အခန်း ၂၆၁
Vol. 27 Ch. 261
အခန်း (၂၆၁) အပြင်ထွက်ခြင်း
ရင်းကျန့် သည် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သဘာဝကျကျ နားလည်သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါကိုယ်တော်က ကြောက်ရွံ့ပြီး တွေဝေတတ်တဲ့ လူစားမျိုးလား။ မင်းတို့အားလုံးကို အတူတူ ခရီးသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားမှတော့ ဘာလို့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် လက်လျှော့လို့ ရမလဲ..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက နန်းတော်နှင့် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးကို တာဝန်ယူရသော အစောင့်တပ်မှူးကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့ နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ စိတ်မချဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အစောင့်တပ်မှူးကို ငါ့ကို ကာကွယ်နိုင်မလားဆိုတာ မေးကြည့်လို့ ရတယ်လေ..."
အစောင့်တပ်မှူးက ချက်ချင်း ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးကာ ကျယ်လောင်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့... စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက အထင်အရှားရော လျှို့ဝှက်စွာပါ အစောင့်တွေကို ချထားပြီးဖြစ်သလို လမ်းတစ်လျှောက်မှာလည်း အထက်တန်းလွှာ စစ်သားတွေ စောင့်ကြပ်နေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့ ဘေးကင်းလုံခြုံမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် အာမခံပါတယ်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ပေးဆပ်ပါ့မယ်..."
သူက ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ကြီးမားသော ဖိအားအောက်၌ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးစေးများပင် ထွက်နေသည်။
ပထမဆုံး ဧကရာဇ်က အလွန်တင်းခံနေပြီး အစောင့်တပ်မှူးကလည်း အာမခံထားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများက သူ့ကို ဆက်လက် တားဆီးခြင်း မပြုကြတော့ချေ။
ကောင်းကျွင်းက ရင်းကျန့် ကို ပြောလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... နောက်ပိုင်းမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိလာရင် အရှင်မင်းကြီးက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းရဲ့ အနောက်မှာ အမြန် ပုန်းနေရမယ်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းက တော်တော်လေး စွမ်းပါတယ်..."
အခြားသူများကလည်း ဤစကားကို ထောက်ခံကြပြီး ကျန်းယဲ့က အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်းနှင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ခြင်းက သေချာပေါက် မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။
၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းယဲ့ မျက်လုံးလန်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
အနည်းငယ် တင်းမာမှုများ ရောနှောနေသော ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်လေထုထဲတွင် လူအုပ်ကြီးက နန်းတော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
သူတို့ နန်းတော်တံခါးသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်လာသော မင်းသား ဖူဆုနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။
ရင်းကျန့်၊ ကျန်းယဲ့ နှင့် သူတို့နောက်ရှိ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ဖူဆုက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်ကာ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"
ထို့နောက် သူက ကျန်းယဲ့ နှင့် အခြားသူများကို ခေါင်းညိတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြန်သည်။
"အား... ဒါ သခင်လေး ဖူဆုပဲ..." ဖူဆု၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် နှိမ့်ချယဉ်ကျေးသော အမူအရာတို့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသော လင်းရှင်းယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
အမျိုးသား ခရီးသွားအများစုက သူ့ကို လေးစားမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ ရောထွေးနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ သမိုင်းတွင် သူ့အပေါ် အကဲဖြတ်မှုများကို တွေးတောရင်း ဤလူက အနည်းငယ် ရိုးအလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။
သေချာသည်မှာ ဤကမ္ဘာ၏ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ နားလည်ထားကြပေသည်။
မင်းသား ဖူဆုသည် ဤနောင်လာနောက်သားများ၏ ပြင်းထန်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ နားမလည်နိုင်သည့် အရာများစွာ ပါဝင်နေသည့်အလား မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရ၏။
ရင်းကျန့်သည် ခရီးသွားများ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသော်လည်း ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။ သူက ဖူဆုကို ပြောလိုက်၏။ "မင်း ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါနဲ့ မိတ်ဆွေလေးကျန်းယဲ့ နဲ့အတူ ဒီနောင်လာနောက်သားတွေကို ရှန်းယန်မှာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ ဦးဆောင်ပေးလိုက်..."
"မှန်လှပါ..." ဖူဆုက လေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ဤ ပြင်ပကမ္ဘာမှ လူများ ယူဆောင်လာပေးသော အံ့ဖွယ်အရာများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဤမျှ ထက်မြက်သော အကြံဉာဏ်များကို မွေးဖွားပေးနိုင်သည့် ထိုနောင်ခေတ်ကာလကို သူ အလွန် တမ်းတနေမိ၏။
ထို့ကြောင့် ချင်ရှီဟွမ်၊ မင်းသား ဖူဆု၊ ကျန်းယဲ့နှင့် ခေတ်သစ်ခရီးသွား သုံးဆယ်တို့ ပါဝင်သော ဤအထူးခရီးသွားအုပ်စုက နန်းတော်အစောင့် အများအပြားနှင့် အရပ်ဝတ်အစောင့်များ ခြံရံလျက် ရှန်းယန် မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ချီတက်သွားကြသည်။
သူတို့ ပေါ်လာခြင်းက ရှန်းယန်မြို့တော်တွင် ချက်ချင်း ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
ပထမဆုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရထားလုံးကို မစီးဘဲ သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ခြေလျင် လျှောက်လာခြင်းပင်။
ဒုတိယ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမှာ အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ ထူးဆန်းစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး မကြုံစဖူးသော ထူးခြားသည့် လူများ အုပ်စုလိုက် ပါလာခြင်း ဖြစ်၏။
တတိယ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမှာ ထိုလူစုအပေါ် အရှင်မင်းကြီး၏ သဘောထားက အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေပြီး သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကြားတွင် ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ပြသနေကာ ၎င်းက ပြည်သူများ၏ စိတ်ထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးထားသော ဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခြင်းပင်။
ဤသတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပုံပြင်ပြောသူက သူ၏ ဇာတ်လမ်း၏ အစိတ်လှုပ်ရှားဆုံး အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေစဉ် သစ်သားတုံးကို ထုလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသူများ အားလုံး စူးစိုက်စွာဖြင့် အသက်အောင့်ထားမိလိုက်ကြသည်။
"ကဲ... ကျင်းခဲက သခင်မ ရွှီရဲ့ ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားပြီး မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါ ဓားမြှောင်က ပေါ်လာပြီး......"
"ဒိုင်း"
ထိုအချိန်၌ အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး တံခါးကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်လေသည်။ သူသည် တံခါးကို မှီလျက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေ၏။
ထို့နောက် ပုံမှန် ကျင့်ဝတ်များအားလုံးကို မေ့လျော့ကာ သူက လက်ဖက်ရည် သောက်နေသူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်လာပြီ။ လမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ပြင်ပကမ္ဘာက လူတွေအုပ်စုနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်နေတယ်..."
ပြင်ပကမ္ဘာမှ လူများဟူသော စကားလုံးက မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်းရှိ ပုံပြင်နားထောင်နေသော လေထုကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ချေသည်။
ပုံပြင်ပြောသူ၏ သစ်သားတုံးက လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသူများ အားလုံး တံခါးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။
"ဘာ... အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်လာတယ်.."
"ပြင်ပကမ္ဘာက လူတွေ.... မနှစ်က ကောလာဟလတွေအရ အရှင်မင်းကြီးဆီကို မင်္ဂလာရှိတဲ့ မျိုးစေ့တွေ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတွေလားဟ..."
"တကယ်လား... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား...."
သတင်းယူလာသော လူငယ်က စိုးရိမ်တကြီး ခြေဆောင့်လိုက်၏။ "တကယ် အမှန်ပါဆို... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တာဗျ။ အရှင်မင်းကြီးက အရှေ့ဘက်ဈေးမှာ ရောက်နေတယ်။ သူ့နောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူတွေ အများကြီး လိုက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးက သူတို့နဲ့ စကားပြောရင်း ရယ်မောနေတယ်..."
အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်နှာသာပေးခံရပြီး ပြင်ပကမ္ဘာက လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုသည့် ဒဏ္ဍာရီက နန်းတွင်းလျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းက ရှန်းယန် နှင့် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ချင်မင်းဆက် အနှံ့အပြားတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများ ပေါင်းထည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။
အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဤနတ်ဘုရားများကို စည်ကားသော မြို့ထဲသို့ ဦးဆောင်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရခြင်းက တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်မှာပင် ရှားပါးလှသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။
"ပုံပြင်နားထောင်နေလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ...."
တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။
"မြန်မြန်... နောက်ကျရင် မမြင်ရတော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်..."
"ငါ့ကိုလည်း စောင့်ဦးဟ..."
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လက်ဖက်ရည်သောက်နေသူများက သူတို့၏ ပိုက်ဆံများကို ပစ်ချကာ အချို့က ပိုက်ဆံပေးရန်ပင် မေ့လျော့လျက် တံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြရာ သစ်သားလှေကားများမှာ တဒိုင်းဒိုင်း မြည်သွားချေသည်။
ပုံပြင်ပြောသူသည် ရုတ်တရက် ထက်ဝက်ကျော် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသော ခန်းမကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ သစ်သားတုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။
ရှန်းယန်တစ်ခွင်လုံးတွင် အလားတူ မြင်ကွင်းများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ပိုးထည်ဆိုင်အတွင်းတွင် အထည်ရွေးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လမ်းပေါ်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများနှင့် ပြေးလွှားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး အပြေးအလွှား ဖြတ်သွားသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို ဆွဲဖမ်းလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်တာလဲ..."
"ရွေးမနေနဲ့တော့.... အရှင်မင်းကြီးက နတ်ဘုရားတွေနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်နေတယ်။ အခုမသွားရင် ဝင်တိုးလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...."
ထိုသူက သူမ၏ လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ နောက်မလှည့်ကြည့်ဘဲ တိုးဝင်သွားလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ စကတ်ကို မကာ ပြေးထွက်သွားရာ အခုလေးတင် ရွေးထားသော အထည်များကို ယူရန်ပင် မေ့လျော့သွားရသည်။
လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် ကစားနေသော ကလေးငယ်ကို လူကြီးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်၏။ "သား... အဖေ သားကို နတ်ဘုရားတွေကို ပြမယ်...."
ပန်းပဲဖိုအတွင်းတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လက်မှုပညာရှင်က သူ၏ တူကို ပစ်ချကာ တပည့်ဖြစ်သူအား အော်ပြောလိုက်၏။ "ဆိုင်ကို ကြည့်ထား... ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူသည် လမ်းပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ပြေးလွှားနေသော ခြေသံများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လမ်းများနှင့် လမ်းကြားတိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေ အရှေ့ဘက်ဈေးမှာ ရောက်နေကြတယ်..."
"တကယ်လားဟ... သွားကြည့်ကြရအောင်"
"အတူတူ သွားကြတာပေါ့..."
ရင်းနှီးသူများ ဆုံတွေ့ကြသောအခါ ထမင်းစားပြီးပြီလားကဲ့သို့သော နှုတ်ဆက်စကားများကို မပြောကြတော့ဘဲ မင်း မြင်လိုက်ပြီလား သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက်ကို မြန်မြန်သွားဟုသာ အလျင်စလို မေးမြန်းကြတော့သည်။
ရှန်းယန် မြို့တော်တစ်ခုလုံးက ဆူပွက်နေသော တက်ကြွမှုများ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးနှင့် ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒီရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ စုရုံးမိသွားပြီး အရှင်မင်းကြီးနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွားနေခဲ့ကြသည်။
ဈေးသည်များက သူတို့၏ လှည်းများကို တွန်းကာ အဘိုးအိုများက တုတ်ကောက်များကို မှီလျက် အမျိုးသမီးများက သူတို့၏ ကလေးများကို ပွေ့ချီကာ သွားနေကြ၏။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက်သာ ရှိချေသည်။ ၎င်းမှာ အံ့ဖွယ်အမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ခွင့်ရမည့် ဤအခွင့်အရေးကို လုံးဝ လက်လွတ်မခံနိုင်ဆိုခြင်းပင်။
အခန်း ၂၆၁ပြီး၏။