အခန်း ၂၆၃
Vol. 27 Ch. 263
အခန်း (၂၆၃) ပြောလေလေ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းလာလေလေ
ကျန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများကလည်း ဝင်ပြောကြ၏။ “ဟုတ်တယ်.. ဈေးဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဈေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံ မရှားဘူး...”
သူတို့၏ ရိုးသားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်ဟာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အရှင်မင်းကြီး၏ အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ကန့်ကွက်မည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် ရိုးသားသော ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးတစ်ခုကို သတိထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့ကို ဖြေကြားရရင်... ဒီကရားက သုံးရာ... သုံးရာ တန်ပါတယ်။”
ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးက ကျန်းယဲ့ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ ဆိုလိုရင်းမှာ လုံးဝ ရှင်းလင်းနေချေသည်။
‘ဧည့်လမ်းညွှန်ကြီး... ပိုက်ဆံရှင်းပေးပါဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှင်းပြီးရင် နောက်မှ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..’
ရင်းကျန့် တစ်စုံတစ်ရာ ညွှန်ကြားချက် မပေးမီမှာပင် လီစစ်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ “ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးက ဘာမှ ဒုက္ခမများပါဘူး...”
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းယဲ့ က ပြုံးလျက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဝန်ကြီးချုပ်လီ... သဘောထားကြီးလွန်းပါတယ်။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရွေးချယ်တဲ့ လက်ဆောင်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ဘာသာ ပေးချေတာက သဘာဝကျပါတယ်...”
သူက ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး ကိုင်ဆောင်ထားသော ကြေးထည်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော်တို့ သုံးဆယ် ရှိတယ်... တစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းတစ်ခု နှစ်ခုလောက် ယူကြမှာ။ စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကျမလဲဆိုတာ တွက်ကြည့်လိုက်ပါဦး...”
ဆိုင်ရှင်က သူ၏ ရေတွက်တုတ်တံများကို အမြန်ယူကာ လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ရာ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စုစုပေါင်း ပမာဏတစ်ခုကို ပြောလိုက်လေသည်။
ကျန်းယဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်တာပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော “ချွင်” ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ ယခင်က ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ကောင်တာပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ချင်မင်းဆက်၏ ပန်လျန် ဒင်္ဂါးပြားများ အစီအရီထပ်လျက် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ဆိုင်ရှင် ပြောခဲ့သော အရေအတွက်နှင့် ကွက်တိပင်။
လေထဲမှနေ၍ ဒင်္ဂါးပြားများ ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်းသည် ဆိုင်ရှင်နှင့် အလုပ်သမားများကိုသာမကဘဲ လိုက်ကာနောက်မှ ချောင်းကြည့်နေကြသော ဆိုင်ရှင်၏ အမျိုးသမီးဆွေမျိုးများကိုပါ ကြက်သေသေသွားစေပြီး အံ့သြမှုကြောင့် အော်ဟစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
‘ဒါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ...’
ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏လူအုပ်ကြီးက ဆိုင်ထဲမှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်နှင့် အလုပ်သမားများအားလုံး လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျသွားသည့်အလား သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ကြ၏။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုတို့က လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“ဘုရားရေ... အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကို လာလည်ကြတယ်...” အလုပ်သမားတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခေသည်။
“ငါ... ငါ နတ်ဘုရားတွေနဲ့တောင် စကားပြောလိုက်ရသေးတယ်...” အခြား ကောင်လေးတစ်ယောက်က အခုလေးတင် ဖြစ်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် တွေးတောရင်း အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် နောက်ဖေးမှ လိုက်ကာ ပွင့်လာပြီး ဆိုင်ရှင်၏ ဇနီး၊ သမီးနှင့် ချွေးမများ စိတ်မရှည်စွာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက ကောင်တာပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်ဝင်းနေသည့် ပန်လျန်ဒင်္ဂါးပြား အပုံကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရိုသေမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော အလုပ်သမားတစ်ဦးက ဒင်္ဂါးပြားပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွား၏။ ထို့နောက် သူက မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုင်ရှင်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သူဌေး... ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော်တို့ ဒီလ လစာကို ဒီပိုက်ဆံနဲ့ ရှင်းပေးလို့ ရမလား။ ဒင်္ဂါးပြား အနည်းငယ်ဆို ရပါပြီ...”
နတ်ဘုရားများ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၏ ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်က အလုပ်သမား၏ ငွေခိုးယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် လန့်သွားရသည်။ သူသည် အမြီးအနင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်တာပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ဒင်္ဂါးပြားပုံကြီးကို သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးဖြင့် ကာကွယ်ထားလိုက်၏။
ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်လေသည်။ “မရဘူး.... လုံးဝ မရဘူး။ အဲဒီအကြောင်း မတွေးနဲ့...”
‘ဒါတွေက နတ်ဘုရားတွေ ပေးသနားထားတဲ့ ဒင်္ဂါးပြားတွေကွ။ အဲဒီမှာ ကောင်းကင်ဘုံက စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ ပိုက်ဆံကို မက်မောနေတဲ့ သာမန်လူတွေနဲ့ ယှဉ်လို့ ရမလား။ ဒါက မိသားစု အမွေအနှစ်အဖြစ် တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းရမယ့် အရာကွ။ တစ်ပြားမှ အလျော့မခံနိုင်ဘူး...’
အရှုံးမပေးချင်သော အလုပ်သမားက တောင်းပန်လိုက်၏။ “သူဌေး... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါဦး။ တစ်ပြားတည်း... မဟုတ်ဘူး... နှစ်ပြား။ နှစ်ပြားတည်း ပေးပါလား။ ကျွန်တော့် မိသားစုက ကံကောင်းခြင်း စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်ဖို့ အိမ်ကို ယူသွားချင်လို့ပါ။ တစ်မိသားစုလုံး ကံကောင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပါ....”
၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြား အလုပ်သမားများကလည်း ဝိုင်းအုံလာပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောင်းပန်ကြကာ တစ်ပြားတည်း ပေးလျှင်ပင် ဝမ်းသာကြောင်း ပြောကြလေသည်။
သူ့နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်လိုက်ခဲ့သော အလုပ်သမားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က စတင် ယိမ်းယိုင်လာရသည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ မငြင်းရက်တော့ချေ။ သူ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ တော်တော်လေး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို... နှစ်ပြားစီ ပေးမယ်။ နှစ်ပြားတည်းပဲနော်။ ပိုမရဘူး... ပိုက်ဆံယူပြီး အလုပ်ကို သေချာလုပ်ကြ။ အခု မင်းတို့က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ ထိတွေ့ထားပြီဆိုတော့ ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှ ရမယ်။”
အလုပ်သမားများက အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ သူတို့က မှော်ဆန်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိနေဆဲဟု ထင်ရသော ကြေးဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားကို သတိထား၍ ယူကာ ရတနာများကဲ့သို့ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေခဲ့ကြသည်။
အိမ်ရောက်လျှင် သူတို့၏ မိသားစုများကို မည်သို့ ကြွားလုံးထုတ်ရမည်နှင့် ဤငွေကို မည်သို့ ဂရုတစိုက် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းရမည်ကို သူတို့ ကြိုတင် စီစဉ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။
ဆိုင်ရှင်၏ ဇနီးနှင့် သမီးများကလည်း ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒင်္ဂါးပြား အနည်းငယ်စီကို သေချာစွာ ရွေးချယ်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို ပဝါများဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်လျက် သိမ်းထားပြီး အချိန်ရတိုင်း ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ဤအရာက သူတို့ကို နတ်ဘုရားများ၏ ကောင်းချီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအင်များ အမှန်တကယ် ယူဆောင်လာပေးပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကံကောင်းမှုများကို ပေးသနားမည်ဟု ယုံကြည်နေသည့်အလား သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုတို့ တောက်ပနေချေသည်။
ထို့နောက်တွင် ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့က ယွန်းထည်များ၊ အထည်များနှင့် ဒေသထွက် ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသော ဆိုင်အချို့သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ရောက်သွားသော နေရာတိုင်းတွင် အလားတူ ဝယ်ယူမှု အလုအယက်ဖြစ်ပွားခြင်းများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ငွေချေရန် လေထဲမှ ငွေသားများ ပေါ်လာခြင်းမြင်ကွင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လူများ ပိုမို စုရုံးလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ထူထပ်လာချေသည်။
အစောင့်များက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်အားထက်သန်သည့် အကြည့်များ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်နေရခြင်း၏ ဖိအားက ခရီးသွားအများအပြားကို မသက်မသာ ခံစားရစေဆဲပင်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးကျွင်းက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ အကြံပြုလိုက်၏။ “ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... အရှင်မင်းကြီး... အပြင်မှာ လူတွေ ပိုပိုများလာတာ ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်ထဲ အရင် ပြန်သွားကြမလား...”
ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော အခြားသူများကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ “ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ဈေးဝယ်လို့လည်း ပြီးပြီလေ...”
“ဒါကြောင့် အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်သင့်ပြီ...”
ရင်းကျန့်သည် တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သော အဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်တော့မည့် နေမင်းကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူက အလွယ်တကူ သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားပြီး နန်းတော်ကို ပြန်ကြတာပေါ့...”
ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီးက လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ရှန်းယန် နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။
သူတို့ နောက်မှ ပြည်သူများက ရှေ့သို့ ထပ်မံ မတိုးရဲကြသော်လည်း အဝေးမှနေ၍ ဆက်လက် လိုက်ပါလာကြပြီး ရှည်လျားကာ အထင်ကြီးလောက်စရာကောင်းသော အမြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြသည်။
သူတို့က ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကလူများ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် လိုက်ကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရိုသေမှု၊ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ဖော်ပြ၍မရသော ပြင်းပြသည့် စိတ်အားထက်သန်မှု အနည်းငယ်တို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားက ငွေရှင်းပေးခြင်းဆိုသည့် အံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းက ပြည်သူများကြားတွင် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“ကြားပြီးကြပြီလား။ ကြေးထည်ဆိုင်က အဘိုးအိုဝမ် ကိုယ်တိုင်ပြောတာနော်... အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတဲ့ အဲဒီ လူငယ်နတ်ဘုရားလေးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ဝှစ်ခနဲ ကောင်တာပေါ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အပြည့်ဖြစ်သွားတာတဲ့ဟ... လေထဲကနေ ပေါ်လာတာနော်...”
“ကြေးထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်း မဟုတ်ဘူးကွ... အထည်ဆိုင်က မန်နေဂျာလျိုပြောတာလည်း လုံးဝ အတူတူပဲ။ နတ်ဘုရားက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရင် ဘယ်တော့မှ ဈေးမဆစ်ဘူးတဲ့။ ဘယ်လောက်ကျလဲ မေးပြီး ကွက်တိပေးတာပဲ။ ပြီးတော့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံ အားလုံး ရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတာတဲ့....”
“ဘုရားရေ... ဒါ တကယ့်ကို ခဲကို ရွှေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ် စွမ်းအားပဲ”
ဤယုံနိုင်စရာ မရှိသော ကောလာဟလများက ကောင်းကင်ဘုံအလွန်ကလူများအပေါ် ပြည်သူများ၏ ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားစေပြီး အခြားသော အတွေးအချို့ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းခံရသော ဆိုင်ရှင်များက အလွန် အလိုရှိခံရသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
လူအများအပြား ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သတိထား၍ မေးကြ၏။ “ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျားတော့ ကြီးပွားပြီ။ နတ်ဘုရားက ခင်ဗျားကို ပေးသွားတဲ့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်လို့ ရမလား။ ကျွန်တော် အကောင်းစား ဒင်္ဂါးပြား နှစ်ပြား... မဟုတ်ဘူး... သုံးပြားကို နတ်ဘုရားရဲ့ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားနဲ့ လဲပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..”
အခန်း ၂၆၃ပြီး၏။