အခန်း ၂၄၄
Vol. 25 Ch. 244
အခန်း (၂၄၄) အမြဲတမ်း လင်းထိန်နေမည့် မီးရောင်များ
အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ဘာမျှမရှိဘဲ မှောင်မိုက်နေကာ ငွေရောင် ခရီးသွားကားလေးတစ်စီးသာ အထီးကျန်လှေငယ်လေးတစ်စင်းပမာ တိတ်ဆိတ်စွာ မျောပါနေ၏။
ဤအကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ကားအတွင်းမှ မီးရောင်များသည်သာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ဖြစ်နေလေသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ကားရှေ့ခန်းတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာငါးဆယ်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။
သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ၁၉၃၇ ခုနှစ် စစ်မြေပြင်မှ ယမ်းငွေ့များနှင့် သွေးနံ့များ စွဲကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချို့သော ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေဆဲပင်။
ကျန်းယဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော ဤသူရဲကောင်းများကို တိတ်ဆိတ်သော်လည်း လေးနက်လှသည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အလေးပြုမှုဖြင့် ရိုသေစွာ အလေးပြုလိုက်၏။
အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ငါးဆယ်သည်လည်း အလိုအလျောက် ပြန်လည်အလေးပြုရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
ဝှစ်...
ထို့နောက် နူးညံ့ပြီး စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းငါးဆယ်က ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ တစ်ပြိုင်နက် ကျဆင်းလာကာ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးစီကို လွှမ်းခြုံသွားချေသည်။
အဖြူရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ဝေဝါးပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာလာကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများနှင့် ခြေရာလက်ရာအားလုံး ကားထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကားလေးက ချက်ချင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်းယဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ အလေးပြုနေသည့် အနေအထားဖြင့် ကျန်ရစ်တော့သည်။
သူ့ရှေ့တွင် လွတ်နေသော ခုံငါးဆယ့်ငါးခုံသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လျှို့ဝှက်စစ်စခန်း... ဒုတိယ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်မဟာ။
မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော မိုးကြိုး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
အနီးနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများက ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြ၏။
“မြန်မြန်... အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေကို စစ်ဆေး...”
“သွေးထွက်လွန်ပြီး ရှော့ခ်ဖြစ်နေတယ်... အကြောဆေးပိုက် နှစ်လိုင်း ချက်ချင်းထိုး... အရည်တွေ မြန်မြန်ပြန်ဖြည့်ပေး....”
“သွေးသွင်းဖို့ ပြင်ထား”
“ပေါင်မှာ ဖောက်ဝင်ဒဏ်ရာရှိတယ်... အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ကုသဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်...”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာမျိုးစုံကို လျင်မြန်စွာ တပ်ဆင်လိုက်ကြပြီး ညွှန်ကြားချက်များက ရှင်းလင်းကာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေချေသည်။
ခွဲစိတ်ခန်းမီးရောင်အောက်တွင် မိုးကြိုး၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာက အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့သည့်ပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။ စစ်ဒေသမှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် သေမင်းလက်မှ ဆွဲထုတ်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြ၏။
အခြားစခန်းတစ်ခု.... ပဉ္စမ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်မဟာ...
အလားတူ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီးနောက် အထီးကျန် ဝံပုလွေ၊ နှင်းပွင့်နှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်သုံးဦး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း သတိရနေဆဲပင်။
စောင့်ဆိုင်းနေသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာခဲ့ကြသည်။
“အထီးကျန်ဝံပုလွေ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာရှိတယ်... ချုပ်ဖို့ လိုတယ်...”
“နှင်းပွင့်... ပခုံးမှာ ကျည်စ ကျန်နေသေးတယ်... ဖယ်ထုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထား”
“ဆောင်းရာသီ ရောက်ပြီ... တစ်ရှူးတွေ စုတ်ပြဲနေပြီး ဦးနှောက် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားတယ်... ချက်ချင်း စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်...”
ကျွမ်းကျင်သော လုပ်ငန်းစဉ်များကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်ပြီး ဆေးရုံသုံး ပိုးသတ်ဆေးနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။
အထီးကျန် ဝံပုလွေသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆေးဝန်ထမ်းများကို သူ၏ဒဏ်ရာများအား ကုသခွင့်ပြုထားသော်လည်း သူ၏အကြည့်များက စစ်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်ယံကို မြင်နေရဆဲဖြစ်သည့်အလား ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်နေချေသည်။
အချိန်ခရီးသွားကားလေးထဲတွင် ကျန်းယဲ့ဟာ သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကားထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ရင်းနှီးနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ခြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်သွားလေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
နံရံကပ်နာရီ၏ လက်တံများက ၁၀ နာရီ ၀၄ မိနစ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေ၏။
ကျန်းယဲ့သည် ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး စစ်ပွဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။
သူဟာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ ဟန်ကျိုးမြို့၏ မွန်းလွဲပိုင်းနေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများကြားမှ ဖြာကျနေပြီး သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အလင်းတန်းလေးများ ဖန်တီးပေးထားခဲ့သည်။
နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ တက်ကြွသော တေးဂီတသံများ လမ်းမပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေပြီး ပို့ဆောင်ရေးဆိုင်ကယ်များက တဝီဝီ ဖြတ်မောင်းသွားခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံးက သာမန်လွန်းလှသဖြင့် အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ထင်ရချေသည်။
ကျန်းယဲ့ ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူဟာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ထူထဲသော ပစ္စည်းအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
၎င်းက ယခင်က အခြားကမ္ဘာများမှ စုဆောင်းလာခဲ့သော စစ်ပွဲမှ ရရှိသည့် ပစ္စည်းများနှင့် မတူချေ။ ၎င်းတို့က လေးလံလှပြီး သွေးနှင့် မီးတောက်များ၏ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်များ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ပိုလာရွိုက်ဓာတ်ပုံများထဲတွင် ငယ်ရွယ်သူ သို့မဟုတ် ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသူများ၊ ပြုံးနေသူများ သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာနေသူများ၏ မျက်နှာများ ပါဝင်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နောက်ခံတွင် ပျက်စီးနေသော ကတုတ်ကျင်းများ သို့မဟုတ် ယာယီ ဆေးကုသဆောင်များ ရှိနေချေသည်။
ဓာတ်ပုံတစ်ပုံစီတိုင်းက ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဘဝဇာတ်ကြောင်းတစ်ခု၊ တမ်းတမှုတစ်ခုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။
ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် စာများ ရှိနေချေသည်။
ကျန်းယဲ့ ရေးသားထားသော စာများအပြင် စစ်သားများ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော အခြားစာများစွာလည်း ရှိ၏။ ဤစာများရှိ လက်ရေးများမှာ ကွဲပြားပြီး အချို့မှာ သပ်ရပ်ကာ အချို့မှာ ကောက်ကွေးနေသော်လည်း ပါဝင်သော အကြောင်းအရာမှာ အမြဲတမ်း တူညီနေခဲ့သည်။
ချစ်ရသူများအပေါ် အဆုံးမဲ့ တမ်းတမှုများ၊ ရိုးရှင်းသော မှာကြားချက်များနှင့် တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးရန် အေးဆေးစွာ လက်ခံထားမှုများပင်။
ဤအရာများက သူရဲကောင်းများ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများ ဖြစ်ပြီး သူတို့ အသက်နှင့်ရင်း၍ ကာကွယ်မည်ဟု သစ္စာဆိုထားသော အနာဂတ်အတွက် သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများပင်။
ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ဓာတ်ပုံများနှင့် မိသားစုထံပေးစာများကို တစ်ခုချင်းစီ သေချာစွာ စီစဉ် အမျိုးအစားခွဲခြားလိုက်၏။
ဓာတ်ပုံများနှင့် စာများတွင် ဖော်ပြထားသော အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့ကို သေချာစွာ ခွဲခြားလိုက်လေသည်။ ဗဟိုတပ်မတော်၊ ဟူနန်တပ်မတော်၊ ကွမ်ရှီးတပ်မတော်၊ ကွမ်တုံးတပ်မတော်၊ စီချွမ်တပ်မတော်၊ အရှေ့မြောက်တပ်မတော်၊ အနောက်မြောက်တပ်မတော်... ဤတပ်ဖွဲ့တစ်ခုစီက အဆက်မပြတ် စစ်ပွဲများဖြစ်ပွားနေသော ထိုခေတ်ကာလအတွင်း သွေးနှင့် အသားများဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များကို ရေးသားခဲ့ကြသည်။
သူသည် အမည်၊ အသက်နှင့် နေရပ်လိပ်စာ တစ်ခုစီတိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အသေးစိတ်ကျစွာ ကွန်ပျူတာထဲသို့ စေ့စပ်သေချာစွာ ရိုက်ထည့်ပြီး ရှည်လျားကာ လေးလံလှသော စာရင်းများအဖြစ် ပြုစုလိုက်၏။
အမည်တစ်ခုစီတိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော တက်ကြွလှသည့် ဘဝတစ်ခုစီ ရှိနေချေသည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီတိုရင်အကောင့်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
မည်သည့် အထူးပြုလုပ်ချက်များ သို့မဟုတ် အပို နောက်ခံတေးဂီတများကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ၁၉၃၇ ခုနှစ် စစ်မြေပြင်တွင် သူရိုက်ကူးခဲ့သော အစစ်အမှန် ဗီဒီယိုများကို တိုက်ရိုက် တည်းဖြတ်လိုက်လေသည်။
အမြောက်ဆန်များကြားမှ တက်ကြွစွာ ပြေးလွှားနေသော စစ်သားများ၏ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များ၊ ကတုတ်ကျင်းများထဲရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာနေသော မျက်လုံးများ၊ ဆေးရုံခန်းထဲရှိ ပြင်းထန်သော်လည်း ဇွဲရှိရှိဖြင့် အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်နေမှုများနှင့် ကင်မရာထဲတွင် ဖမ်းယူထားနိုင်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအပြုံးများနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်များ။
ရုပ်ထွက်များမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ကျသော သက်ရောက်မှု ရှိလေသည်။ ဖရိန်တစ်ခုစီတိုင်းက သွေးနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အရှုံးမပေးသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။
ဗီဒီယို၏ အဆုံးတွင် နိဂုံးချုပ် စကားများ၊ ဖန်တီးသူများအတွက် အသိအမှတ်ပြုမှုများ မပါဝင်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော ရှည်လျားသည့် စာရင်းတစ်ခုသာ ပါရှိ၏။
အနက်ရောင် နောက်ခံတွင် အဖြူရောင်စာလုံးများဖြင့် အမည်တစ်ခုစီက ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပြီး အဖွဲ့ဝင်တပ်ဖွဲ့၏ တပ်နံပါတ်ကို ပထမဆုံး မှတ်သားထားခဲ့သည်။
မည်သူမည်ဝါ၊ တပ်မကြီး (XX)၊ တပ်ရင်း (XX)၊ ဗဟိုတပ်မတော်၊ အသက် ၁၉ နှစ်၊ ဟီနန်ပြည်နယ်၊ ခရိုင် (XX)၊ ကျေးရွာ (XX) မှ
မည်သူမည်ဝါ၊ တပ်မကြီး (XX)၊ တပ်ရင်း (XX)၊ ဟူနန်တပ်မတော်၊ အသက် ၂၃ နှစ်၊ ဟူနန်ပြည်နယ်၊ မြို့နယ် (XX)၊ ကျေးရွာ (XX) မှ
မည်သူမည်ဝါ၊ စီချွမ်ပြည်နယ် (XX) တပ်မတော်၊ တပ်မကြီး (XX)၊ အသက် ၁၇ နှစ်၊ စီချွမ်ပြည်နယ်၊ မြို့ (XX)၊ ရေမြောင်း (XX) မှ
...
သူသည် ဗီဒီယိုခုနစ်ခုကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးထုတ်လွှင့်ခဲ့ပြီး တစ်ခုစီက တပ်မတော်တစ်ခုစီနှင့် ကိုက်ညီကာ တိုက်ပွဲဝင်နေသည့် သူတို့၏ အခိုက်အတန့်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ထိုလေးလံလှသော စာရင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားချေသည်။
ဤသည်မှာ သမိုင်းအတွက် သူ၏ မှတ်တမ်း... အာဇာနည်များအတွက် သူ၏ ဂါရဝပြုမှုနှင့် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်သော ကတိတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းပင်။
‘ကြည့်ပါ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို မေ့ပျောက်မသွားသေးပါဘူး...’
‘ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို မှတ်မိနေပါတယ်....’
ဗီဒီယို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ပြီးပါပြီ။
ကျန်းယဲ့သည် ထိုင်ခုံတွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်လာသည့် ထိုမှာကြားချက် စကားများကို သူ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည့်အလားပင်။
“ဒါလေးကို ကျွန်တော့်အတွက် ပြန်ယူသွားပေးပါ... ပြီးတော့ ကျွန်.... ကျွန်တော့်အမေကို ပြောပေးပါ...”
...
ထိုဗီဒီယို ခုနစ်ခုက ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ဧရာမကျောက်တုံးကြီး ခုနစ်တုံးကဲ့သို့ တိုရင်ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် တက်လာပြီး လိုက်များ၊ မှတ်ချက်များနှင့် မျှဝေမှုများက စက္ကန့်တိုင်းတွင် အသစ်တဖန် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။
ပထမဆုံး ရေပန်းစားလာသည့် ဗီဒီယိုတွင် [ဗဟိုတပ်မတော် - အလေးပြုခြင်း] ဟု အမည်တပ်ထားလေသည်။
ဗီဒီယိုထဲရှိ ဝေဝါးသော်လည်း ရဲရင့်သော ပုံရိပ်များ၊ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မျက်နှာများနှင့် အဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့ပုံရသော ရှည်လျားသည့် စာရင်းတို့က မရေမတွက်နိုင်သော အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ၏ နှလုံးသားများကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာတွင် မျက်ရည်များနှင့် လေးစားမှုများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
[ကျဲ့ကျန်းအင်တာနက်အသုံးပြုသူ - ဟန်ကျိုး ရှောင်လုံပေါင်း] - ကျွန်တော်က ကျဲ့ကျန်းကပါ။ ကျွန်တော့် ဇာတိမှာ ရှေးဟောင်း ဓလေ့တစ်ခုရှိတယ်။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညမှာ အိမ်ပြန်မလာနိုင်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေအတွက် အိမ်ပြန်လမ်းကို လင်းထိန်ပေးဖို့ အိမ်ထဲက မီးတွေကို တစ်ညလုံး ဖွင့်ထားကြတယ်။ စားပွဲပေါ်က ပူဇော်တဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း အဝေးမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ အစာစားချိန်အမီ ပြန်မရောက်လာနိုင်မှာစိုးလို့ အချိန်အကြာကြီး ထားထားလေ့ရှိကြတယ်...”
ဤမှတ်ချက်က ချက်ချင်းပင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လိုက်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော်ရှိကာ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုများတွင် ကျဲ့ကျန်းမှ အင်တာနက် အသုံးပြုသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။
“တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ ကျွန်တော့် အိမ်တံခါးဝက မီးအိမ်တွေကို မပိတ်ဘဲ ခုနစ်ရက် ဆက်တိုက် ထွန်းထားပါတယ်...”
“ကျွန်တော်က ဟွမ်ရန်ကပါ။ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ မီးတွေ ဖွင့်ထားလေ့ရှိတယ်...”
“အိမ်ပြန်လမ်းကို လင်းထိန်ပေးကြပါ... သူရဲကောင်းတို့... အိမ်ပြန်ပြီး မိသားစုတွေကို သွားတွေ့ကြပါ”
...
အခန်း ၂၄၄ပြီး၏။