အခန်း ၂၆၂
Vol. 27 Ch. 262
အခန်း (၂၆၂) မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခြင်း
ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရှန်းယန်မြို့မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့ထံသို့ စုရုံးလာကြ၏။
လူအုပ်ကြီးမှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော်လည်း လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရိုသေစွာ နေရာယူထားကြပြီး လမ်းအလယ်ကို အလိုအလျောက် ရှင်းလင်းပေးထားကာ မည်သူမျှ စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် ကျူးကျော်ပြီး ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြချေ။
ယခင်ကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ကြည့်ရှုရန်မဆိုထားနှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ခြင်းကပင် ရိုသေမှုကင်းမဲ့သော ကြီးလေးသည့် ပြစ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့အခြေအနေက သိသိသာသာ ကွဲပြားနေ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစောင့်များက သူတို့ကို အော်ဟစ်မောင်းထုတ်ခြင်း မပြုကြသဖြင့် ပြည်သူများကို သတ္တိအနည်းငယ် ရရှိစေခဲ့သည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက ရင်းကျန့်အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခဏတာမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် ပြင်ပကမ္ဘာမှ လူများအုပ်စုထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပိုမို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
အစပိုင်းတွင် ပြည်သူများက အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏အသံများကို အလွန် တိုးညင်းစွာ ထားရှိကြလေသည်။ သို့သော် လူများ ပိုမို စုရုံးလာပြီး လူအုပ်ကြီး ပိုထူလာသည်နှင့်အမျှ ဖိနှိပ်ထားသော တီးတိုးသံများက ပေါင်းဆုံသွားသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရှင်းလင်းကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။
ဆွေးနွေးမှုများက အဖွဲ့ထဲရှိ အမျိုးသမီးလေးဦးအပေါ် အရင်ဆုံး အာရုံစိုက်သွား၏။
“ဟို နတ်ဘုရားမကို ကြည့်လိုက်စမ်း...” တစ်စုံတစ်ယောက်က လင်ရူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ သေသပ်သော အပ်ချုပ်ပညာနှင့် အရည်အသွေးမြင့် အထည်အလိပ်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခေတ်မီဝတ်စုံက ချင်လူမျိုးများအတွက် ဆန်းသစ်ပြီး ရဲတင်းသည်ဟု ထင်ရကာ ချောင်ချိသော ဝတ်ရုံများနှင့် လက်ကထည်ကျယ်ကြီးများနှင့် ကွဲပြားသည့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေါ်လွင်နေစေခဲ့သည်။
“အဲဒီ နတ်ဘုရားမရဲ့ အဝတ်အစားကို ကြည့်ပါဦး... အလွှာတွေ အများကြီးပဲ... ပြီးတော့ အနားသတ်တွေကို လှပတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတာ..... တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ... တကယ့်ကို နတ်ပြည်ကလိုပဲ..”
လင်းရှင်းယွီ၏ မိန်းကလေးဆန်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံက မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီးငယ်လေးများ၏ မနာလိုဖွယ် အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။
“အဲဒီ နတ်ဘုရားမက တော်တော်လေး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားတာပဲ..."
မျက်စိအဖမ်းစားဆုံးသူမှာ စုရှောင်ရှောင်ပင်။ သူမက ခမ်းနားလှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ စိန်များ စီခြယ်ထားကာ နေရောင်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော နာရီအပြင် တောက်ပနေသော စိန်နားကပ်များနှင့် ဆွဲကြိုးတို့က သူမကို ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်ဝါတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရစေလေသည်။
“နတ်ဘုရားမ... သူက တကယ့် နတ်ဘုရားမအစစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” အမျိုးသမီးအများအပြားက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ “သူမ ကိုယ်ပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ အလင်းရောင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ရတနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
“ဒါဆို ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားမတွေက ဒီလိုပုံစံမျိုး ပြီးတော့ သူတို့က ဒီလို ဝတ်စားဆင်ယင်ကြတာပေါ့...” သူတို့က တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြ၏။
“သူတို့ အဝတ်အစားတွေက အရောင်တွေကို ကြည့်ပါဦး... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တက်ကြွပြီး စင်ကြယ်နေရတာလဲ။ အဲဒါတွေက အကောင်းဆုံးမဲနယ်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ အနီရောင်ထက် ပိုတက်ကြွပြီး မဲနယ်ပင်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ အပြာရောင်ထက် ပိုလင်းလက်နေတယ်....”
“အဲဒါ ကောင်းကင်က ရောင်စုံတိမ်တိုက်တွေနဲ့ ရက်လုပ်ထားပြီး နဂါးငွေ့တန်းက ရေတွေနဲ့ ဆိုးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ခန့်မှန်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ သဘောတူညီမှု အသံများကို ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။ မိန်းကလေးများက တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် နားထောင်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကြကာ သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော် နှင့် ပတ်သက်သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများ စတင် ပုံဖော်လာကြ၏။
ချင်မင်းဆက်မှ အမျိုးသားများက ကျန်းယဲ့၊ ကျိုးကျွင်း နှင့် ကောရွှိုက်တို့ အပါအဝင် အမျိုးသား ခရီးသွားများအပေါ် စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“သူတို့ရဲ့ တီရှပ်တွေက လက်မောင်းတွေကို ဖော်ပြနေတယ်...”
“အဲဒီ ဘောင်းဘီတွေက ကျပ်နေပုံရတယ်... အဲဒါတွေက ဘာအထည်နဲ့ လုပ်ထားတာလဲ။ လှုပ်ရှားရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား...”
“ပြီးတော့ တချို့လူတွေက ပိုတိုတဲ့ ဘောင်းဘီတွေကိုတောင် ဝတ်ထားသေးတယ်.... အဲဒါက ဘယ်လို အနေအထားကြီးလဲ... အင်းလေ... သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေဆိုတော့ အဲဒီလို ဝတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိမှာပေါ့...”
“အသက်ကြီးတဲ့သူကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားပေမယ့် ဒီဇိုင်းက တော်တော်လေး ထူးဆန်းပြီး အရောင်က မှောင်နေတယ်....”
သူတို့ဟာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုကြပြီး ကွဲပြားစုံလင်သော ခေတ်သစ်အဝတ်အစားဒီဇိုင်းများကို မှတ်ချက်ပေးကာ ၎င်းတို့ကို ဆန်းသစ်သော်လည်း နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော စူးစမ်းခြင်း နှင့် အံ့သြနေသော အကြည့်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသောကြောင့် ကျန်ရွှမ်၊ မေ့ယွီရွှမ် နှင့် အခြားခရီးသွားများဟာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြရသည်။
မေ့ယွီရွှမ်သည် လည်ပင်းကို ပုကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ “ငါတို့က တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်မှာ အကြည့်ခံနေရတဲ့ မျောက်တွေလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ....”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်ရွှမ်က သူတို့ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ပြင်ပေးလိုက်လေသည်။ “မင်း ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလို့ရတယ်။ ခံစားနေရတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖြုတ်လိုက်....”
ကျန်းယဲ့၊ ကျန်းဟွိုင်မင်၊ လင်ရူ နှင့် အခြားသူများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ လုံးဝ ရှင်းလင်းနေချေသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် ကြီးမြတ်သောဧကရာဇ် ဤဂုဏ်ပုဒ်နှင့် တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပေသည်။
ကျူးဝမ်သည် လမ်းပေါ်ရှိ အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းသော ကြေးထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရာ ထိုဆိုင်တွင် နေရောင်အောက်၌ ရှေးဟောင်းအရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသော ကြေးထည်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားခဲ့သည်။
လမ်းပေါ်ရှိ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပူပြင်းသော အကြည့်များကို ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သူက အမြန် အကြံပြုလိုက်၏။ “ဟိုဘက်မှာ ကြေးထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိတယ်... ပစ္စည်းတွေက တော်တော်လေး ကောင်းပုံရတယ်။ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြမလား..”
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။”
“မြန်မြန်... မြန်မြန်သွားရအောင်..”
“အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ကြစို့...”
အဆိုပါ အကြံပြုချက်ကို လူတိုင်းထံမှ ချက်ချင်း အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အကြည့်ခံနေရသဖြင့် မသက်မသာဖြစ်နေသော ရှက်တတ်သည့် ခရီးသွားများပင်။ သူတို့သည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုအတွက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။
ဤနေ့စဉ်သုံး ကြေးထည်ပစ္စည်းများအပေါ် သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မြင်သောအခါ ရင်းကျန့်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကြေးထည်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။
ဆိုင်တွင် အဓိကအားဖြင့် နေ့စဉ်သုံး ကြေးထည်ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းပြသထား၏။ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော ကြေးကရားများ၊ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ကြေးပြားများ၊ ပွတ်တိုက်ထားသော ကြေးမှန်များ နှင့် သေးငယ်ပြီး ထက်မြက်သော ကြေးဓားငယ်များ စသည်တို့ ဖြစ်၏။
ချင်မင်းဆက် ကာလအတွင်း ကြေးထည်များက မြေအိုးမြေခွက်များထက် ပိုမို ဈေးကြီးပြီး ခိုင်ခံ့ကာ ၎င်း၏အဓိက ဖောက်သည်များမှာ အရာရှိများ သို့မဟုတ် ငွေကြေးတတ်နိုင်သော လူလတ်တန်းစား မိသားစုများပင်။
ဤခေတ်သစ် ခရီးသွားများ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခွန်လွတ် ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
သူတို့၏ ပြင်းပြသော ဝယ်ယူလိုစိတ်က ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားရသည်။ ဒေသခံ ဧည့်လမ်းညွှန်ဖြစ်သော ရင်းကျန့်က တစ်စုံတစ်ရာ ရောင်းချရန် မလိုအပ်သလို အချိန်ပြည့်အစောင့်အရှောက်ဖြစ်သော ကျန်းယဲ့က ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန်လည်း မလိုအပ်ချေ။ သူတို့ မြင်သမျှ အရာအားလုံးက ဆန်းသစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းနေကာ အရာအားလုံးကို သူတို့ ဝယ်ယူချင်နေခဲ့ကြသည်။
“ဒီကြေးကရားပေါ်က ပုံစံက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ...”
“ဝိုး... ဒီကြေးမှန်က လူတွေကို တော်တော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတာပဲ။ ငါ့အိမ်က ဝါးနေတဲ့ မှန်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်...”
“ဒီကြေးပြားကို အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး သစ်သီးပန်းကန် အဖြစ်သုံးလိုက်ရင် တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းမှာပဲ...”
“ဒီဓားက လှတာပဲ။ အဲဒါကို ဝယ်ပြီး စုဆောင်းစရာ ပစ္စည်းအဖြစ် သိမ်းထားမယ်....”
အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် စင်ပေါ်ရှိ ကြေးထည်ပစ္စည်းများက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျော့နည်းသွားပြီး အံ့မခန်း ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော ဤကျွဲနွားတစ်အုပ်၏ သိမ်းကျုံးယူငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က မျက်နှာကို လက်ဖြင့် မအုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို သတိပေးလိုက်၏။ “လူကြီးမင်းတို့... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ကြပါ။ ကျွန်တော်တို့က ခရီးသွားဖို့ လာတာပါ... လက်ကားဝယ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ကို အမှတ်တရပစ္စည်းတစ်ခု နှစ်ခုဆို လုံလောက်ပါပြီ... ဆိုင်ကို ပြောင်သွားအောင် မလုပ်ကြပါနဲ့...”
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျွင်းသည် ရွှေနှင့် ငွေကွပ်ထားသော သေသပ်လှပသည့် ကြေးအိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကောင်တာနောက်ရှိ ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်... ဒါက ဘယ်လောက်လဲ..”
ဆိုင်ရှင်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပြီး အထူးသဖြင့် ဆိုင်အတွင်းတွင် ရပ်နေကြသော အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းသား ဖူဆု၊ ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် အခြားအထက်တန်းလွှာများကို မြင်တွေ့ရပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သူက ပိုက်ဆံ မတောင်းရဲချေ။
သူက အလျင်စလို အရိုအသေပေးကာ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတွေကို သဘောကျတာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ယူသွားကြပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ယူသွားကြပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ငွေကြေးကိုမှ လုံးဝ မယူရဲပါဘူး...”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျွင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ “အဲဒီလို မရဘူးလေ... ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ပြီး ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ဘယ်လို လုပ်လို့ရမလဲ... ခင်ဗျား ပိုက်ဆံယူမှ ရမယ်”
“ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ ဆိုင်ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဈေးနှုန်းတစ်ခုပြောပါ။”
“ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို လုယက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလေ.... ကျသင့်သလောက် ပေးမှာပါ”
အခြား ခရီးသွားများကလည်း ဤစကားကို ထောက်ခံကြပြီး ပိုက်ဆံမယူလျှင် ပစ္စည်းများကို မယူကြောင်း ပြောကြ၏။
ဆိုင်ရှင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဤကောင်းကင်ဘုံမှ လူများကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဈေးနှုန်းတစ်ခုကိုသာ ပြောလိုက်နိုင်ပြီး အလိုအလျောက်ဈေးကိုပင် လျှော့ချလိုက်သေးလေသည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ စုရှောင်ရှောင် က ပြောလိုက်သည်။ “ဆိုင်ရှင်... ရှင် ကျွန်မတို့ကို ရိုးသားပြီး တရားမျှတတဲ့ ဈေးနှုန်း ပေးရမယ်.... ကျွန်မတို့ လူများတယ်ဆိုပြီး ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးလို့ မရဘူး။ အဲဒီလို ခေါင်းပုံဖြတ်တာမျိုး ကျွန်မတို့ လက်မခံဘူး...”
အခန်း ၂၆၂ပြီး၏။