အခန်း ၂၂၄
Vol. 23 Ch. 224
အခန်း (၂၂၄) ရည်ရွယ်ရာသို့ ရောက်ရှိခြင်း
ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သမိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာ၏။ “ဒီလေဆိပ်မှာ တက်ဆင်းနေတဲ့ ဗုံးကြဲလေယာဉ်တွေက နေ့တိုင်း ** နေရာကို ဗုံးသီးတန်ချိန်ပေါင်းများစွာ ကြဲချနေတာ....”
"မူရင်းစာရေးဆရာက နေရာအတိကျတွေမရေးပါဘူးဗျ )
သူက လူအုပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ “အကယ်၍ ငါတို့ ဒါကို ဖြိုချနိုင်မယ်ဆိုရင်...”
“ရှေ့တန်းက ဖိအားတွေကို ၃၀% လောက် လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မယ်....” သံတံတိုင်းက အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လိုက်၏။
အမွေးနီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ “ဒါပေမဲ့ လေဆိပ်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့မှာ လူအင်အားလည်း မလုံလောက်ဘူး”
“တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုပါဘူး” ကျန်းယဲ့က စနစ်စတိုးဆိုင်မှ ကိုယ်ထည်အောက်တွင် အသေးစား ဖောက်ခွဲရေး ဗုံးများ တပ်ဆင်ထားသည့် အနက်ရောင် ဒရုန်းငယ် တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ “ဒါကို သုံးကြမယ်....”
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ငါးယောက်က သူ့ပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း စုရုံးလာခဲ့ကြသည်။
အရိပ်က တအံ့တဩ လေသံဖြင့် “အသေခံ ဒရုန်းလား....”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှု မျက်နှာပြင်ကို ဆွဲတင်လိုက်၏။ “ဒီ ဖုန်း-၁၇ ဂွီရှူးက အရမ်း သင့်တော်မယ်လို့ ထင်တယ်။ တစ်စင်းစီတိုင်းမှာ C4 ဗုံး ၈၀၀ ဂရမ် ပါဝင်ပြီး လေယာဉ်ဆီတိုင်ကီတွေနဲ့ ခဲယမ်းမီးကျောက်ပုံတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ သီးသန့် ထုတ်လုပ်ထားတာ...”
အမွေးနီက စိုးရိမ်မှု ရှိနေသေးလေသည်။ “အကယ်၍ ဂျပန်စစ်တပ်က အပျက်အစီးတွေကို တွေ့သွားပြီး ဒရုန်း နည်းပညာကို ကြိုတင် တီထွင်လိုက်ရင်ကော...”
“စိတ်မပူပါနဲ့...” ကျန်းယဲ့က ဒရုန်း၏ အပြင်ခွံကို ခေါက်ကြည့်လိုက်၏။ “မစ်ရှင် ပြီးသွားရင် အတွင်းက အပူစွမ်းအင်ပစ္စည်းက ဒါကို ပြာဖြစ်သွားအောင် မီးရှို့ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်...”
ကျန်းယဲ့က အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်ကာ ပြော၏။ “ကျွန်တော်က လက်နက်တွေပဲ ပံ့ပိုးပေးနိုင်တာ... ဒါကို ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်အောင် သုံးရမလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။ မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူ ကျွမ်းကျင်လဲ...”
တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သွားဖြဲပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “J ခရိုင် မော်ဒယ်လေယာဉ် ပြိုင်ပွဲမှာ ချန်ပီယံ သုံးကြိမ် ဖြစ်ဖူးတယ်...”
ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် ဖုန်း-၁၇ ဂွီရှူးဒရုန်း အစင်းနှစ်ဆယ်က အပျက်အစီးများကြားတွင် တန်းစီနေခဲ့ကြသည်။
AR ထိန်းချုပ်ရေး မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေ၏။ “ပစ်မှတ်ကို Lock လုပ်ပြီးပြီ... အပူချိန်တိုင်းတာမှုအရ လေဆိပ်မှာ Type 97 အကြီးစား ဗုံးကြဲလေယာဉ်ခြောက်စင်းနဲ့ ဆီတင်ကား နှစ်စီး ရပ်နားထားတယ်...”
နဂါးပြာက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဆီတင်ကားတွေကို အရင်ဖျက်ဆီးပြီး ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်မယ်... ပြီးရင် လေယာဉ်တွေကို ဗုံးကြဲမယ်...”
“နားလည်ပါပြီ...” တိတ်ဆိတ်ခြင်းက စတင်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။
နောက်ခဏ၌ ဒရုန်းအစင်းနှစ်ဆယ်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံတက်သွားပြီး နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သော မီးငှက်အုပ်စုလို ဖြတ်သန်းသွားကြလေသည်။
သူတို့၏ ပန်ကာများမှာ ဆူညံသံ လျှော့ချရေး နည်းပညာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အမြင့် မီတာ ၁၀၀ တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေ၏။
ဂျပန် ကင်းစောင့်များက သမ်းဝေလျက် ကင်းလှည့်နေကြပြီး သေမင်းက ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြကြောင်း စောင့်ကြည့်ရေး ပုံရိပ်များမှတစ်ဆင့် ကျန်းယဲ့က မြင်တွေ့နေရသည်။
ပထမဆုံး ဖုန်း-၁၇ ဂွီရှူးဒရုန်းက အောက်သို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းကာ ဆီတင်ကားကို တိကျစွာ ဝင်တိုက်လိုက်ခဲ့သည်။
“ဝုန်း... ”
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေမည့် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
ဒုတိယနှင့် တတိယဒရုန်းများက ဗုံးကြဲလေယာဉ် အုပ်စုထဲသို့ ဆက်တိုက်ဝင်တိုက်သွားရာ အလူမီနီယမ် ကိုယ်ထည်များမှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားရလေသည်။
ဂျပန်စစ်တပ်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြားတွင် နောက်ဆုံးဒရုန်းက ခဲယမ်း မီးကျောက်ဂိုဒေါင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွား၏။
ဆယ်ကီလိုမီတာအကွာမှ ကျန်းယဲ့နှင့် အဖွဲ့မှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် တက်လာသော မှိုပုံသဏ္ဍာန် မီးခိုးလုံးကြီးကို ကြည့်နေကြပြီး ပူပြင်းသော လေပူများက သူတို့၏ အဝတ်စွန်းများကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေလေသည်။
“မစ်ရှင် အောင်မြင်ပြီ...” တိတ်ဆိတ်ခြင်းက မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်၏။ “ဒရုန်းအားလုံးရဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို စတင်လိုက်ပြီ...”
နဂါးပြာက မြေပုံကို သိမ်းလိုက်၏။ “အခုတော့ နေရှင်နယ်လစ်စစ်တပ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ရမယ့် အချိန်ပဲ...”
ညနက်ပိုင်းတွင် နေရှင်နယ်လစ် စစ်တပ်၏ ရှေ့တန်း ကွပ်ကဲရေးစခန်းမှာ လင်းထိန်နေချေသည်။
ဆက်သွယ်ရေး စစ်သားတစ်ယောက်က အသစ် ဘာသာပြန်ထားသော ကြေးနန်းကို ကိုင်ကာ တဲစကို အလျင်အမြန် လှန်ဝင်လာပြီး သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ “အစီရင်ခံပါတယ်... လေဆိပ်ကို ဗုံးကြဲလိုက်ပြီး ဂျပန် ဗုံးကြဲလေယာဉ်ခြောက်စင်းနဲ့ ဆီလှောင်ကန် နှစ်ခု လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ...”
ကွပ်ကဲရေးစင်တာမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖိနှိပ်ထားသော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။
အရာရှိ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တိုက်မိပြီး စစ်မြေပုံပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်စင်သွားသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။
“သတင်းက အတည်ပြုပြီးပြီလား...” ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် စစ်ဦးစီးချုပ်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ရင်း မေးလိုက်၏။
“အတည်ပြုပြီးပါပြီ...” ဆက်သွယ်ရေး စစ်သားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက ပေါက်ကွဲမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတာပါ။ ဟုန်းခိုဒေသရဲ့ ကောင်းကင်တစ်ဝက်လောက်က အနီရောင်တွေ လင်းနေတာပါ...”
ရက်အတော်ကြာ တင်းမာနေခဲ့သော ကွပ်ကဲရေးစခန်းရှိ အရာရှိများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းလာသော်လည်း မကြာမီတွင် ဝမ်းမြောက်မှုနေရာ၌ သံသယများ ဝင်ရောက်လာချေသည်။
“ထူးဆန်းတယ်....” စစ်ဦးစီးချုပ်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ “** လေဆိပ်က ဂျပန်ကာကွယ်ရေး မျဉ်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ရှိတာလေ... တပ်မအနည်းဆုံး နှစ်ခုနဲ့ လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး စခန်းတွေ ဝန်းရံထားတာကို...”
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ “ဘယ်တပ်ဖွဲ့က ဒီအလုပ်ကို လုပ်လိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။
စစ်ဆင်ရေး အရာရှိက စာရင်းကို အမြန်လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော် အားလုံးကို အတည်ပြုခိုင်းလိုက်မယ်....”
နာရီဝက် အကြာတွင် ဌာနအသီးသီးမှ တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့် တပ်မမှာ ဘယ်တပ်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူး...”
“ကျွန်တော်တို့ တပ်ရင်းက မူလခံစစ်မျဉ်းမှာပဲ ရှိနေပါတယ်..”
“ကျွန်တော့် တပ်မဟာမှာ ဒီနေ့ စစ်ဆင်ရေး တာဝန် မရှိဘူး...”
ကွပ်ကဲရေးစင်တာရှိ လေထုမှာ တစ်ဖန် တင်းမာသွားပြန်၏။
“သောက်ကျိုးနည်း...” ငယ်ရွယ်သော စစ်ဦးစီးအရာရှိ တစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်၏။ “လေဆိပ်က သူ့ဘာသာ သူ ပေါက်ကွဲသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝိုင်းစက်သော မျက်မှန်ကို တပ်ထားသည့် ထောက်လှမ်းရေး အကြီးအကဲက ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ “နိုင်ငံခြားသားတွေ ဝင်ပါနေတာများလား...”
“သောက်တလွဲတွေ...” ဒေါသကြီးသော စစ်ဦးစီးအရာရှိ တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလေသည်။ “နိုင်ငံခြားသားတွေက ငါတို့နဲ့ ဂျပန်တွေ နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာတာကိုပဲ လိုချင်နေကြတာလေ... သူတို့က ဒီလောက်တောင် စေတနာကောင်းပြီး ဒီအလုပ်ကို လုပ်ပေးပါ့မလား...”
လူအုပ်ကြီးက ဆွေးနွေးသံများဖြင့် ဆူညံသွား၏။ တချို့က လျှို့ဝှက် အသေခံတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းကြပြီး တချို့က ဂျပန်တပ်အတွင်းပိုင်းမှာပဲ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်နေသည်ဟု သံသယရှိကြကာ တချို့ကတော့ နတ်ဘုရားစစ်သားတွေလားဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြ၏။
ညဉ့်မှာ မှင်လို မည်းနက်နေပြီး ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားနေခဲ့ကြသည်။
စနစ်မျက်နှာပြင်မှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ရှေ့တည့်တည့်တွင် အနီရောင် အစက်တစ်ခု တောက်ပနေချေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ရာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးဖြစ်သူ ကျန်းဒဲဖူပင်။
“ပစ်မှတ်နဲ့ မီတာ ၃၀၀ အကွာ.... နေရှင်နယ်လစ်စစ်တပ်ရဲ့ လုံခြုံရေးဧရိယာထဲ ဝင်ရောက်နေပြီ...” နဂါးပြာက သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ရာ အဖွဲ့သားများက ချက်ချင်း လူစုခွဲကာ အကာအကွယ် ယူလိုက်ကြ၏။
ခံတပ်နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျန်းယဲ့က ညကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် ကတုတ်ကျင်းတစ်လျှောက် ကင်းလှည့်နေသော ဗဟို စစ်တပ် စစ်သားအချို့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရလေသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်နေ၏။ သူမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်က ကျန်းဒဲဖူပင်။
ညလေပြင်းက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပြောဆိုသံများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“ဟူး... တတိယတပ်ရင်းတစ်ခုလုံး ပြုတ်သွားပြီ....” မျက်နှာတွင် မီးခိုးများ ပေကျံနေသော စစ်သားတစ်ယောက်က ကတုတ်ကျင်းထဲရှိ အပျက်အစီးများကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။ “ဂျပန်မိစ္ဆာတွေက သေရမှာကို မကြောက်ကြဘူး... ရှေ့က လူတွေ လဲကျသွားရင် အနောက်က လူတွေက အလောင်းတွေပေါ်ကို နင်းပြီး ဆက်တိုးလာကြတာကွာ.. ”
ကျန်းဒဲဖူက တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက သေနတ်ဒင်ပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော အရာများကို မသိစိတ်က ပွတ်သပ်နေမိသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ညီငယ် စစ်ထဲဝင်သည့်အချိန်က ထွင်းထုထားခဲ့သော ကောက်ကွေးနေသည့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းဟူသော စာလုံးလေးပင်။
“အဘိုးကြီးကျန်း... ” သူ၏ ဘေးရှိ စစ်သားအိုက တုံ့ဆိုင်းလျက် ပြော၏။ “မင်းညီက တတိယ တပ်ရင်းမှာလို့ ကြားတယ်.. ဟုတ်လား”
ကျန်းဒဲဖူက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။
သူက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မာကျောနေသော ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ထုတ်ကာ အပိုင်းပိုင်း ချိုး၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ စက်ရုပ်လို ဝါးစားလိုက်သည်။
လူတိုင်း နားလည်သွားကြ၏။
ကတုတ်ကျင်းထဲတွင် လေတိုက်သံနှင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အမြောက်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စစ်သားငယ်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ရှိုက်ငိုကာ ပြောလိုက်၏။ “အကယ်၍ ဂျပန်တွေက မနက်ဖြန် အဆိပ်ငွေ့နဲ့ အသေခံဗုံးတွေ ထပ်သုံးရင် ကျွန်တော်တို့က...”
သူ စကားမဆုံးသေးသော်လည်း နောက်တစ်ခုက ဘာဖြစ်လာမည်ကို လူတိုင်း သိကြလေသည်။
ဒီခံစစ်မျဉ်းကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ချေ။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က နဂါးပြာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “အတည်ပြုပြီးပြီ... ငါ့ရဲ့ ဘေးက ငါတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာပဲ...”
နဂါးပြာက ခေါင်းညိတ်ပြီး နည်းဗျူဟာမြောက် လက်ဟန်ခြေဟန်များကို အလျင်အမြန် လုပ်ပြလိုက်၏။ အဖွဲ့ဝင်များက ချက်ချင်း လူစုခွဲကာ အကာအကွယ် ယူလိုက်ပြီး သူတို့၏ သေနတ်များကို ပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်လေသည်။
“ဆက်သွယ်ဖို့ အသင့်ပြင်...” နဂါးပြာက ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်သွားရင် ထိခိုက်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်။ အရင်ဆုံး သတိပေးချက်တစ်ခု ပို့လိုက်ကြမယ်...”
ကျန်းယဲ့က သူ၏ နည်းဗျူဟာမြောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ကာ ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကြမ်းတမ်းသော လက်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်” နဂါးပြာ၏ အသံက ဩရှရှနှင့် ခိုင်မာလွန်းသဖြင့် ငြင်းဆိုခွင့် မရှိချေ။
သူက သူ့နောက်မှ လူများကို လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်လို တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားကာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူလိုက်၏။
ကျန်းဒါရိုက်တာက စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်မှာပင် သူက ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်...”
“ခင်ဗျားရဲ့ အသက်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်...” နဂါးပြာက သူ့ကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားတစ်လက်လို ထက်မြက်နေခဲ့သည်။ “တစ်ဖက်မှာ ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်လာရင်ကော...”
တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဖြူစင်သော သွားများကို ဖော်ပြလိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့.... ကျည်ဆန်တွေကို ရှောင်တဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက် ပိုတော်ပါတယ်...”
အခန်း ၂၂၄ပြီး၏။