက စကားဖြတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ "ဒီတစ်ခေါက် သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်.... ရွေးချယ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ တစ်နိုင်ငံလုံးက အထက်တန်းလွှာတွေကို စုစည်းလိုက်.."
အမေရိကန် နှင့် CIA...
အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့နေသော အစည်းအဝေးခန်းမ အတွင်း ပရိုဂျက်တာမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဗီဒီယိုမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်းထောင်၏ နောက်ဆုံးစကားလုံး ၁၉၃၇၏ ပဲ့တင်သံက လေထုထဲတွင် ရစ်ဝဲနေဆဲပင်။
ဦးဆောင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူ ကက်သရင်းမိုးက သူမ၏ လက်များကို မေးစေ့တွင် ထောက်ထားပြီး သူမ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်များက အခန်းထဲတွင် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ "မတ်ခ်... ဒီဗီဒီယိုတွေရဲ့ စစ်မှန်မှုကို အခု အတည်ပြုလို့ ရပြီလား..."
မတ်ခ်ဝီလျံက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။ "ရုပ်ပုံ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု... အသံလှိုင်း နှိုင်းယှဉ်မှုနဲ့ ရူပဗေဒ အင်ဂျင်သရုပ်ဖော်မှုတွေအရ ဒီဗီဒီယိုတွေက အတုဖြစ်နိုင်ခြေက ၀.၇% ထက် နည်းပါတယ်.."
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။ "တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင် ကျန်းယဲ့လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီတရုတ်ဧည့်လမ်းညွှန်က အချိန်ခရီးသွား နည်းပညာကို တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း အသက်ရှူမှားသွားသံများ ဆူညံသွားခဲ့သည်။
"ကျစ်.... တရုတ်တွေက အခုလည်း ကိုင်တွယ်ရ ခက်နေပြီ... အခု သူတို့ဆီမှာ အချိန်ခရီးသွားခြင်းဆိုတဲ့ နောက်ထပ် အာဏာပိုင်ကတ်တစ်ခု ထပ်ရသွားပြန်ပြီ" စစ်ဆင်ရေး အကြီးအကဲဂျက်ဆင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
ကက်သရင်းက ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ဘက်သို့ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ကျန်းယဲ့နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက ဘာလို့ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးတာလဲ.."
ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။ "ပစ်မှတ်ကို အနည်းဆုံး ကာကွယ်ရေး အလွှာလေးခုနဲ့ ဝန်းရံထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက အနားကပ်သွားတာနဲ့ တရုတ် အေးဂျင့်တွေရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရပါတယ်။ ပစ်မှတ်ရဲ့ လုံခြုံရေး အဆင့်က... အောက်မကျပါဘူး..."
အာရှရေးရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူ လီဆာချန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။ "အကယ်၍ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေအတွက် အသုံးမချနိုင်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် တရုတ်ကို ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးကို ကျွန်တော်တို့ လွှမ်းမိုးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."
အစည်းအဝေးခန်းမ အတွင်းရှိ လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
ကက်သရင်းက ခေတ္တ တွေးတောလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ချေသည်။ "ဘယ်လို တန်ဖိုးမျိုး ပေးရပေးရ သူ့ဆီ ရောက်အောင်သွားပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ကို ဦးစားပေးပါ။ အကယ်၍ အဲဒါ အလုပ်မလုပ်ဘူး ဆိုရင်တော့..."
သူမ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွား၏။ "အစီအစဉ် Bကို အကောင်အထည်ဖော်... "
ထို့နောက် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသော ဗီဒီယို မှတ်တမ်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အတွက် နေရာတစ်ခုရဖို့ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ အားလုံးကို လုပ်ရမယ်။ သူတို့ကို ၁၉၃၇ ခုနှစ်မှာ ထင်တိုင်းကျဲခွင့် ပေးလိုက်ပြီး ငါတို့ နိုင်ငံကြီးရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ဝါရှင်တန်မြို့တွင် လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးခြိမ်းသံများ ဆူညံနေပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။
အခန်း ၂၁၈ပြီး၏။