အခန်း ၂၂၀
Vol. 22 Ch. 220
အခန်း (၂၂၀) စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း
မှောင်မိုက်နေသော အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ငွေဖြူရောင် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးနှင်နေပြီး ပုံပျက်နေသော ကြယ်ရောင်များက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်ပြေးသွားကြ၏။
ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကား၏ ရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းယဲ့၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာလေသည်။
ထို့နောက် သူက ကား၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်ကာ အသစ်မွမ်းမံထားသော အတွင်းပိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။
ထိုင်ခုံအရေအတွက်မှာ မူလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုံမှ ငါးဆယ့်ငါးခုံအထိ တိုးချဲ့ထားခဲ့သည်။ မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် အသစ်တပ်ဆင်ထားသော LED မီးရောင်များက နူးညံ့သော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်ကာ နွေးထွေးသွားစေပြီး လေထုကပင် လန်းဆန်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသွားပြီပဲ...” ကျန်းယဲ့က အသစ်စက်စက် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်၏။
ထိုအချိန်မှာပင်...
“ရွှစ်....”
အဖြူရောင် အလင်းတန်း ငါးဆယ်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာရာ လူတွေ မျက်လုံးပင် ဖွင့်မရအောင် စူးရှလှပေသည်။
အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ် ငါးဆယ်က သပ်ရပ်သော အတန်းများဖြင့် ထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ခရီးသွားအသစ်များတွင် အမြဲတွေ့ရလေ့ရှိသော အံ့သြတုန်လှုပ်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိသလို အပို စကားပြောသံများလည်း မရှိချေ။
ထက်မြက်သော မျက်လုံးအစုံ ငါးဆယ်က မှိန်ဖျော့နေသော ကားအတွင်းခန်းထဲတွင် ကြယ်များလို တောက်ပနေပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံများ အောက်ရှိ ကြွက်သားများက တင်းမာနေကာ သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းပင်လျှင် နည်းဗျူဟာမြောက် အကြိမ်အရေအတွက်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဤသည်မှာ သူ ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသမျှ ခရီးသွားအဖွဲ့များထဲတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးအဖွဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က မရင်းနှီးသော မျက်နှာ ငါးဆယ်အပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီအချိန်ခရီးသွားခရီးစဉ်ကို လာရောက်ကြတဲ့ အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန်ကျန်းယဲ့ပါ...”
သူ၏ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ “ထုံးစံအတိုင်း အားလုံးပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် မိတ်ဆက်ကြတာပေါ့....”
ပထမတန်းမှ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် အမျိုးသား တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက ထင်းရှူးပင်လို ဖြောင့်မတ်နေချေသည်။ “နဂါးကြေးခွံအထူးတပ်ဖွဲ့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကုဒ်နာမည်က နဂါးပြာပါ....”
သူ့နောက်ရှိ အဖွဲ့ဝင်ကိုးယောက်က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လာကြပြီး သူတို့၏ အသံများက ပြတ်သားကာ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။
“ချွန်ထက်သော အစွန်း”
“တောင်တန်းများ”
“ရှီယင်း”
...
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒုတိယအဖွဲ့က မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့သည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော အမျိုးသမီး အရာရှိမှာ သပ်ရပ်သော ဆံပင်တိုနှင့် ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိလေသည်။ “ငှက်နီအဖွဲ့... ကျွန်မက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အမွေးနီ’ (Red Feather/Akabane) ပါ”
( NT- Red Featherဆိုတော့ အမွှေးနီလို့ ချလိုက်ပြီးနော်.......)
သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များကလည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာ၏။
“မီးပွား”
“စီးဆင်းနေသော မီးလျှံ”
“မိုးကြိုး....”
...
တတိယအဖွဲ့မှာ နည်းဗျူဟာမြောက် မျက်မှန်များကို အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အသံက ဩရှရှ ဖြစ်နေချေသည်။ “သံချပ်ကာနက်အဖွဲ့... ကုဒ်နာမည်က သံတံတိုင်းပါ”
“ဒိုင်းလွှားလေး”
“ခံတပ်မြို့တော်”
“အသဲကွဲသံမဏိ”
...
(NT- ကြိုက်လား သံမဏိတော့ သံမဏိပဲ အသဲကွဲတာတော့ မခံနိုင်ဘူး.....)
စတုတ္ထအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ပိန်သွယ်ပြီး အသံလုံးဝ မထွက်သလောက် ရွေ့လျားသွားလာကြသည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။ “ဓားနက်အဖွဲ့.... ကုဒ်နာမည်က အရိပ်ပါ”
“တိတ်ဆိတ်ခြင်း” [ ဝေးကွာခြင်း......]
“ရုတ်တရက် အလင်းရောင်”
“ပိုးသားကို ဆုတ်ဖြဲခြင်း”
...
နောက်ဆုံးအဖွဲ့ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် ကားအတွင်းခန်း၏ အပူချိန်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး သူ၏ အသံက သံမဏိလို မာကျောနေခဲ့သည်။ “အစွန်းအေးအဖွဲ့.... ကုဒ်နာမည် နှင်းခဲဓားပါ”
“ဆောင်းရာသီ ရောက်ပြီ....”
“နှင်းပွင့်များ....”
“အထီးကျန် ဝံပုလွေ.....”
...
အဖွဲ့အားလုံး၏ ကိုယ်ပိုင် မိတ်ဆက်မှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ကားထဲရှိ ပြတ်သားသော မျက်နှာတိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ သွားမယ့်နေရာက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို မင်းတို့ အားလုံး ကောင်းကောင်း သိကြမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်....”
သူက ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြော၏။ “၁၉၃၇ ခုနှစ်... ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေးဆိုတာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်းတောင် သွေးနံ့ထွက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့အန္တရာယ်တွေက မင်းတို့ စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုများတယ်ဆိုတာကို ငါ သတိပေးရလိမ့်မယ်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့...”
“ဒါရိုက်တာကျန်း....” နဂါးပြာက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လင်းယုန်လို ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက ကျန်းယဲ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေချေသည်။ “ကျွန်တော်တို့အတွက် ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမစ်ရှင်ကို လက်ခံရရှိတဲ့ နေ့ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိပြီးသားပါ....”
အမွေးနီက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ သပ်ရပ်သော ဆံပင်တိုလေးကို ပြသရန် စစ်ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။ “အန္တရာယ်လား။ သေချာတာပေါ့ ကျွန်မတို့ ကြောက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ရထားတဲ့ ကျွန်မတို့တောင် ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် လက်နက်မပါတဲ့ အရပ်သားတွေကရော... အခြေခံလေ့ကျင့်မှုပဲ ရထားတဲ့ စစ်သားငယ်လေးတွေကရော.... သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေကြမလဲ....”
သံတံတိုင်းကလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ဩရှရှ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး....”
ထိုစကားများက လေးလံသော တူတစ်လက်လို လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ.....” လူငါးဆယ်၏ အသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာရာ ကားပြတင်းပေါက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေသည်။
နှင်းခဲဓားက နောက်ဆုံးမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူက ကျန်းယဲ့အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စစ်သားအလေးပြုခြင်းဖြင့် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်က ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ အသက်ပေါင်းထားတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်.....”
မထွက်ခွာမီ သူတို့အားလုံး လျှို့ဝှက် အမိန့်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြ၏။
‘ဘယ်လို တန်ဖိုးမျိုး ပေးရပေးရ ကျန်းယဲ့ကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပါ။ တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးပျက်စီးသွားရင်တောင်မှ သူ့ကို ခေတ်သစ်ကမ္ဘာဆီ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခေါ်လာရမယ်....’
ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် သေရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဤစစ်သားများကို ကြည့်ကာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူတို့၏ ပြတ်သားသော အမူအရာများကို ပိုမို ထင်ရှားစေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်တော့၏။ “ကောင်းပြီ....”
ထိုအချိန်မှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ရေတံခွန်တစ်ခုလို ကျဆင်းလာပြီး ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။
အလင်းရောင်က အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ထိတွေ့နိုင်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး ကားထဲရှိ လူတိုင်းက အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြရသည်။
မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်း မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကြလေသည်။
မီးခိုးငွေ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မီးလောင်ထားသော မြေကြီးနံ့နှင့်အတူ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ရောနှောကာ အာရုံများကို ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်မှာ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများကြောင့် အနီရင့်ရောင်လွှမ်းနေပြီး ပြာများက အမည်းရောင် နှင်းပွင့်များလို ကျဆင်းနေ၏။
ပြိုကျနေသော အိမ်အောက်တွင် ဖြူဖျော့နေသော လက်တစ်ဖက်က အပျက်အစီးများကြားမှ ဆန့်ထွက်နေပြီး ၎င်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက တောင့်တင်းစွာ ဖြန့်ကားနေကာ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။
အဝေးမရောက်တရောက်တွင် မီးကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က ကျိုးကျနေသော ဒိုင်းယားတန်းတစ်ခုမှ တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်း၏ အတွင်းကလီစာများမှာ ပေါက်ထွက်နေကာ လေထဲတွင် လွင့်ခါနေသော စုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်စများသာ ကျန်ရှိတော့ချေသည်။
“သတိထား....” နဂါးပြာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူငါးဆယ်က ချက်ချင်း လူစုခွဲကာ နည်းဗျူဟာမြောက် ပုံစံတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ၏။
သေနတ်မောင်းတင်သံများက မြေပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ ဓားတစ်လက်လို ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက ပျက်စီးနေသော ရှုခင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့က မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ် အောက်ခြေများက စေးကပ်နေသော သွေးများနှင့် ရွှံ့များထဲသို့ နစ်ဝင်နေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူ၏ ခြေရင်းတွင် ကလေးတစ်ယောက် လဲကျနေလေသည်။ တစ်ချိန်က ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ မီးကျွမ်းနေသော ခေါင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး ၎င်း၏ လွတ်ဟာနေသော မျက်လုံးအိမ်များက ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် အလောင်းပုံများက စည်းစနစ်မကျဘဲ ပုံထားလျက် ရှိ၏။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆယ်ကျော်သက်များ.....
သူတို့၏ သွေးများက အနီရင့်ရောင် စမ်းချောင်းများအဖြစ် စီးဆင်းနေပြီး အက်ကွဲနေသော မြေပြင်တစ်လျှောက် ကွေ့ကောက်သွားနေခဲ့သည်။
အမွေးနီ၏ အသက်ရှူသံက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေရသည်။
သူမက လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းမှ လျှံတက်လာသော လူသတ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။
သံတံတိုင်း၏ လက်သီးများက အက်ကွဲသံမြည်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထား၏။
လေပြင်းက အပျက်အစီးများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဝူခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး မီးကျွမ်းနေသော စာရွက်အချို့ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
စုတ်ပြဲနေသော ကျောင်းသုံးစာအုပ် စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ပေါ်တွင် တရုတ်စာပေဆိုသည့် စကားလုံးများနှင့် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ကဗျာတစ်ဝက်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်သေးလေသည်။
တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေက ပျက်စီးသွားပြီ..... လေကလည်း အမွေးနုလေးတွေကို လွင့်ခါစေတယ်...
နှင်းခဲဓားက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မီးကျွမ်းနေသော မြေကြီးပေါ်မှ သော့ချိတ်လေးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်၏။
ငွေရောင်သော့ချိတ်လေးမှာ ပုံပျက်နေသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည့် စာလုံးလေးလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။
သူက သော့ချိတ်လေးကို မူလနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထားလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားသော အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဒိုင်း...”
အဝေးမှ ဟိုတစ်ချက် ဒီတစ်ချက် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နားကွဲမတတ် "ဘာကာ" ဟု အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောနှောနေ၏။
အရိပ်က အပျက်အစီးများ၏ အမြင့်တစ်နေရာတွင် ဝပ်နေပြီး စနိုက်ပါ မှန်ပြောင်း အနောက်မှ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေ၏။ “ဆယ်နာရီ တည့်တည့်မှာ ဂျပန်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့.... လူဆယ့်နှစ်ယောက်”
သူ၏အသံက နားကြပ်မှတစ်ဆင့် လူတိုင်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ “သူတို့က အရပ်သား သုံးယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာ....”
စကားဆုံးသည်နှင့် ပုံရိပ်ငါးဆယ်က အသံတိတ် သေမင်းတမန်များလို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူစုခွဲသွားလိုက်ကြသည်။
နဂါးပြာ၏ သေနတ်ပြောင်းက ပစ်မှတ်ကို အရင်ဆုံး ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။
ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဂျပန်အရာရှိ တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးနေသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ကို ချိန်ရွယ်ကာ သွားဖြဲ၍ ရယ်မောနေ၏။
“ရွှစ်....”
အခန်း ၂၂၀ပြီး၏။