အခန်း ၂၃၆
Vol. 24 Ch. 236
အခန်း (၂၃၆) သွေးစွန်းနေသော အိမ်ပြန်စာ
“ဒီကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးတဲ့အတွက်ကြောင့် ရှေ့တန်းက ညီအစ်ကိုတွေ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်း မရှိလို့ အသက်စွန့်ရတာကို ကျွန်တော်တို့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး...” ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့က လူနည်းတယ်... လက်နက် ပိုကောင်းတယ်... ပိုပြီး သွက်လက်တယ်... ဒါကြောင့် အလုံးအရင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တာထက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ပိုလွယ်ကူပါတယ်...”
သူက ဆက်ပြော၏။ “ကျွန်တော်က အဖွဲ့ဝင်တချို့ကို ခေါ်သွားပြီး အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် အကာအကွယ်ပေးပါမယ်...”
စကားမဆုံးခင်မှာပင် သံတံတိုင်း၊ ဒိုင်းလွှားလ၊ ခံတပ်မြို့တော်နှင့် အသဲကွဲသံမဏိအပါအဝင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဆယ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
“ရွှမ်ကျား တပ်စု... အစောင့်အရှောက်တာဝန် တောင်းဆိုပါတယ်...” သံတံတိုင်း၏ အသံက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို တည်ငြိမ်နေ၏။ “တာဝန် အောင်မြင်ဖို့နဲ့ ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ လုံးဝ လုံခြုံဖို့ ကျွန်တော်တို့ အာမခံပါတယ်...”
ကွပ်ကဲရေးခန်းရှိ ဗိုလ်ချုပ်များသည် အနာဂတ်မှ လာသော ဤအထက်တန်းစား စစ်သားများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားသော သဘောထားရှိသည့် ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခေတ္တမျှ သူတို့ ကန့်ကွက်စကား မဆိုနိုင်တော့ချေ။
တပ်မမှူးစွန်း၏ အကြည့်များက ကျန်းယဲ့နှင့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာများပေါ်တွင် ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် အမြန်ဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ သွားပါ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေ မခံသာအောင် ဆိုးရွားလာရင် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ ကတိပေးရမယ်။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာလို့ရပေမယ့် မင်းတို့ကိုတော့ အဆုံးရှုံးခံလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး...”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ” ကျန်းယဲ့နှင့် ရွှမ်ကျားတပ်စုဝင်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းယဲ့နှင့် ရွှမ်ကျား တပ်စုတို့ ပါဝင်သော အထူးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ဟာ အသံတိတ်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသည့် မြေပြင်အနေအထားအားလုံး အသုံးပြုနိုင်သော မော်တော်ဆိုင်ကယ်ခြောက်စီးကို မောင်းနှင်ကာ ရှန်ဟိုင်း၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ဦးဆောင်ဆိုင်ကယ်၏ နောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ နည်းဗျူဟာ မျက်မှန်က ညအမှောင်ကို အနက်ရောင် သန်းနေသော အစိမ်းရောင် ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားကာ အပူချိန်ပြ ပုံရိပ်များ၊ အလင်းနည်းချိန် အားဖြည့်မှုများနှင့် ဒီဂျစ်တယ် မြေပုံများ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေခဲ့သည်။
“ရှေ့က လမ်းဆုံ.... နာရီလက်တံ နှစ်နာရီ နေရာ... ခေါင်မိုးပေါ်မှာ... ရှာဖွေရေး မီးတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဂျပန် ကင်းစောင့် နှစ်ယောက်ရှိတယ်...” သံတံတိုင်း၏ ဩရှရှအသံက အရိုးမှတစ်ဆင့် အသံပို့လွှတ်သော နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ဒရုန်းငယ်လေးက ကောင်းကင်ယံတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဝဲပျံနေပြီး အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ပုံရိပ်များကို လူတိုင်း၏ မျက်မှန်များဆီသို့ ပေးပို့နေ၏။
ဒိုင်းလွှားလေးက ချက်ချင်း လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ယာဉ်တန်းက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ပြိုကျနေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများ၏ အရိပ်များကို အသုံးပြုကာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် မျက်စိကျိန်းလောက်သော ရှာဖွေရေးမီးရောင်တစ်ခုသည် သူတို့ ဖြတ်ကူးမည့် လမ်းပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းထိုးလင်းသွားပြီး ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မပီဝိုးဝါး လူရိပ်နှစ်ခု လှုပ်ရှားနေချေသည်။
“ဘယ်ဘက်ခြမ်းက လမ်းကြားကနေ သွားပြီး ပင်မလမ်းကို ရှောင်မယ်....” သံတံတိုင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ မျက်မှန်ပေါ်ရှိ မြေပုံက အစိမ်းရောင် လမ်းကြောင်းအသစ်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ရေးဆွဲပေးလိုက်၏။
ယာဉ်တန်းပြန်လည် ထွက်ခွာသွားပြီး အပျက်အစီးများပေါ်တွင် တာယာများလိမ့်နေသည့်အသံကို အသံတိတ်ကိရိယာက အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချပေးထားလေသည်။
ခံတပ်မြို့တော်သည် အပူချိန်ပြကိရိယာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးရှိ အပျက်အစီးများကို ဆက်တိုက် စစ်ဆေးနေ၏။ “ညာဘက်က သုံးထပ်တိုက်အပျက်အစီးရဲ့ ပထမထပ်မှာ အပူအရင်းမြစ် တစ်ခုရှိတယ်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လောက် အနားယူနေပုံရတယ်....”
အဖွဲ့သည် အချိန်မီပင် ပိုမို ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်သွားပြီး ဂျပန်တပ်များ၏ ယာယီစခန်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့လေသည်။
မီးလောင်နေသော ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ် အသဲကွဲသံမဏိက ရုတ်တရက် လက်မြှောက်လိုက်၏။ “ရပ်.... မြေပြင်မှာ ခလုတ်တိုက်မိအောင် လုပ်ထားတဲ့ ကြိုးတွေ ရှိတယ်..”
အနီအောက်ရောင်ခြည် လေဆာညွှန်တံက အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကျိုးပျက်နေသည့် တံခါးဘောင်နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေ၏။ အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ တရုတ်စစ်တပ်၏ လက်နက်များထဲမှ ယူဆောင်ထားသော လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးနှင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ယာယီ ထောင်ချောက်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားလေသည်။
“ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေ မြန်မြန် သင်ယူတတ်တာပဲ” ဒိုင်းလွှားလေးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရှင်းလင်းရန် နည်းဗျူဟာ ကတ်ကြေးကို အသုံးပြုရန် သတိထား၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိာက်သည်။
ပိတ်ဆို့ထားသော နေရာသို့ နီးကပ်လာလေလေ ဂျပန် ကင်းစောင့်များက အပြင်ရော အတွင်းမှာပါ ပိုမို ထူထပ်လာလေလေပင်။
ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့က လုံးဝ ရပ်တန့်ကာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ ဖြတ်သွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရ၏။
တစ်ကြိမ်တွင် ဂျပန်ခြေလျင်တပ်သားတစ်စုက သူတို့ ပုန်းအောင်းနေသော ပြိုကျနေသည့် နံရံမှ ငါးမီတာပင် မဝေးသော နေရာမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ခဲများကို သူတို့၏ သားရေဖိနပ်များဖြင့် နင်းမိသည့်အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပြီး ဂျပန်စစ်သားများ သူတို့၏ အစားအသောက်များကို ညည်းညူနေသည်ကိုပင် ကြားရလေသည်။
အဖွဲ့ဝင်အားလုံး အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး အပြင်ဘက်သို့ လက်နက်များကို ချိန်ရွယ်ထားကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဂျပန်တပ်များက သူတို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။
သူတို့သည် ခေတ်မီလက်နက်ကိရိယာများ၏ အားသာချက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးချခဲ့သည်။
ဒရုန်းများဖြင့် အမြင့်မှ ကြိုတင်သတိပေးခြင်း၊ ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများကို ထောက်လှမ်းရန် နံရံများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အပူချိန်ပြ ပုံရိပ်များနှင့် သီးခြားကင်းစောင့်များကို ရှင်းလင်းရာတွင် ပင်မတပ်ဖွဲ့ကို သတိမပေးမိစေမည့် အသံတိတ် လက်နက်များ။
ကျန်းယဲ့၏ စနစ်မြေပုံက မြေပုံတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလုံခြုံဆုံးနှင့် အမျှော်လင့်ရဆုံး လမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနိုင်စေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်နာရီနီးပါး ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး သွားပြီးနောက် ဂျပန်တပ်များ သိမ်းပိုက်ထားသော မီးရထားလမ်းဆုံအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
အဝေးတွင် ပျက်စီးနေသော ရထားတွဲများနှင့် ပလက်ဖောင်းများပေါ်တွင် ဂျပန် စက်သေနတ်စခန်းများ ချထားသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်ပြီး ရှာဖွေရေး မီးများက ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်သန်းထိုးလင်းနေခဲ့သည်။
“ငါတို့ ရောက်ပြီ...” ကျန်းယဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပိတ်ဆို့ရေးမျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးမှ ပြင်းထန်သော သေနတ်သံများ ကြားနေရသည့် ဦးတည်ချက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့က ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျက်စီးနေသော ရွှံ့နံရံတစ်ခုကို သတိထား၍ ကျော်ဖြတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခြေထောက်များက မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့နှင့် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်က သူတို့၏ အာရုံများကို ရိုက်ခတ်လာလေသည်။
ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေချေသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းငယ်လေးတွင် အလောင်းများ အပုံလိုက် ဖြစ်နေ၏။
နေရှင်နယ်လစ်တပ်မတော်မှ စစ်သားများနှင့် ဂျပန်စစ်သားများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲအမျိုးမျိုးတွင် ရောထွေးနေခဲ့ကြသည်။
အချို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်ဘတ်ကို လှံစွပ်ဖြင့် ထိုးထားကြပြီး အချို့မှာ တိုက်ပွဲအတွင်း လက်ပစ်ဗုံးများကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေကာ အများစုမှာ ကျည်ဆန်များ ထိမှန်ထားသော လူငယ်လေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ယူနီဖောင်းများက သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့ကြသည်။
ဤနေရာတွင် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်ချင်းယှဉ်တိုက်ပွဲနှင့် အနီးကပ်သေနတ်ပစ်ခတ်မှုတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှားချေသည်။
“ခြေလှမ်းကို သတိထား...” ဒိုင်းလွှားလေးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်တိုးညင်းသော ညည်းညူသံလေးကို သတိထားမိလိုက်၏။
သူသည် အလောင်းပုံဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများပေကျံကာ မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲနေသော နေရှင်နယ်လစ်တပ်မတော်မှ စစ်သားတစ်ဦးက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သစ်သားလက်ကိုင် လက်ပစ်ဗုံး၏ စနက်ကို ဆွဲဖြုတ်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားဖြင့် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
“စီနီယာ မလှုပ်နဲ့... ကျွန်တော်တို့က တရုတ်တွေပါ” ဒိုင်းလွှားကြီးက တစ်ဖက်လူ၏ သွေးပေနေသော လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိချလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက အရေးတကြီးနှင့် နက်ရှိုင်းနေလေသည်။
စစ်သားသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သွေးများဖြင့် မှုန်ဝါးနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ၏ အသက်မပါသော အကြည့်များက ဒိုင်းလွှားလေး၊ ထူးဆန်းသော ခေတ်မီလက်နက်ကိရိယာများနှင့် စစ်ဝတ်စုံတို့အပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့နှင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သူသည် အခြေအနေကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ သတိဝီရိယနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။
“မဟုတ်ဘူး... ဂျပန်တွေ မဟုတ်ဘူး... တော်သေးတာပေါ့...” သူက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ၏ နောက်ဆုံးဂုဏ်သိက္ခာအဖြစ် မှတ်ယူထားသော လက်ပစ်ဗုံးက သူ၏ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လက်ထဲမှ လျှောကျသွားလေသည်။
အခြားသူများလည်း အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြ၏။
ကျန်းယဲ့က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာ၊ သွေးတိတ်ပေါင်ဒါနှင့် သွေးရည်ကြည်တို့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ခံတပ်မြို့တော်နှင့် အသဲကွဲသံမဏိတို့က သေနတ်များကို အသင့်ပြင်ကာ ကင်းစောင့်နေခဲ့ကြသည်။
သံတံတိုင်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး သွေးများ ရွှဲနစ်နေသော စုတ်ပြဲနေသည့် စစ်ဝတ်စုံကို လှန်လိုက်ချိန်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားရသည်။
သူ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် အနည်းဆုံး ကျည်ပေါက် သုံးပေါက် ရှိနေပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေဆဲပင်။ ထို့အပြင် သူ၏ အူများကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရပြီး ထိုအချိန်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများအရဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာများက အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။
“စီနီယာ... တောင့်ထားပါဦး” သံတံတိုင်းက သူ့ကို မော်ဖင်းထိုးပေးရန်နှင့် သွေးတိတ်စေရန် ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
စစ်သားသည် ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်များက ခံတပ်မြို့တော်၏ လက်ကို အားနည်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် အားနည်းသော်လည်း ကြည်လင်နေချေသည် .... “အလဟဿ... အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ဗျာ.... ။ ကျွန်တော် သိတယ်... ဒါကို ကျွန်တော့် သိပါတယ်... ကျွန်တော် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ထို့နောက် သူ၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာပြီး မျက်လုံးများက မှန်ကွဲတစ်ခုလို ဖြစ်လာသော်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ခွန်အားဖြင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တုန်ရီစွာဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
ထိုစာအိတ်ပေါ်ရှိ လိပ်စာသည် ကောက်ကွေးစွာ ရေးသားထားပြီး မင်များက သွေးများနှင့် ရောနှောကာ မှုန်ဝါးနေသော်လည်း “စီချွမ်” ဆိုသည့် စကားလုံးကိုတော့ ဖတ်နိုင်သေးပေသည်။
“ကူညီပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ...” သူက သူ့အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကျန်းယဲ့ထံသို့ သွေးစွန်းနေသော စာကို ပေးအပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နောက်ဆုံး တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပြည့်နှက်နေချေသည်။ “အ...... အမေ့ဆီ ပို့ပေးပါ.... သူ့..... သူ့သားက... သူ့ကို အရှက်မကွဲစေဘူးလို့ ပြောပေးပါနော်.... ”
အခန်း ၂၃၆ပြီး၏။