အခန်း ၂၄၀
Vol. 24 Ch. 240
အခန်း (၂၄၀) ဂျပန်တို့ အထိနာခြင်း
ဂျပန်ရေတပ် အလံတင်သင်္ဘောအီဇူမို၏ ကွပ်ကဲရေးခန်း...
လေထုက လေးလံကာ ဖိစီးနေပြီး အသက်ရှူရပင် ကျပ်နေခဲ့သည်။
ရေဒီယို၏ တောက်တောက်မည်သံ တဆက်တဆက်နှင့် စစ်ဦးစီးအရာရှိ၏ ဖိနှိပ်ထားသော အသက်ရှူသံများသာ ရောယှက်နေလေသည်။
တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပို့ဆောင်နေကြပြီး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် သွေးထွက်သံယိုမှုနှင့် ရှုံးနိမ့်မှု အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။
“သတင်းပို့ပါတယ်... တတိယတပ်မရဲ့ ပဉ္စမတပ်ရင်းက တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဆုတ်ယုတ်မှုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အသေအပျောက် များပြားပါတယ်။ တရုတ်တပ်တွေရဲ့ မီးအားက ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်နေပြီး သူတို့ဆီမှာ အလိုအလျောက် သေနတ်တွေ အများအပြား တပ်ဆင်ထားတယ်လို့ သံသယရှိရပါတယ်...”
“သတင်းပို့ပါတယ်.... ပဉ္စမတပ်ရင်းက Type 95 အပေါ့စား တင့်ကား လေးစီးနဲ့ Type 89 အလတ်စား တင့်ကား နှစ်စီးကို ဒါချန်မြို့စွန်မှာ အမည်မသိ ရန်သူ့ လက်နက်တွေနဲ့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါတယ်...”
“သတင်းပို့ပါတယ်..... ဟုန်ခိုဦးတည်ချက်က အမြောက်တပ် စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းတွေက တရုတ်တပ်တွေရဲ့ တပ်စွဲထားတဲ့ နေရာတွေမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လက်နက်ကြီး အများအပြားကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက်သေနတ်စခန်းတွေ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်...”
“သတင်းပို့ပါတယ်။ ဒီနေ့အတွက် ပဏာမ အသေအပျောက် စာရင်းကောက်ယူမှု ပြီးစီးပါပြီ။ ဒါဟာ စစ်ပွဲစတင်ကတည်းက တစ်ရက်တည်း အသေအပျောက် အများဆုံး အရေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ တရုတ်တပ်တွေရဲ့ အသေအပျောက် အချိုးအစားက ထူးထူးခြားခြား နည်းပါးနေပါတယ်...”
သတင်းတစ်ခုစီတိုင်းက ယခင်တစ်ခုထက် ပိုမို ဆိုးရွားနေပြီး ကွပ်ကဲရေးခန်းထဲရှိ ဂျပန်အရာရှိများအားလုံး၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော တူဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေလေသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာများက ပို၍ ပို၍ ဖြူလျော့လာကြပြီး အချို့မှာ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုပင် ခေါင်းမော့ မကြည့်ရဲကြချေ။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မက်ဆွီအီဝါနီ၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက သူ၏ ကွပ်ကဲမှု ဓားရှည်၏ လက်ကိုင်ရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလာရသည်။
သူ၏ သိမ်းငှက်လို မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများပေါ်သို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသော အကြည့်က မည်သည့် ဟိန်းဟောက်သံထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဒုန်းဆိုသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
မက်ဆွီသည် ရေကြောင်းပြ မြေပုံများ ခင်းထားသော စားပွဲကို သူ၏ လက်သီးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်များပင် ခုန်တက်သွားရသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... ” သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ဒေါသထွက်နေသော အသံက နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်လေသည်။ “အလိုအလျောက် သေနတ်တွေနဲ့ အမည်မသိ လက်နက်တွေ အများအပြား ပေါ်လာတယ် ဟုတ်လား.... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ စစ်သားတွေကို ဂျုံပင်တွေလို ရိတ်သိမ်းပြီး ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ တင့်ကားတွေကို သံတိုသံဟောင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ပြီးမှ ဘာလို့ အခုမှ လာသတင်းပို့ရတာလဲ....”
ဓားတစ်လက်လို ထက်မြက်နေသော သူ၏ အကြည့်များက ခေါင်းငုံ့နေကြသော အရာရှိတိုင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ “သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေက ဘယ်ကလာတာလဲ.... ဘယ်သူက ထောက်ပံ့ပေးတာလဲ... အမေရိကန်တွေလား...ဂျာမန်တွေလား... ဒါမှမဟုတ် ဆိုဗီယက်တွေလား။ ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့တွေက မျက်စိကန်း၊ နားပင်းနေတဲ့ သူတွေလို လုံးဝ သတိမထားမိရတာလဲကွ...”
မည်သူမျှ မဖြေရဲကြချေ။
ထောက်လှမ်းရေးဌာန အကြီးအကဲက ချွေးစေးများထွက်နေပြီး မြေကြီးထဲသို့သာ ဝင်ပျောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေလေသည်။
သူတို့ တကယ်ကို ဘာမှ မသိခဲ့ကြချေ။ ထိုလက်နက်များက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခြေရာလက်ရာ သို့မဟုတ် သံတမန်ရေးရာ ဆက်သွယ်မှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိခဲ့ပေ။
မက်ဆွီ အီဝါနီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံထဲရှိ အေးစက်မှုက ပို၍ ကြီးမားနေခဲ့သည်။ “လူကြီးမင်းတို့.... အင်ပါယာက ရှန်ဟိုင်းတိုက်ပွဲအတွက် တပ်ဖွဲ့ဘယ်လောက်များများ စေလွှတ်ထားတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ ငါတို့က ပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အနိုင်ယူရမယ်...”
“ငါတို့ သုံးလအတွင်း အပြီးအပိုင် သိမ်းပိုက်နိုင်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံမှာ အခုလို အရှက်ရစရာ ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားရပြီး ခါးသီးတဲ့ ရုန်းကန်မှုထဲမှာ နစ်မွန်းနေမယ့်အစား အင်ပါယာတပ်မတော်ရဲ့ အင်အားကို လုံးဝ အောင်ပွဲတစ်ခုနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြသရမယ်...”
သူသည် သင်္ဘောပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မှိုင်းညို့နေသော ဟွမ်ဖူမြစ်နှင့် ကမ်းနားလမ်းရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောက်အအုံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနောက်တိုင်း လေ့လာစောင့်ကြည့်သူများထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
“ငါတို့ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်လို့ မဖြစ်ဘူး...”
သူသည် လှည့်လာပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် “အမိမြေ ဌာနချုပ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်... ဒီက အခြေအနေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာကို သတင်းပို့လိုက်။ အရေးပေါ် စစ်ကူတပ်ဖွဲ့တွေ.... အထူးသဖြင့် လေတပ်နဲ့ အမြောက်တပ်ဖွဲ့တွေကို တောင်းဆိုလိုက်”
“ပြီးတော့ အတော်ဆုံး ထောက်လှမ်းရေး ဝန်ထမ်းတွေကို ထပ်လွှတ်ပြီး ဘယ်လို စျေးနှုန်းပဲ ပေးရပေးရ.... အဲဒီ လက်နက်တွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ငါ့အတွက် စုံစမ်းပေး။ ပြီးတော့ အဲဒီ လက်နက်တွေကို သုံးတဲ့လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကိုပါ စုံစမ်း....”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာ” စစ်ဦးစီးအရာရှိသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးခန်းဆီသို့ ပြေးသွား၏။
ထို့နောက် ကွပ်ကဲရေးခန်းက တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မက်ဆွီအီဝါနီ၏ လေးလံသော အသက်ရှူသံနှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို မြစ်ရေ လာရိုက်ခတ်သည့် တုံးတိတိ အသံသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂျပန်စစ်တပ်၏ တရုတ်ပြည်ကို ကျူးကျော်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သော ဤအလံတင်သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း အရိပ်အယောက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။
ဟွမ်ဖူမြစ်သည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလို ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားလေသည်။
တောင်ဘက်ကမ်း.... ရှန်ဟိုင်းနိုင်ငံတကာ အခြေချ နေထိုင်ရာ နယ်မြေနှင့် ကမ်းနားလမ်း။
နေဝင်ဆည်းဆာရောက်လာချိန်တွင် ကေသေး ဟိုတယ်မှ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော ဂျက်ဇ် တေးဂီတသံများက လေထုထဲတွင် ပျင်းရိစွာ လွင့်မျောနေပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အနောက်တိုင်း လူကြီးလူကောင်းများနှင့် အမျိုးသမီးများက လင်းထိန်နေသော စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ကလပ်များအတွင်းသို့ လက်ချိတ်ကာ ဝင်ထွက် သွားလာနေခဲ့ကြသည်။
နီယွန်မီးရောင်များ တောက်ပနေပြီး ကားများနှင့် လူများ ပြည့်နှက်နေကာ မြင်းပြိုင်ကွင်းမှ ဆူညံသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရသည်။
ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက စစ်ပွဲနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ အခြားသော ပြိုင်တူကမ္ဘာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
“မင်း ကြားပြီးပြီလား... ဒီနေ့ တစ်ဖက်ကမ်းက တိုက်ပွဲတွေ တော်တော် ပြင်းထန်တယ်တဲ့....”
အဆင့်မြင့် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ လသာဆောင်တွင် ဗြိတိသျှ စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးက သူ၏ ဝီစကီကို လှုပ်ခါရင်း သူ၏ အဖော်များနှင့်အတူ တစ်နေ့တာ သတင်းများအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေ၏။
“ဂျပန်တွေ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ အသေအပျောက် များခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်...”
“ငါလည်း ကြားတယ်....” ပြင်သစ်ကောင်စစ်ဝန်ရုံး အရာရှိတစ်ဦးက အမဲသားကင်တစ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်ရင်း ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။ “မယုံနိုင်စရာပဲ။ တရုတ်တွေက တကယ်ပဲ ဂျပန်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့... ဒါက ဒီနှစ်ရဲ့ အကြီးဆုံး ဟာသပဲ...”
သူ၏ လေသံတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပါဝင်နေချေသည်။
“ဂျပန်တွေ ပေါ့ဆသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား...” နောက်ထပ် အမေရိကန်သတင်းထောက်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သော်လည်း နောက်တော့ ခေါင်းခါလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ တရုတ်တွေက ကံကောင်းလို့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဘာပြောင်းလဲသွားနိုင်မှာလဲ...”
“ဂျပန်ရဲ့ စက်မှုအင်အားနဲ့ စစ်လက်နက်ကိရိယာတွေက အများကြီး သာလွန်တယ်။ ဒီစစ်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ... တရုတ်တွေရဲ့ ခုခံမှုက နာကျင်စရာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရှည်ကြာအောင် လုပ်နေရုံ သက်သက်ပါပဲ...”
သူ၏ စကားများတွင် သီးခြားကင်းကွာပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။
“ဂျပန်တွေ တစ်ပတ်အတွင်း အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်...” ဗြိတိသျှစီးပွားရေးသမားက သူ၏ အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်ရင်း ပြောလိုက်၏။ “သူတို့ရဲ့ တပ်မှူးတွေက အရူးတွေ မဟုတ်ဘူး။ တရုတ်တွေမှာ ရေရှည် စစ်ပွဲအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ စက်မှု အခြေခံ အဆောက်အအုံတွေ မရှိဘူး။ ယာယီ အောင်ပွဲတစ်ခုက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး...”
သူတို့သည် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သော အားကစား ပွဲစဉ်တစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ဆွေးနွေးမှုက စီးပွားရေး၊ မြင်းပြိုင်ပွဲနှင့် နောက်ဆုံးပေါ် ဥရောပ ဖက်ရှင်များဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်း မြောက်ဘက်တွင်မူ အဆက်မပြတ် သေနတ်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသက်ရှင်လျက် ငရဲခန်းတစ်ခု ရှိနေချေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြစ်၏ ဤဘက်ကမ်းရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လူနေမှုပုံစံက ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း နိုင်ငံခြားသား နေထိုင်ခွင့်ပြုထားသော နယ်မြေ၏ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတွင် အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွာခြားနေ၏။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားများ၊ လူပြည့်ကျပ်နေသော ရှီကူမင်အိမ်များအတွင်းနှင့် သတင်းစာတိုက်များ ရှေ့တွင်ပင် မရေမတွက်နိုင်သော တရုတ်နိုင်ငံသားများ စုရုံးနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြာမြင့်စွာက ပျောက်ဆုံးနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကြားပြီးပြီလား... ဒီနေ့ ငါတို့တပ်တွေက ဂျပန်မိစ္ဆာတွေကို သေချာ ပညာပေးလိုက်တယ်တဲ့ကွ...”
“တကယ်လား... ဂျပန်တွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ သူတို့ အမြဲတမ်း ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား...”
“လုံးဝ အမှန်ပဲ.... ငါ့ဝမ်းကွဲက အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ.... အဲဒီအနီးအနားမှာပဲ။ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတာ။ ငါတို့ဘက်က သေနတ်သံတွေက နှစ်သစ်ကူးမှာ ဗြောက်အိုးတွေ ဖောက်နေသလိုပဲ ဆက်တိုက်နဲ့ ကျယ်လောင်နေတာ.... ဂျပန်အမြောက်တွေက သိပ်တောင် မပစ်နိုင်ဘူးတဲ့....”
“ဘုရားသခင်.... သူတို့ကို ဒီလိုမျိုး အရိုက်ခံသင့်နေတာ ကြာပြီ....”
“အဲဒီမိစ္ဆာကောင်လေးတွေ အခု ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာနိုင်သေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”
သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အောင်ပွဲခံ ကျေနပ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။
နေ့ခင်းဘက်အောင်ပွဲက အလွန်အမင်း အရှက်ခွဲခံရမှုနှင့် ဖိနှိပ်ခံရမှုများကို ခံစားခဲ့ရသော ဤလူမျိုး၏ သွေးထဲသို့ ဆေးထိုးလိုက်သကဲ့သို့ အားအင်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့သည် နိုင်ငံခြားသား နေထိုင်ခွင့်ပြုထားသော နယ်မြေ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများက မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ စစ်သားများနှင့် အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နေလေသည်။
သတင်းကောင်းတိုင်းက သူတို့ကို အနည်းငယ် ပို၍ မတ်မတ်ရပ်နိုင်စေပြီး အောင်ပွဲတိုင်းက သူတို့ တကယ်ပဲ ဤစစ်ပွဲကို အနိုင်ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လာစေခဲ့သည်။
မြစ်တစ်စင်းဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော ကမ္ဘာနှစ်ခု....
တစ်ဖက်တွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ ရုန်းကန်မှုက နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေသော ဂရုမစိုက်သည့် ဘေးကြည့်ပရိသတ် သဘောထားနှင့် ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော အယူသီးမှုများ ရှိနေခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပြန်လည်လောင်ကျွမ်းလာသော ယုံကြည်မှုများ ရှိနေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကြားတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိနေကာ ၎င်းအတွက် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့ကြသည်။
မြစ်လေက ဆက်လက် တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အပူချိန်ကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။
အခန်း ၂၄၀ပြီး၏။