အခန်း ၂၃၃
Vol. 24 Ch. 233
အခန်း (၂၃၃) အနာဂတ်စစ်သားများမှ သတင်းပို့ခြင်း
ဆိုင်ကယ်ယာဉ်တန်းက ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လမ်းများပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီး မီတာတစ်ရာတိုင်းတွင် ယာယီလမ်းပိတ်ဆို့မှုတစ်ခုကို တွေ့ရလေသည်။
သဲအိတ်ခံတပ်များ၏ အနောက်ဘက်တွင် စစ်သားများက စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရမချင်း သူတို့၏ သေနတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး မြင်ရမှသာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြ၏။
“စကားဝှက်....”
“တောင်တန်းနဲ့ မြစ်တွေက မပြောင်းလဲဘူး...” စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီက သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ “အမိန့်ကို တုံ့ပြန်ပါ...”
“သေတဲ့အထိ တိုက်မယ်...” ကင်းစောင့်က သူ၏ ရိုင်ဖယ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အဖွဲ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။ “စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီလား။ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
“အရေးပေါ် စစ်ရေးကိစ္စရှိလို့” စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီက သူ၏ ရာထူးတံဆိပ်ကို ပြသလိုက်ပြီး ကင်းစောင့်၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ “ညီအစ်ကိုတို့... ပင်ပန်းသွားပြီ”
ကင်းစောင့်များက အလေးပြန်ပြုလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးထောင့်များက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ လက်နက်ကိရိယာများဆီသို့ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ အရောင်မလက်သော ခေတ်မီ ဆောင်းဦးထုပ်များ၊ ထူးဆန်းသော မှန်ဘီလူးများ ပါဝင်သည့် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများနှင့် သွယ်လျနေသော မရင်းနှီးသည့် သေနတ်များကို ကြည့်နေကြလေသည်။
သူတို့ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစေသည်ကတော့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များပင်။ ထိုဆိုင်ကယ်များက ဆူညံသော ဟိန်းဟောက်သံမရှိဘဲ တိုးညင်းသော မြည်သံသာရှိကာ တာယာများက အလွန်ကျယ်ပြန့်သဖြင့် အပျက်အစီးများပေါ်တွင် အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပေသည်။
“ဘုရားရေ... ဒါ နောက်ဆုံးပေါ် ဂျာမန်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ရမယ်... ဟုတ်တယ်မလား” လူငယ် ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူသည် ခါးရှိ ရေဘူးကို အခက်အခဲဖြင့် လှမ်းယူကာ လှုပ်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ရေအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းယဲ့က ယာဉ်တန်းကို ရပ်တန့်ရန် ရုတ်တရက် လက်မြှောက် အချက်ပြလိုက်လေသည်။
လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင် သူက လက်မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
“ဒေါင်...”
နောက်ခဏ၌ အငွေ့ထောင်းထောင်း ထနေသော အဖြူရောင်မန်ထို ဂျုံပေါင်းမုန့် ခြင်းတောင်းတစ်ခုက ပလတ်စတစ် ရေသန့်ဘူးများပါသည့် ဖာအထပ်လိုက် ဘေးရှိ လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဂျုံမှုန့်၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့နှင့် တောက်ပနေသော ပလတ်စတစ်ဘူးများက မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော စစ်မြေပြင်တွင် အလွန်တရာ ခြားနားနေချေသည်။
ကင်းစောင့်များက မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး စစ်သားတစ်ဦးက သူ့မျက်လုံးများကိုပင် ပွတ်သပ်လိုက်၏။
“တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး....” ကျန်းယဲ့က မန်ထို တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ “ဗိုက်ပြည့်သွားအောင်လို့.....”
ကင်းစောင့်များဟာ နေရာတွင် အေးခဲသွားသလို ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မန်ထိုနှင့် ကျန်းယဲ့ကြားတွင် ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေကာ တန်ခိုးပြခြင်း တစ်ခုခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီက “စားလိုက်ကြပါ... ဒါက ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေဆီက လက်ဆောင်ပဲ...” ဟု သတိပေးလိုက်၏။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က သူ၏ မန်ထိုကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ပြီး ရေသန့်ဘူးကို ဖွင့်ကာ သောက်လိုက်၏။ နှင်းပွင့်လို ဖြူလွှနေသော မုန့်အစအနလေးများက သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကပ်နေပြီး မျက်နှာဆေးများ ခြယ်သထားသော မျက်နှာပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ဆာလွန်း၍ အသံမည်နေသော ကင်းစောင့်သည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ လက်လှမ်းလိုက်၏။
သူသည် နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် အကြီးကြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ နှစ်ချက် သုံးချက်မျှ ဝါးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ “အရသာရှိလိုက်တာ... တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ”
အခြားကင်းစောင့်များက ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြသော်လည်း သူတို့၏ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်လျှင် မန်ထို တစ်လုံးနှင့် ရေတစ်ဘူးသာ ယူလိညက်ကြသည်။
စစ်သားငယ်တစ်ဦးသည် စားသောက်နေရင်း ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့သည်။
သူ ဂျုံဖြူမန်ထိုများကို နောက်ဆုံး စားခဲ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က အိမ်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် မိခင်ဖြစ်သူ ထည့်ပေးလိုက်သော ရိက္ခာခြောက်များထဲတွင် ဖြစ်သည်။
“ဖြည်းဖြည်း စားပါ... နင်သွားဦးမယ်” မီးပွားက ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ငယ်ရွယ်သော စစ်သားများကို အသံတိတ် ရေပေးလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့သည် ပြုတ်ကျသွားသော မုန့်အစအနများကိုပင် ကောက်ယူရင်း သူတို့၏ မန်ထိုများကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် လူငါးဆယ်စာ တစ်ဦးချင်း ရိက္ခာထုပ်များဖြင့် လဲလှယ်ပေးလိုက်၏။
ယာဉ်တန်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ကင်းစခန်းတိုင်း၌ စည်သွတ်ဘူးများနှင့် အာဟာရ ဘီစကွတ် အပုံလိုက် အပို ရရှိခဲ့ကြလေသည်။
ကင်းစောင့်များက ထွက်ခွာသွားသော ယာဉ်တန်းကို လေးနက်သော ရိုသေမှုဖြင့် အလေးပြုလိုက်ကြပြီး လရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။
တပ်မ ဌာနချုပ်...
မြေအောက်ကတုတ်ကျင်း၏ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဓာတ်ငွေ့မီးအိမ်များမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်က အရောင်ကျွတ်နေသော ကွန်ကရစ် နံရံများပေါ်တွင် အရိပ်များ ကျရောက်စေခဲ့သည်။
ကြေးနန်းစက်၏ တောက်တောက်မည်သံက အဝေးမှ အမြောက်သံများ၏ လုံးထွေးနေသော အသံများနှင့် ရောနှောနေပြီး လေထုထဲတွင် သံချေးနံ့၊ ချွေးနံ့နှင့် ဈေးပေါသော ဆေးရွက်ကြီးနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။
တပ်မမှူးစွန်းသည် သူ၏ လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်စိမှိတ်၍ နောက်သို့ မှီထားပြီး စစ်ရေးမြေပုံများ ခင်းထားသော စားပွဲပေါ်တွင် သူ၏ လက်ချောင်းများက အမှတ်တမဲ့ ခေါက်နေခဲ့သည်။
ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးရှဲ့က ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး နံရံကပ် နာရီကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေလေသည်။
“တယ်လင် ဖုန်းထဲမှာ ပြောတဲ့စကားအရဆိုရင် သူတို့ ရောက်နေလောက်ပြီ...” စစ်ဦးစီးချုပ်ဝမ်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ရာ ကြွေသားအောက်ခြေက စားပွဲနှင့် ထိခိုက်မိပြီး ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “လမ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင်ရော...”
“အခု ဘယ်လမ်းက လုံခြုံလို့လဲ...” ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူးရှဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဂျပန်လေယာဉ်တွေနဲ့ အမြောက်တွေက ဖြတ်သန်းသွားလာလို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ..”
အဆင့်မြင့်အရာရှိအချို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသော တပ်မမှူးစွန်းထံသို့ တညီတညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ရှေ့တန်းမှ တပ်မှူးသည် သူ၏ ရင်ထဲရှိ လှုပ်ရှားနေမှုများကို သူ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် တုန်ခါမှုမှတစ်ဆင့်သာ ဖော်ပြနေချေသည်။
‘လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နာရီက ထူးဆန်းတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပဲ...’
“တပ်မှူး... ကျွန်တော်တို့တပ်ဖွဲ့က အနာဂတ် လက်နက်တွေ ရရှိထားပါတယ်။ အနာဂတ် တရုတ်စစ်သားတွေက တပ်မ ဌာနချုပ်ကို လာနေပါပြီ....”
အနာဂတ်လက်နက်များနှင့် အနာဂတ် စစ်သားများဆိုသည်မှာ အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသဖြင့် တပ်မ ဌာနချုပ်တစ်ခုလုံးက တပ်ရင်းမှူးလီသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကြောင့် ရူးသွပ်သွားပြီလားဟုပင် တွေးထင်ခဲ့ကြ၏။
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အလိုအလျောက် သေနတ်များ နှင့် တင့်ကားဖျက် လက်နက်များအကြောင်း ထပ်တလဲလဲ အလေးပေး ပြောဆိုနေမှုကြောင့် လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်မှုကို အတည်ပြုရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသည်။
“သတင်းပို့ပါတယ်...” သတင်းပို့သမားတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာလေသည်။ “စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီက သူ့လူတွေနဲ့အတူ ရောက်နေပါပြီ။ သူတို့က တပ်ရင်းမှူးလီ စေလွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောပါတယ်...”
အရာရှိများအားလုံး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး တပ်မမှူးစွန်းပင် မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့သည်။
ကွပ်ကဲရေးစခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။
စစ်ဦးစီးချုပ်ရွှီက အစောင့်များနှင့် စကားပြောဆိုနေပြီး ကင်းစောင့်များက ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သားများကို အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေကြ၏။
သူတို့၏ စစ်ဝတ်စုံများက ယမ်းငွေ့များ စွန်းထင်းနေသော်လည်း အဆိုပါပစ္စည်းက ကြမ်းတမ်းသော အထည်ဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် စစ်ဝတ်စုံများနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
ရှုပ်ထွေးသော သေနတ်ဒင်များ ပါဝင်သည့် ရိုင်ဖယ်များက သေနတ်များနှင့် ပတ်သက်သော နားလည်မှုကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်လေသည်။
“တပ်မမှူးက ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်...”
လေးလံသော ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံ တံခါးကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး လင်းထိန်နေသော ကွပ်ကဲရေးစင်တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်၏ စူးရှသော အကြည့်များက သူတို့ထံ ချက်ချင်း ကျရောက်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
တပ်မမှူးစွန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက လူအုပ်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။
သူ၏ စစ်ဝတ်စုံကော်လာသည် အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် သန့်ရှင်းနေပြီး ညနက်ပိုင်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကာလအတွင်းမှာပင် သူ၏ စစ်သားပီသသော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
အတွေ့အကြုံရင့် တပ်မမှူးသည် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် လက်နက်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားရသည်။
ကွပ်ကဲရေးခန်းသည် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အရာရှိများအားလုံး အသက်ရှူအောင့်ထားခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် နဂါးပြာတို့ ဦးဆောင်သော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ငါးဆယ်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ညာဘက်လက်မောင်းများကို တစ်ပြိုင်နက် မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများကို စုလျက် နားထင်တွင် ကပ်လိုက်ကြ၏။
ထိုခေတ်အခါက စိတ်ဓာတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ အချိန်ကာလကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းသော စစ်အလေးပြုခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။
“၂၀၂၅ ခုနှစ်က တရုတ်စစ်သားများ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ သတင်းပို့ပါတယ်... ”
နက်ရှိုင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေသော သတင်းပို့သံက ကတုတ်ကျင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဓာတ်ငွေ့မီးအိမ်များ၏ မီးတောက်များကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
တပ်မမှူးစွန်း၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံးက ဤခေတ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် ဖြစ်နေသော စစ်သားအဖွဲ့ကို အံ့သြမှု၊ မသေချာမှုအပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
သူတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများ... အမူအရာနှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ထက်မြက်မှုကပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သူစိမ်းဆန်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။
သုံးစက္ကန့်မျှ အသေတိတ်ဆိတ်သွား၏။
တပ်မမှူးစွန်းက ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ရုတ်ချည်း မြှောက်ကာ ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရာရှိများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ရင်ကော့ကာ အလေးပြုလိုက်ကြသဖြင့် အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်သံက ကွပ်ကဲရေးစခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
ခေတ်နှစ်ခေတ်၏ စစ်အလေးပြုမှုများက မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ပေါင်းဆုံသွားကြပြီး ဓာတ်ငွေ့မီးအိမ်က သူတို့၏ အရိပ်များကို စစ်ရေးမြေပုံများ ချိတ်ဆွဲထားသော နံရံပေါ်သို့ ထိုးချပေးလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော အာဇာနည် သူရဲကောင်းများ၏ ဝိညာဉ်များက သူတို့ကို အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။
အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် တပ်မမှူးစွန်း၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။
မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဤဗိုလ်ချုပ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။
အခန်း ၂၃၃ပြီး၏။