အခန်း ၂၆၀
Vol. 26 Ch. 260
အခန်း (၂၆၀) နန်းတွင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း
ရာထူးမြင့်သော မိဖုရားအချို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ တီးတိုးပြောဆိုလာကြသည်။
“အဲဒီ ပြင်ပကမ္ဘာက လူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူးနော်...”
“ကောလာဟလတွေ ပြောနေကြသလို ပင်လယ်ရပ်ခြားက ဒဏ္ဍာရီလာတောင်တန်းက သံတမန်များ ဖြစ်နေမလား...”
“စကားမများကြနဲ့တော့။ အရှင်မင်းကြီးကို ကြိုဆိုဖို့ အမြန်ပြင်ဆင်ကြ။ ငါတို့ ရိုင်းပျရာရောက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အရှက်မခွဲမိစေနဲ့...”
နန်းတွင်းအစေခံများက အပြေးအလွှား သွားလာနေကြသော်လည်း အစီအစဉ်တကျဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြရာ နန်းတွင်းတစ်ခွင်လုံးတွင် တင်းမာသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးနေချေသည်။
ရင်းကျန့်က ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို နန်းတွင်းဧရိယာသို့ ဦးဆောင်လာသောအခါ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ နန်းဆောင်တစ်ခုစီမှ ပိုင်ရှင်များက သတင်းရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ သူတို့၏ နန်းဆောင်တံခါးများ အပြင်ဘက်တွင် လေးစားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
သူတို့က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ ပြင်းထန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာကောင်းကင်ဘုံအလွန်က လူများ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
အဝေးမှ လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်လာသော အရှင်မင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိဖုရားများနှင့် အလှမယ်များအားလုံး၏ အကြည့်များက ရင်းကျန့်ကို ချက်ချင်း ကျော်လွန်သွားပြီး သူ့နောက်မှ မတူညီသော ပုံစံများဖြင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။
သူတို့၏ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ကို မြင်သောအခါ ယောကျ်ားရော မိန်းမပါ ထူးဆန်းသော ဒီဇိုင်းများ၊ တောက်ပသော အရောင်များနှင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အထည်အလိပ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားရာ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ နန်းတွင်းအစေခံများ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့က အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှ၏။
ရွှေရောင်ဆံပင်၊ အပြာရောင်မျက်လုံးနှင့် အသားဖြူသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကယ်ဗင်ကို လူအုပ်ထဲတွင် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ထူးဆန်းသော ပုံပြင်များထဲမှ ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့၏ အကြည့်များအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးနှင့် ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ခွင့်ရသော ထင်ရှားသည့် လူငယ်လေးထံသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
အရှင်မင်းကြီးနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ နေနိုင်ခြင်းကြောင့် ဤသူက အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ခန့်မှန်းစေခဲ့လေသည်။
အရှင်မင်းကြီး မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသောသူမှာ သူဖြစ်နိုင်ကြောင်း လူအများအပြားက ခန့်မှန်းမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး မိဖုရား၏ နန်းဆောင်တံခါးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူမက နန်းတွင်းအစေခံများကို ဦးဆောင်၍ ရင်းကျန့်အား လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့ နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ အနည်းငယ်ခေါင်းညွှတ်ကာ ကြီးမားသော ယဉ်ကျေးမှုကို ပြသလိုက်လေသည်။
ရင်းကျန့်က သူတို့ကို မတ်တပ်ရပ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်၏။ “အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ချင်သေးလား...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့က လက်များကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြ၏။
“ဟင့်အင်း... ဟင့်အင်း။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ သခင်မရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကနေပဲ ကြည့်ပါမယ်... ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး”
အပြင်ဘက်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ဟာ အတွင်းပိုင်းသို့ တကယ်တမ်း ဝင်ရောက်ရမည့်အချိန်တွင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြင့်မားသော သတိထားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။
လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုပြီး ကနဦး စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်ဝသွားပြီးနောက် ကျန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားကာ သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်၏။ “ကြီးမြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်ကျူးလုံ... အမ်း... ကျွန်တော်တို့ မင်းသား ဖူဆုကိုများ တွေ့ခွင့်ရနိုင်မလား..”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ရင်းကျန့် က ပြုံးလိုက်လေသည်။ “ဒါက ဘာခက်လို့လဲ...”
သူက မိန်းမစိုးပေကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဖူဆုကို လာတွေ့ဖို့ သွားခေါ်ချေ..”
၎င်းကို မြင်သောအခါ မေ့ယွီရွှမ်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝင်ပါရန် မေးလိုက်လေသည်။ “ဒါဆို သခင်လေး ဟူဟိုင်ကိုပါ ခဏလောက် လာခိုင်းလို့ ရမလား...”
ဟူဟိုင်ဟူသော အမည်က မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး သံသယမရှိသော ခရီးသွားအားလုံး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သတင်းကြီးတစ်ခု ရတော့မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေကာ အချင်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်သော အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။
ရင်းကျန့်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး သူ၏ ားစဉ်မြေးဆက်များ၏ ထူးဆန်းသော အတွေးများကို သဘာဝကျကျ မြင်သွားကာ ရယ်စရာကောင်းသလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရ၏။
သမိုင်းဝင် နာမည်ကြီးမြင်ကွင်းတစ်ခုအတွက် ကောရွှိုက် နှင့် အခြားသူများ၏ ဖုံးကွယ်မထားသော မျှော်လင့်ချက် အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယဲ့ သည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် မစမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤလူများက ပြဿနာကို ပိုကြီးအောင် လုပ်ရန် တကယ်ကို ဝန်မလေးကြပေ။
လူအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရင်းကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဟူဟိုင်က နန်းတော်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ဂူဗိမာန် တည်ဆောက်ရေးကို ကြီးကြပ်ဖို့ ငါကိုယ်တော် သူ့ကို အမိန့်ပေးထားတယ်...”
“ဟင်..”
လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားပြီး သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားကာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ဂူဗိမာန် တည်ဆောက်တယ်ဟုတ်လား...
ဒီဖြစ်စဉ်က မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းကို သွားနေပုံ မရဘူး မဟုတ်လား...
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ရင်းကျန့် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိန်းမစိုးပေထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ရှင်းလင်းမှုမရှိသော အဓိပ္ပာယ်များပါဝင်သည့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် မိန်းမစိုး ပေသည် အလွန် အနေရခက်လာလေသည်။ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
‘မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲဟ... ’
‘မင်းသားဟူဟိုင်... မဟုတ်ဘူး... သာမန်အရပ်သား ဟူဟိုင်က ဂူဗိမာန် ပြင်ဖို့ သွားတာလေ။ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ....’
ဤအကြောင်းကို သိထားသော ကျန်းယဲ့၊ လင်ရူ နှင့် ကျန်းဟွိုင်မင်တို့က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားကြရသည်။
သေချာတာပေါ့... ဒီကောင်တွေက မိန်းမစိုးပေကို ကျောက်ကောင်းလို့ အထင်မှားနေကြပြီး သမင်ကို မြင်းဟုခေါ်ခြင်း ဇာတ်လမ်းရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကို ကြည့်ဖို့ စောင့်နေကြတာကို သူတို့ သိကြလေသည်။
(အရင်တုန်းက NTထဲရှင်းပြထားတယ်နော် သမင်ကို မြင်းကောင်းလို့ လိမ်ပြောတာကို)
သူတို့သုံးဦးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိသွားကြ၏။
‘ဟီးဟီး... မပြောပြသေးဘူး...’
ရင်းကျန့်သည် ဤရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မသိမသာ ကော့တက်သွားခဲ့သည်။ သူကလည်း အလိုအလျောက် သဘောပေါက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။
အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးသော ကောရွှိုက်၊ ကျိုးကျွင်း နှင့် အခြားသူများက အပြစ်ကင်းသော မိန်းမစိုးပေကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဟူသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြဆဲပင်။
သို့သော် ကောရွှိုက် နှင့် အခြားသူများက ကျန်းယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ခပ်ဖျော့ဖျော့၊ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီးနောက် သူတို့ လန့်နိုးသွားကာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း...’
‘လူမှားသွားတာပဲ...’
‘ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ခင်ဗျား တော်တော် ကောက်ကျစ်တာပဲ...’
‘သူတို့ ငါ့ကို သတိတောင် မပေးကြဘူး...’
ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောရွှိုက် နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားအောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ကြ၏။ မူးယစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် သူတို့သာလျှင် အသိစိတ်ရှိသူများဖြစ်သည့်အလား သာလွန်မှုခံစားချက်တစ်ခု သူတို့ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။
အခြားသူများက ဘာမှ မသိဘဲ မိန်းမစိုးပေကို သူတို့၏ မျက်လုံးများဖြင့် အကဲဖြတ် နေကြဆဲဖြစ်သည်ကို သူတို့က ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး အခြားသူများ ဘယ်တော့များမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာမလဲဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေမိကြသည်။
ရင်းကျန့်သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နန်းတော်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ “ရှန်းယန် နန်းတော်ကတော့ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး ငါကိုယ်တော်နဲ့အတူ နန်းတော်ပြင်ပက လမ်းတွေ၊ ဈေးတွေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ ချင်မြို့တော်က ဓလေ့ထုံးစံတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ကြည့်ချင်ကြလား...”
“ဟုတ်ကဲ့... သေချာပေါက် သွားချင်တာပေါ့..”
လူတိုင်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
ထို့နောက် ရင်းကျန့်က လူတိုင်းကို နန်းတော်အပြင်သို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က သူ့ကို တားဆီးရန် အမြန် ရှေ့တိုးသွားလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... နန်းတော်ပြင်ပမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်လီ ဒါမှမဟုတ် အမတ်ကြီး မုန့်ရီကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်ခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..”
ကျန်းဟွိုင်မင်ကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မလိုအပ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး...”
သူတို့နှစ်ဦး၏ သတိပေးမှုကို ရရှိပြီးနောက် အခြား ခရီးသွားများသည်လည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြပြီး ကျင်းခဲ၏ ချင်ဘုရင်ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းမှု နှင့် ပိုလန်ရှားရှိ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု စသည့် သမိုင်းစာအုပ်များထဲမှ မှတ်တမ်းများကို သတိရသွားကြသည်။ နိုင်ငံခြောက်ခုမှ မှူးမတ်များက အစ်ကိုကျန်းကို လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေကြဆဲပင်။
အကယ်၍ မိုက်မဲသော လုပ်ကြံသူတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး ပထမဆုံးဧကရာဇ်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပါက သူတို့ဟာ အချိန်တိုင်းအတွက် အပြစ်သားများ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။
ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက သူတို့ကို တားဆီးရန် စတင် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ကျွန်တော်တို့ပဲ လျှောက်ကြည့်ပါတော့မယ်..”
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ် အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေလို့ ရပါတယ်။ အမတ်ကြီးမုန့် နဲ့ တခြားသူတွေ အပြင်မှာ ရှိနေတာပဲလေ...”
“ဘေးကင်းရေးက ပထမပါ အရှင်မင်းကြီး...”
အခန်း ၂၆၀ပြီး၏။