အခန်း ၂၆၄
Vol. 27 Ch. 264
အခန်း (၂၆၄) ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်
၎င်းကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်များက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။ "သွားစမ်းပါ... မင်းတို့ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဒါတွေက နတ်ဘုရားတွေ ပေးသနားထားတဲ့ ဒင်္ဂါးပြားတွေကွ... အဲဒီမှာ ကောင်းကင်ဘုံက စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ အိမ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး ဓနဥစ္စာတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်တဲ့ ရတနာတွေကွ။ သာမန် ဒင်္ဂါးပြားတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လဲလို့ရမလဲ။ လုံးဝ မရဘူး။ မင်းတို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး ငါတို့ လဲပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."
သို့သော် ပြည်သူများက အလွယ်တကူ လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။
သူတို့သည် မရပ်မနား တောင်းပန် တိုးလျှိုးကြ၏။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ဆိုင်ရှင်... သနားပါဦး။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ပြားတည်းပဲ ပေးပါ။ ကျွန်တော့်အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကြာပြီ... အိမ်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ပြီး သန့်စင်ဖို့အတွက် ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားလောက် ရချင်လို့ပါ..."
"ကျွန်တော့် ဇနီးက မီးဖွားတော့မှာမို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားလောက် ပေးသနားပါဦး..."
"ကျွန်တော် ငါးပြား ပေးမယ်။ ငါးပြားကို တစ်ပြားနဲ့ လဲပေးလို့ ရမလား..."
ဤဆိုင်ရှင်များ အားလုံးက ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသူများဖြစ်ကြရာ သဘာဝကျစွာပင် အစပိုင်း၌ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
သို့သော် တောင်းဆိုသူအရေအတွက်မှာ ဆက်လက် တိုးပွားလာပြီး ရတနာပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်လက်ထဲတွင် မှော်ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက မလိုအပ်ဘဲ ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်လာကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးက စတင် လျှော့ပေးလိုက်သော်လည်း အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် သဘောထားကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ "ဟူး... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ မင်းတို့က အရမ်းရိုးသားနေတာကို မြင်ရလို့ ဒင်္ဂါးပြား နည်းနည်းကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်ယ.... ဒါက အလဲအလှယ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါတို့ရဲ့ ရွာသူရွာသားတွေကို ထောက်ထားပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအင်တချို့ကို စုပ်ယူနိုင်အောင်လို့ မင်းတို့ကို လက်ဆောင်ပေးတာ။ ပြီးတော့ ဆယ်ပြားကို တစ်ပြားပဲ။ တစ်ပြားမှ အလျော့မခံနိုင်ဘူး...."
ဤကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော အခြေအနေများ ရှိနေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အပြိုင်အဆိုင် လုယက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
မကြာမီ မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ နတ်ဒင်္ဂါးပြားများ၏ လဲလှယ်နှုန်းက ပိုမို မြင့်မားလာပြီး ရှန်းယန်မြို့တော်တွင် အသစ်ဆုံးနှင့် ရေပန်းအစားဆုံး ဒဏ္ဍာရီနှင့် တန်ဖိုးကြီး ငွေကြေးတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။
အစောပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံ ဒင်္ဂါးပြားများကို ရရှိခဲ့သူတိုင်းက ၎င်းတို့ကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ၎င်းတို့ထံမှ အဆုံးမရှိသော ကောင်းချီးများနှင့် ကံကောင်းမှုများကို အမှန်တကယ် ရရှိနိုင်မည့်အလား ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားကြသည်။
ကျန်းယဲ့ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကတော့ ရှန်းယန်နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် နေဝင်ဆည်းဆာက ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကို နွေးထွေးသော ရွှေရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီးဖြစ်၏။
ညနေပိုင်းတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နန်းတော်ညစာစားပွဲကို ရှန်းယန်နန်းတော်တွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းက ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးကာ လေးနက်ပြီး သဟဇာတဖြစ်သော လေထုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
ခန်းမက ဖယောင်းတိုင်မီးများဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ခေါင်းလောင်းများနှင့် စောင်းများက သာယာငြိမ့်ညောင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းသော တေးဂီတကို တီးခတ်နေကြလေသည်။
ကျက်သရေရှိသော ကချေသည်များက တေးဂီတနှင့်အညီ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး သူတို့၏ လက်စရှည်ကြီးများ လွင့်ပျံနေကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးများက ချွင်ချွင် မြည်နေခဲ့ကြသည်။ အလှည့်တိုင်းနှင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း လှပသော စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေကာ တီးတိုးချီးကျူးနေကြသော ခရီးသွားများကို ဆွဲဆောင်ထားလေသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ချင်မင်းဆက်၏ အရသာရှိသော အစားအစာများ အပြည့်အမောက် တင်ထား၏။ ဟင်းလျာများက ခေတ်သစ် အစားအစာများလောက် မစုံလင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော အရသာ ရှိလေသည်။
ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ရှေးဟောင်း ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် ထမင်းစားကျင့်ဝတ် အများအပြားလည်း ရှိနေသဖြင့် ခရီးသွားများကို ဆန်းသစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် ခံစားရစေသည်။
ရင်းကျန့်သည် ပင်မခုံတွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ နေ့လယ်ကထက် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူက ဘေးရှိ ကျန်းယဲ့ကို စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းနေပြီး အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော ခန်းမထဲရှိ သူ၏ နောင်လာနောက်သားများကို သူ၏ အကြည့်များ ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
လင်ရူ၊ ကျန်းဟွိုင်မင် နှင့် အရေးကြီးသော အရာရှိအချို့ပ စကားပြောဆို ရယ်မောနေခဲ့ကြသည်။
ကျိုးကျွင်း၊ ကောရွှိုက် နှင့် အခြားသူများက ချင်ဝိုင်၏ အရသာကို ဆွေးနွေးရင်း သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချင်မင်းဆက်အရာရှိများနှင့် တက်ကြွစွာ စကားပြောဆိုနေကြ၏။
ရှီမော့၊ လင်းရှင်းယွီ နှင့် အခြားလူငယ်များမှာ နှစ်တစ်ထောင်ကို ဖြတ်သန်းခရီးသွားရသော ဤအိပ်မက်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်နေကြလေသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ သီဆိုကပြမှုများကို ကြည့်ရင်း အရာအားလုံးက တကယ်မဟုတ်သော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
ဈေးထဲကလို တိုးဝှေ့မှု သို့မဟုတ် ဆူညံမှုမျိုး မရှိသလို အတားအဆီးများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စူးစမ်းမှုများလည်း မရှိဘဲ အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်များ ပျော်ရွှင်စွာဆက်ဆံနိုင်သည့် သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုသာ ရှိ၏။
တေးဂီတမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရယ်မောသံများက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေကာ ဝိုင်ကောင်းများနှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကျွေးမွေးထားပြီး ကျက်သရေရှိသော အဝတ်အစားများက လေပြေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
ဤရှေးဟောင်းနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လေထုထဲတွင် ရှိနေသည့် ဧည့်သည်တိုင်းက ရိုသေမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေကြ၏။
ဒီနေ့မှာ အချိန်ခရီးသွားခြင်းရဲ့ တုန်လှုပ်မှုကနေ ရှန်းယန်နန်းတော်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုအထိ၊ လမ်းတွေနဲ့ လမ်းကြားတွေရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကနေ မျက်မှောက်မှာရှိတဲ့ နန်းတွင်း ညစာစားပွဲရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုအထိ...
သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများ၏ ကြွယ်ဝမှုနှင့် သူတို့၏ ခံစားချက်များ၏ ပြင်းထန်မှုတို့က ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာကာလထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းနေပုံရပြီး တစ်သက်လုံး မှတ်မိနေစေရန် လုံလောက်ချေသည်။
အရက် အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
အနည်းငယ် မူးယစ်နေပြီး ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် အခြားခရီးသွားများကို နန်းတွင်းအစေခံများက အနားယူရန် သူတို့အတွက် စီစဉ်ပေးထားသော တည်းခိုခန်းများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့ကတော့ ခွက်အနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့ပြီး တော်တော်လေး အသိစိတ် ရှိနေဆဲပင်။
ရင်းကျန့်က ကျန်းယဲ့တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ အစောင့်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ "မိတ်ဆွေလေး ကျန်းယဲ့... လမ်းလျှောက်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ..."
"ကောင်းပါပြီ..." ကျန်းယဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးဟာ ရှန်းယန်နန်းတော်၏ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
အေးမြသော လရောင်က ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ဖန်တီးပေးနေချေသည်။
မိန်းမစိုးပေ နှင့် အခြားအနီးကပ်အစောင့်များက အဝေးမှနေ၍ အနေတော်အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းကာ လိုက်ပါလာပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ သီးသန့် စကားပြောဆိုမှုကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြချေ။
ညလေညင်းက အေးမြနေပြီး ညစာစားပွဲမှ နွေးထွေးမှုကို ဖယ်ရှားပေးနေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လည်ပတ်နေခဲ့သော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... အခုအချိန်အထိ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို ရှာဖွေဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဆဲပဲလား.."
၎င်းကို ကြားသောအခါ ရင်းကျန့်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာက ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းနေပုံရလေသည်။
သူက ပြုံးလိုက်ရာ တည်ငြိမ်ပြီး အပြောင်းအလဲများသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ "မင်းကို မတွေ့ခင်ကတော့ ငါ နေ့ရောညပါ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေခဲ့တာ..."
သူ၏ အကြည့်များက အဝေးမှ အဆုံးမရှိသော ညကောင်းကင်ယံထံသို့ စူးစိုက်သွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းကို မြင်ပြီးနောက်၊ အဲဒီနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို မင်းပြောပြတာကို ကြားပြီးနောက်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို သိပြီးနောက်... ငါ ပိုတောင် တမ်းတမိသေးတယ်။ ငါ အခြေခံအုတ်မြစ်ချပေးခဲ့တဲ့ ဒီအင်ပါယာက ဘယ်လိုလမ်းကြောင်းမျိုးကို သွားမလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ချင်တယ်..."
သူ၏ လေသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မလွဲမသွေ ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသော မကြားရလောက်အောင် တိုးညင်းသည့် သက်ပြင်းချသံတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
"ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်... လူ့စွမ်းအားက ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်လေ... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းကြောင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလေ...."
သူသည် မျက်လုံးများကို မော့ကာ ကောင်းကင်ရှိ တောက်ပသော လမင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မရောက်နိုင်သော ထိုထာဝရကာလကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ စကားများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နက်ရှိုင်းသည့် နောင်တကို သဘာဝကျကျ ခံစားလိုက်ရ၏။
သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ၎င်းက ရေကန်နက်ကြီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရင်းကျန့်ကို အေးခဲသွားစေကာ သူ၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုလိုက်၏။
"အရှင်မင်းကြီး... တစ်ခါတလေ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒက ပြည့်ဝဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."
ရင်းကျန့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းယဲ့ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ထိုနက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက လရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး လုံးဝအံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူက အကြားအာရုံ မှားယွင်းသွားသလားဆိုသည်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေနေပြီးနောက် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်၏။
"တကယ်လား....."
ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ တောက်ပနေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "အခွင့်အရေးအကြီးကြီး ရှိပါတယ်..."
သူက အသံကို နှိမ့်၍ ဆက်ပြောလိုက်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ ရှင်းလင်းနေချေသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်က သမိုင်းထဲက မတူညီတဲ့ မင်းဆက်တွေကို ခရီးသွားရုံလောက်ပဲ ကန့်သတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ပိုမြင့်တဲ့ အတိုင်းအတာရှိတဲ့ ကမ္ဘာတွေကို ဝင်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာနိုင်တယ်...."
သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ရင်းကျန့်ကို အချက်အလက်များ နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်ပေးလိုက်၏။
"အဲဒီထဲမှာ အစစ်အမှန်ကျင့်ကြံသူတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာတွေ ပါဝင်တယ်... အဲဒီက ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကြံ့ခိုင်စေဖို့နဲ့ နှစ်ရာချီ၊ ထောင်ချီ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူကြတယ်ဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ပါဘူး..."
ကျန်းယဲ့ ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းနှင့်အတူ ရင်းကျန့်၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို မြန်ဆန်လာချေသည်။
ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း....
ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ ခွန်အားတစ်ဝက်နဲ့ ဓာတုဗေဒ ပညာရှင်မျ မရေမတွက်နိုင်အောင် အသုံးပြုပြီး သူ လိုက်ရှာခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ပဲ.....
သူသည် နယ်မြေတစ်ခွင်လုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရရှိနိုင်လုနီးပါးဖြစ်နေသော မျှော်လင့်ချက်ရှေ့တွင် သူ လုံးဝတည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများက ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေ၏။
သို့သော် ရင်းကျန့်က ရင်းကျန့်ပင်။
အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် တမ်းတမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် သူသည် လှိုင်းထန်နေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း တည်ငြိမ်သွားအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကျန်းယဲ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်ရင်း အရေးကြီးဆုံး ပြဿနာကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။
"ငါ... ဘာကို စွန့်လွှတ်ရမလဲ... ပြီးတော့ မင်းအတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ..."
အခန်း ၂၆၄ပြီး၏။