အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅) ကြီးမြတ်တဲ့ ချင်မင်းဆက်... ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ

​ချောမောပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ယုံကြည်မှုရှိပြီး သဘာဝကျကျ အရင်ဆုံး စကားပြောလိုက်၏။ "မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ... ကျွန်မ နာမည်လင်းရှင်းယွီပါ... ကျွန်မက သတင်းထောက်တစ်ယောက်ပါ..."

​သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အနည်းငယ် ရှက်နေပုံရလေသည်။ "မ... မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ... ကျွန်မ နာမည် လီကျားကျားပါ... ကျွန်မက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ..."

​"တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလား..." ခရီးသွားအသစ် ကျန်ရွှမ်က လီကျားကျားကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။ "ခရီးသွားစရိတ် ယွမ် ၅၀,၀၀၀ တောင်..... ညီလေး... မင်းမှာ နေထိုင်စရိတ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ.."

​လီကျားကျားက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရဲတင်းစွာဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပကာ ကျန်းယဲ့ ကို ကြည့်လိုက်၏။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ကျွန်မမှာ မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့... ကြီးမြတ်တဲ့ ကျူးလုံရဲ့ လက်ကို ထိခွင့်ရနိုင်မလား..."

​ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကားပေါ်ရှိ ခရီးသွားကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူက မရဘူးဟု ပြောမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အသက်အောင့်ပြီး ကျန်းယဲ့ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

​လူအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျန်းယဲ့ က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "အခွင့်အရေး ရှိမရှိဆိုတာကတော့ ချင်မင်းဆက်မှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပါတယ်။ အစ်ကိုကျန်းသာ ပျော်နေရင် အဆင်ပြေနိုင်တာပေါ့။ အစ်ကိုကျန်းသာ မပျော်ဘူးဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အခွင့်အရေး မရှိဘူးပေါ့..."

​ခရီးသွားအသစ် မေ့ယွီရွှမ်က အလျင်စလို မေးလိုက်၏။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကျန်းက ဘာကြိုက်လဲ။ သူ့အတွက် ဝယ်ပေးကြရအောင်..."

​အခြားသူများကလည်း ဝင်ပြောကြပြီး ပထမဆုံး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုကို အများစုပေါင်းပြီး ဝယ်ပေးနိုင်ကြောင်း အကြံပြုလိုက်ကြသည်။

​တရုတ်စကား နားလည်သော ကယ်ဗင်သည် သူတို့မည်မျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သတိထားပြီး လက်မြှောက်လိုက်၏။

​ကျန်းယဲ့က ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား နိုင်ငံခြားသား မိတ်ဆွေ..."

​ကယ်ဗင်သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ သတိထားပြီး အတည်ပြုမေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာဆီကို အချိန်ခရီးသွားကြမှာလား... ဒါ အစစ်ပဲလား..."

​ကျန်းယဲ့ မဖြေမီ ပုံမှန်ဖောက်သည်ဖြစ်သော ကျိုးကျွင်းက ပြုံးကာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ "ညီလေး... မင်း ဒီ ကားပေါ် ရောက်နေပြီပဲ... ဘာကို မသေချာစရာ ရှိသေးလို့လဲ..."

​"ဟုတ်တယ်လေ။ အဲဒါက ပုလဲတွေထက်တောင် ပိုစစ်မှန်သေးတယ်ကွ... " အခြား ပုံမှန်ဖောက်သည်များကလည်း ပြုံးကာ အာမခံကြ၏။

​၎င်းကို ကြားသောအခါ ကယ်ဗင်၏ တောက်ပသော အပြာရောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ဘုရားရေ" ဟု အကြိမ်ကြိမ် တီးတိုးရေရွတ်နေတော့သည်။

​သူ၏ ချစ်သူပြောခဲ့သမျှအရာအားလုံးက အမှန်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

​ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အချိန်ခရီးသွားခြင်းဆိုတာ တကယ် ရှိနေသည်လော။

​ကျန်းယဲ့ အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များက ချက်ချင်းပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး သူ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဒါ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် မိုက်တာပဲ..."

​ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ခေါ်လာခေသည်။ "ကောင်းပါပြီ အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ်ဆက်ခြင်းကို ဆက်လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ခြောက်ရက်ကို အတူတူ ဖြတ်သန်းကြရမှာပါ..."

​ထို့နောက် ခရီးသွားအသစ်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မိတ်ဆက်ကြသည်။ ကျန်ရွှမ်၊ လီလင်၊ ကောင်းကျွင်း၊ ကျူးဝမ်၊ မေ့ယွီရွှမ်၊ ရှီမော့၊ ကျန်းကျန်လင် နှင့် ကယ်ဗင်တို့ ဖြစ်သည်။

​နောက်ဆုံးတွင် ဆရာသခင်ထိုက်ရွှီသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီနှိမ့်ချတဲ့ တာအိုဘုန်းကြီးက ထိုက်ရွှီပါ။"

​အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ပုံမှန် ဖောက်သည်များကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ အတိုချုံး မိတ်ဆက်ကြရာ ကားအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပိုမို သဟဇာတဖြစ်ပြီး နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

​ရှန်းယန်နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ရင်းကျန့် သည် အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ စားပွဲပေါ်တွင် ကုန်းနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ဘေးတွင် စုပုံနေသည်များမှာ လေးလံသော ဝါးရွက်စာလိပ်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ပေါ့ပါးပြီး သန့်ရှင်းသော စက္ကူရွက်များ ဖြစ်နေချေသည်။

​သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များ ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက နန်းတော်လက်မှုပညာရှင်များကို စက္ကူထုတ်လုပ်ခြင်းပညာရပ်အား နေ့ရောညပါ လေ့လာရန် သူ အမိန့်ပေးခဲ့၏။ ယခုအခါ ၎င်းက သိသာထင်ရှားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းကြောင့် နန်းတော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စများမှာ များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်ထိရောက်လာခဲ့သည်။

​ရင်းကျန့်သည် သူ၏ အနီရောင် စုတ်တံကို ချကာ ခေါင်းမော့ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိန်းမစိုးပေကို ကြည့်လိုက်၏။

(ကျောက်ကောင်းသည်တော့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အာဏာဆုံးရှုံးသွားပြီး ပို၍ အသေးစိတ်ကျကာ သတိထားတတ်သော မိန်းမစိုးပေဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။)

​ဒါက မကြာသေးမီက သူ၏ အကျင့်ပါနေသော လုပ်ရပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

​"မကြာသေးခင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သံပြားနဲ့ ငါ့ကို လာတွေ့တဲ့သူ ရှိလား.." ရင်းကျန့်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ စိတ်ခံစားမှုအနည်းငယ်မျှသာ ဖော်ပြနေပြီး သာမန်ကာလျှံကာ မေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

​မိန်းမစိုး ပေက ချက်ချင်း အရိုအသေပေးကာ လေးစားစွာ ဖြေလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... မရှိပါဘူး..."

​သူ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

​လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း နေပူပူ မိုးရွာရွာ အရှင်မင်းကြီးက ဤမေးခွန်းကို ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း မပျက်မကွက် မေးလေ့ရှိပေသည်။

​သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်သော ကျန်းယဲ့ထံ ပေးသနားထားသည့် အနက်ရောင်သံပြားက ပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

​မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော အံ့ဖွယ်များနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးသည် ထိုခွဲခွာမှုအပြီးတွင် သမိုင်းရေစီးကြောင်းထဲ၌ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဘယ်သောအခါမှ မတည်ရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

​မိန်းမစိုး ပေသည် ခိုး၍ မော့ကြည့်ကာ အရှင်မင်းကြီး၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

​ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပြသနေဆဲဖြစ်ကာ စိတ်ပျက်မှု သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြချေ။

​သို့သော်လည်း သူ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော မိန်းမစိုး ပေသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော အလွန်သိမ်မွေ့ပြီး ပုံမှန်ထက် ပိုမိုရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုမှတစ်ဆင့် သိမ်မွေ့သော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကို ခံစားမိနေခဲ့သည်။

​အရှင်မင်းကြီး စောင့်နေပေသည်။

​ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်အထိ ဒီစောင့်ဆိုင်းမှုအတွက် တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးချေ။

​အချိန်ခရီးသွားကားပေါ်တွင် လင်ရူက ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ရှောင်ယဲ့... ဒီတစ်ခါ ကျွန်မတို့ ဘယ်အချိန်ကို သွားမှာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် သွားခဲ့တဲ့အချိန်မတိုင်ခင် အချိန်တစ်ခုခုကို ရောက်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ အဲဒါဆိုရင် နည်းနည်း ပြဿနာရှိမယ်..."

​သူတို့ နောက်ဆုံးရောက်ခဲ့သည်မှာ ဘီစီ ၂၁၈ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ် ဘီစီ ၂၁၈ မတိုင်မီသို့ အချိန်ခရီးသွားခဲ့ပါက သူတို့ ပြဿနာကြီး တွေ့ပေလိမ့်မည်။

​ဤမေးခွန်းက ကျန်းယဲ့ ကို အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲစေလေသည်။

​အစ်ကိုစနစ်က တကယ်ပဲ အသေးစိတ် မပြောပြခဲ့ချေ။

​သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ သူက စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

​'အကိုစနစ်... တူညီတဲ့ကမ္ဘာရဲ့ အချိန်ဇယားမှာ နောက်ပိုင်း ခရီးစဉ်တွေက ပိုစောသွားနိုင်လား။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ အတိအကျ ဘယ်အချိန်ကို သွားမှာလဲ...'

​[ဒင်... လက်ခံသူ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ။ တူညီပြီး တည်ငြိမ်သောအတိုင်းအတာ ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း နောက်ဆက်တွဲ အချိန်ခရီးသွားမည့် အမှတ်များက ယခင်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သော မည်သည့်အမှတ်ထက်မျှ ပိုစောမည် မဟုတ်ပါ။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍မရသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ရှုပ်ထွေးမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ရှောင်ရှားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။]

​[ဒီခရီးစဉ်အတွက် ပစ်မှတ်အချိန်မှာ ဘီစီ ၂၁၇ ဖြစ်ပါတယ်.... ]

​ကျန်းယဲ့ နားလည်သွားပြီး စနစ်၏ စကားများကို လူတိုင်းအား ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။ "တူညီတဲ့ ကမ္ဘာပါ။ နောက်ပိုင်းခရီးစဉ်တွေက အနာဂတ်ကိုပဲ ပိုသွားမှာပါ... ပိုစောသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့် အချိန်က ဘီစီ ၂၁၇ ပါ။"

​ခရီးသွားအသစ်ကျန်ရွှမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ.."

​ကျန်းယဲ့က လက်ကိုမြှောက်ကာ အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

​မှေးမှိန်နေသော အဝေးတစ်နေရာတွင် သေးငယ်သော အဖြူရောင်အလင်းစက်လေးတစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"အဲဒီ အဖြူရောင်အစက်လေးကို မြင်လား..." ကျန်းယဲ့က ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီ အလင်းစက်လေးဆီ ရောက်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးဆုံးပဲ..."

​ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ကားရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားကြသည်။

​မူလက ဆန်စေ့အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော သေးငယ်သည့် အလင်းစက်လေးက ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ၎င်းရှေ့ရှိ အမှောင်ထုအားလုံးကို မျိုချသွားသည့် ဧရာမလည်ပတ်နေသော အဖြူရောင် အလင်းပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလေသည်။

​နောက်ခဏ၌ မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကားအတွင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူတိုင်း အလိုအလျောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိကြ၏။

​ပြင်းထန်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် မျက်လုံးထဲရှိ အရိပ်များ မပျောက်ကွယ်မီ လုံးဝ ကွဲပြားသောအသံတစ်ခု နားထဲသို့ ရောက်လာလေသည်။

​စပါးပင်များကြားမှ တိုက်ခတ်သွားသော လေတိုက်သံများ.... အဝေးမှ တိုးညင်းသော ခွေးဟောင်သံများနှင့် လတ်ဆတ်သော မြေကြီးနှင့် အပင်များ၏ ရနံ့တို့ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

​လူတိုင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

​ခရီးသွားကားလေးက စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော စပါးခင်းတစ်ခုထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နားနေခဲ့သည်။

​စပါးပင်များ ကောင်းစွာကြီးထွားနေပြီး လေးလံသော စပါးနှံများ ထွက်ပေါ်နေကာ လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။

​အဝေးမှ တောင်တန်းများက နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လယ်ကွင်းများမှာ ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေကာ ရိုးရှင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းသော စိုက်ပျိုးရေး ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေချေသည်။

အခန်း ၂၅၅ပြီး၏။