အခန်း ၂၅၃
Vol. 26 Ch. 253
အခန်း (၂၅၃) ပေးမလား မပေးဘူးလား
နံနက်စောစော တောင်တန်းများကြားရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော တာအိုဘုရားကျောင်းတွင် မြူနှင်းများ လုံးဝမကင်းစင်သေးဘဲ လေထုထဲတွင် အမွှေးတိုင်နှင့် အပင်များ၏ အေးမြသော ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီသည် ထုံးစံအတိုင်း ဘေးဘက်ခန်းမရှိ ဖျာကြမ်းပေါ်တွင် တရားထိုင်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ နက်ရှိုင်းကာ ရှည်လျားနေခဲ့သည်။
လူငယ်တာအိုဘုန်းကြီးရွှမ်ချင်း က တံခါးဝသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ထုတ်ကြည့်ကာ သူ၏ ဆရာ၏ တည်ငြိမ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ "အဟမ်း... ဆရာ..."
ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းသော သူ၏ တပည့်လေးကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ခေသည်။ "ဘာကိစ္စလဲ"
ရွှမ်ချင်းက အောက်ကျို့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။ "ဆရာ... တပည့်တော်က ဆရာ့အတွက် အံ့သြစရာလေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်..."
ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီ၏ ဖြူယော်နေသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး နားလည်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှု ရောထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အိုး... အခုရော ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေပြန်ပြီလဲ..."
ဤတပည့်လေးသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ အံ့သြစရာဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် ထိတ်လန့်စရာသို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပေသည်။
"ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါ။ ကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာကြီးပါ..." ရွှမ်ချင်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ အာမခံရင်း လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာချေသည်။ "အခုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြလို့ မရသေးဘူး။ ကိုးနာရီကျရင် ဆရာ သိလိမ့်မယ်.."
ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အံ့သြစရာကို သိပ်မမျှော်လင့်ထားကြောင်း သိသာလှပြီး ဆက်လက်မေးမြန်းရန်ပင် ပျင်းရိနေပုံရလေသည်။ သူက မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်၏။ "ဘာမှမရှိရင်လည်း အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲက သစ်ရွက်ကြွေတွေကို သွားလှည်းချေ။ ငါ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့..."
"အိုး... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..." ရွှမ်ချင်းက လည်ပင်းကို ပုကာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများက ချက်ချင်းထွက်သွားရန် တွေဝေနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ခန်းမထဲရှိ နာရီအဟောင်းကြီးဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ခိုးကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲမှ အချိန်ကို တွက်ချက်ကာ တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေမိလေသည်။
ကိုးနာရီဆိုတာ ခဏလေး လိုတော့တာ။
နာရီက ကိုးနာရီတိတိကို ထိုးလိုက်သည်နှင့် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ကာ တံမြက်စည်းလှည်းချင်ယောင်ဆောင်နေသော လူငယ်တာအိုဘုန်းကြီး ရွှမ်ချင်းသည် တံမြက်စည်းကို ချက်ချင်းပစ်ချကာ ပင်မခန်းမအဝင်ဝသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး အထဲသို့ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပင်မခန်းမ ခေါင်မိုးအထက်မှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ လေထုထဲမှ စင်ကြယ်ဖြူဖွေးပြီး မျက်စိမကျိန်းစေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက အုတ်ကြွပ်များနှင့် ဒိုင်းများကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ တိကျစွာ ကျဆင်းလာပြီး ဖျာကြမ်းပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသော ဆရာသခင် ထိုက်ရွှီ ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။
အလင်းတန်းပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်သော သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသော နွေးထွေးပြီး ထူးဆန်းသည့် အလင်းရောင်ကို အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်သွားပြီး ဤရုတ်တရက်ဖြစ်စဉ်၏ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည့်အလား ညာဘက်လက်ချောင်းများကို မသိမသာ မြှောက်လိုက်မိ၏။
သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ လှုပ်ရှားတော့မည့် အချိန်မှာပင် သူ့နောက်ဘက် ခန်းမအဝင်ဝမှ တပည့်လေး၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဆရာ... ပျော်ပျော်ပါးပါး ခရီးသွားခဲ့ပါ..."
ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ဆရာသခင် ထိုက်ရွှီက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝမှ ချောင်းကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေသော ငယ်ထိပ်တက်နင်းသည့် တပည့်ဆီသို့ သူ၏ အကြည့်များက လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးစိုက်သွားခဲါသည်။ "ရွှမ်ချင်း... မင်း..." ဟု အပြစ်တင်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်လေသည်။
သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းက ရုတ်တရက် အလွန် ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ မပြီးပြတ်သေးသော စကားများနှင့် ပုံရိပ်ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံဝါးမျိုသွားလေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းသည် အထဲရှိ တာအိုဆရာသခင်ထိုက်ရွှီ နှင့်အတူ ရေငွေ့ကဲ့သို့ အငွေ့ပျံသွားပြီး အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန်းမထဲတွင် အထီးကျန် ဖျာကြမ်းလေးနှင့် လွင့်ပျံနေသော စန္ဒကူး အမွှေးတိုင်ငွေ့များသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
လူငယ်တာအိုဘုန်းကြီးရွှမ်ချင်းက သူ၏ ဆရာ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ "ဆရာ... တပည့်တော်က တကယ့်ကို တော်တာပဲ။ ဒီလို တစ်သက်မှာ တစ်ခါရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ပေးတာ။ ဆရာ ပြန်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရိုက်လို့ မရတော့ဘူးနော်..."
ဟန်ကျိုးမြို့ ယွင်ရှန်ရှဲ့ ဗီလာရပ်ကွက်...
ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာနေလေသည်။
ကျန်းဟွိုင်မင်သည် သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေကာ ကိုးနာရီကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နံရံကပ်နာရီဆီသို့ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြည့်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသော နာကြည်းမှု အကြည့်သုံးခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်နေချေသည်။
သူ၏ သား ကျန်းလွေ့၊ သမီးအငယ်ဆုံး ကျန်းယာနှင့် နုပျိုလှပသော သူ၏ ဇနီးတို့က သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ယှဉ်ထိုင်နေကြပြီး သူ့ကို တူညီသော မုန်းတီးမှုများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ကျန်းဟွိုင်မင်သည် သူတို့၏ အကြည့်အောက်တွင် အနေရခက်လာလေသည်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ "အမ်း... နောက်တစ်ခါ... နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရှိရင် မင်းတို့အားလုံးအတွက် နေရာတစ်နေရာ ရအောင် သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်... သေချာပေါက်ပါပဲ"
"နောက်တစ်ခါနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့လား..."
ကျန်းလွေ့က အရင်ဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ သူ၏ ရှင်းလင်းသော အသံတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
"အဖေက ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထွက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ဖို့... မျက်စိဖွင့် နားဖွင့်ထားဖို့ အမြဲပြောနေတာလေ။ အခု တကယ့်ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ဖို့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးလည်း ရရော.... အဖေက အဖေ့အတွက်ပဲ တိတ်တဆိတ် နေရာယူလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မပေးဘူး.."
ကျန်းဟွိုင်မင်၏ မျက်နှာတွင် တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များက ခဏတာလှုပ်ရှားသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သမီးငယ်လေးအပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ချစ်ခင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိမှုတို့ ရောထွေးနေလေသည်။
"ရှောင်လွေ့... အဖေက မင်းကို မပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်လေ... နေရာက တစ်နေရာတည်း ရှိတာ။ မင်းကို ပေးလိုက်ရင် မင်းညီမလေးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ သေချာပေါက် စိတ်ဆိုးမှာပေါ့။ အဖေက မင်းနဲ့ မင်းညီမလေးကြားက သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့သာ ဒီလိုလုပ်ရတာပါ... အဖေ့မှာလည်း တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။"
စကားပြောနေရင်း သူက အဖေသမီးကို အချစ်ဆုံးပါဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရန်ပင် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သမီးအငယ်ဆုံး ကျန်းယာက လုံးဝ လက်မခံဘဲ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်၏။ "ဟွန့်... အဖေ လိမ်နေတာ။ အဖေ ကိုယ်တိုင်သွားချင်လို့ လုပ်တာ သိသာကြီးကို..."
ကျန်းဟွိုင်မင်၏ ဇနီးသည်ကလည်း သူ၏ ဆင်ခြေကို ရက်စက်စွာ ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ "ကျွန်မကရော... ကျန်းဟွိုင်မင်... ကျွန်မကို နေရာပေးဖို့ကျတော့ ရှင် ဘာလို့ မတွေးတာလဲ။ ကျွန်မကိုလည်း အချိန်ခရီးသွားတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ခံစားခွင့်ပေးလေ..."
"ရှင် ချင်မင်းဆက်ကို တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးနေပြီပဲ.... ဘာလို့ မတင်းတိမ်သေးတာလဲ။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ကို ဘာလို့ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ရတာလဲ...."
သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အဖိုးကြီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ နာကြည်းမှုများ လျှံကျလုမတတ်ပင်။
ကျန်းဟွိုင်မင်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ထပ်တလဲလဲ အာမခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ "နောက်တစ်ခါ နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် ပေးမယ်။ အဓိကက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းက အရမ်း တင်းကျပ်လို့ပါ။ နေရာတွေ သတ်မှတ်ပြီးတာနဲ့ ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ တကယ်ပြောတာပါ... ပြောင်းလို့ရရင် မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ပေးမှာပေါ့.... ငါ ကျိန်ရဲတယ်။"
သူက ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူးဆိုသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်၏။
သို့သော်လည်း သူ၏ အကျင့်စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိနေကြသော ဇနီးနှင့် သားသမီးသုံးဦးက ထိုစကားများကို တစ်ခွန်းမှ မယုံကြည်ကြချေ။
ဤမိသားစု ဝေဖန်ရေး အစည်းအဝေးကျင်းပနေစဉ် နံရံကပ်နာရီက နောက်ဆုံးတွင် တိုးညင်းစွာ မြည်လာပြီး လက်တံများက ကိုးနာရီတိတိကို ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းလိုလိုမှာပင် မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ နူးညံ့ပြီး စင်ကြယ်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ကျန်းဟွိုင်မင်ကို တိကျစွာ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။
"အိုး... အချိန်ပြည့်ပြီပဲ..." ကျန်းဟွိုင်မင်က လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။
ရှင်က ကိုယ့်ဘာသာ ပျော်ဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာပဲဟု ပြောနေသည့်အလား ပိုမို နာကြည်းပြီး စွပ်စွဲနေသော ဇနီးနှင့် သားသမီးများ၏ အကြည့်များကြားတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ကျန်းဟွိုင်မင်၏ ပုံရိပ်က စတင် ဝေဝါးကာ ပွင့်လင်းမြင်သာလာလေသည်။
သူ လုံးဝပျောက်ကွယ်မသွားမီ နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ကျန်းဟွိုင်မင်သည် ထူးဆန်းသော ပို့ဆောင်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။
ဝိုး... လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အဲဒီမိုက်တဲ့ ခံစားချက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ငါ ခံစားလိုက်ရပြီ။
ဟားဟား... တန်သွားပြီဟေ့။
ထိုအတွေး သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဧည့်ခန်းထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်တွင် အချင်းချင်း နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသော မိသားစုဝင်သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။
"ဟွန့်..." ကျန်းလွေ့က လက်ပိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ခေါင်းလှည့်သွား၏။
"အဖေဆိုးကြီး..." ကျန်းယာကလည်း ခြေဆောင့်လိုက်လေသည်။
ဇနီးသည်က ခေါင်းခါပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ "ထားလိုက်တော့... မျက်စိနောက် သက်သာတာပေါ့။ သမီးတို့ရေ... ဒီနေ့ အားကြလား။ သူ့ကတ်ကို ယူပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ကြရအောင်လေ..."
အခန်း ၂၅၃ပြီး၏။