အခန်း ၂၆၇
Vol. 27 Ch. 267
အခန်း (၂၆၇) ရှန်ယွီ
လူတိုင်းက တည်ဆောက်ရေးကို ပံ့ပိုးပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်ကြွသည့် လေထုနှင့်မတူဘဲ ကယ်ဗင်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် ကင်းကွာနေပုံရ၏။
သူသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ချင်ရှီဟွမ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြားဖူးသော်လည်း သူ့ကို အလှမ်းဝေးသော သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားပြီး သူ့အပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တွယ်တာမှု သို့မဟုတ် ရိုသေလေးစားမှုမျိုး မရှိချေ။
သို့သော်လည်း သူသည် အခြေခံ လူမှုရေး ကျင့်ဝတ်များကို နားလည်ထားဆဲပင်။
ယခင်နေ့က သူရရှိခဲ့သော ဧကရာဇ်၏ ရက်ရောသော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို တွေးတောရင်း အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းမူဝါဒနှင့်အညီ သူက အခြားသူများနည်းတူ ကျန်းယဲ့ပေးထားသော စာရင်းထဲမှ လက်တွေ့အသုံးဝင်ပြီး ဈေးနှုန်းသင့်တင့်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။
ဥပမာအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် အခြေခံကိရိယာပုံကြမ်းအချို့နှင့် အသုံးများသော ဆေးဘက်ဝင်အပင် မျိုးစေ့အချို့ကို ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။
ဤမကြုံစဖူးသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော် ဝယ်ယူခြင်းနှင့် လက်ဆောင်ပေးခြင်းအလုအယက်က မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပြီးဆုံးသွားလေသည်။
ပစ္စည်းများအားလုံးကို မှတ်ပုံတင်ပြီး ခွဲဝေပေးပြီးနောက် ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့သည်။ လီကျားကျားမှာ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မချုပ်တည်းထားနိုင်တော့ဘဲ သတ္တိမွေးကာ စကားပြောလိုက်၏။ "အဘိုးကျူးလုံ... ကျွန်မ အဘိုးနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လို့ ရမလား.."
ဤတောင်းဆိုမှုက ရင်းကျန့်ကို အနည်းငယ် လန့်သွားစေသော်လည်း သူက ရက်ရောစွာ လက်ဆန့်တန်းကာ ပြောလေသည်။ "ရပါတယ်.."
ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက် လီကျားကျားသည် သတိထား၍ လက်ဆန့်တန်းကာ ရင်းကျန့် ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်များ ထိမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပြီး အဆက်အစပ်မရှိ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "ကျွန်မ တကယ်ပဲ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကိုင်လိုက်ရပြီ။ ကျွန်မ... ပြန်ရောက်ရင် လက်မဆေးတော့ဘူး..."
သူမ စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြား ခရီးသွားများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
"ကျွန်တော်လည်းပဲ.... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်လည်း နှုတ်ဆက်ချင်ပါတယ်..."
"ကျွန်တော်လည်းပဲ... တန်းစီ... တန်းစီကြ။"
"ပထမဆုံးဧကရာဇ်ရဲ့ ရောင်ဝါကို ကျွန်တော်လည်း ခံစားပါရစေ..."
ထို့ကြောင့် ရှားပါးလှသော ပထမဆုံးဧကရာဇ်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည့်ပွဲက ကျန်းထိုက်ခန်းမအတွင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ရင်းကျန့်သည် တော်တော်လေး စိတ်ရှည်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ နောင်လာနောက်သား တစ်ယောက်ချင်းစီနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပေးခဲ့၏။ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု သို့မဟုတ် ဝမ်းသာမှုအမူအရာများကို မြင်ရသည်မှာ သူ၏အမြင်တွင် ဆန်းသစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေချေသည်။
လူတိုင်းကျေနပ်သည်အထိ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး နောက်ထပ် ရဲတင်းသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကျူးလုံ... ကျွန်တော်တို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ရမလား.. ဟိုဟာနဲ့လေ..."
သူက ကျန်းယဲ့လက်ထဲရှိ ကင်မရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
ရင်းကျန့်သည် အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့် မစိမ်းတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ..."
လူအုပ်ကြီးက ထပ်မံ အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး ကြီးမြတ်သောဧကရာဇ်နှင့်အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ နှစ်တစ်ထောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ဤအခိုက်အတန့်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ရင်းကျန့် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုင်းအုံလိုက်ကြ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းဟွိုင်မင်သည် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် လူအုပ်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက တစ်ခြားတောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို လက်ရေးစာလုံးလေး တစ်ခုလောက် ပေးသနားဖို့ သဘောကောင်းနိုင်မလား။ အရှည်ကြီး မလိုပါဘူး... စာလုံးအနည်းငယ်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ နောင်လာနောက်သားတွေဆီ အမှတ်တရအနေနဲ့ ပြန်ယူသွားလို့ ရမှာပါ..."
ဤစကားများက အခြားသူများကို ချက်ချင်း သတိဝင်သွားစေလေသည်။
"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် လက်ရေးလေ့ကျင့်ရေး စာအုပ်တွေ လိုတယ်..."
"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်လည်း တစ်ခု လိုချင်ပါတယ်..."
"ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခု ပေးသနားဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်...."
ရင်းကျန့်သည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး သဘာဝကျကျ မငြင်းဆိုခဲ့ချေ။ သူက ချက်ချင်း စက္ကူခင်းကာ မင်သွေးရန် လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လက်ရေးစာလိပ် အများအပြားကို ရေးသားခဲ့ကာ အများစုမှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ထာဝရ တည်တံ့ပါစေ နှင့် မင်းဆက်သည် မျိုးဆက် တစ်သောင်းတိုင်အောင် ကြီးပွားတိုးတက်ပါစေကဲ့သို့သော မင်္ဂလာစကားများပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ကို လူများအား ပေးသနားခဲ့သည်။
ပထမဆုံးဧကရာဇ်၏ လက်ရေးကို ရရှိပြီးနောက် ခရီးသွားများ၏ အကြည့်များက ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ခန်းမထဲရှိ အခြား သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည့် လီစစ်၊ မုန့်ရီ၊ ဖန်ကျဲ့ နှင့် မင်းသား ဖူဆုတို့ထံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
"ဝန်ကြီးချုပ် လီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ လက်မှတ်လေး ပေးပါအုံး..."
"အမတ်ကြီး မုန့်... ကျေးဇူးပြုပြီး နာမည်လေး ထိုးပေးပါအုံး..."
"အမတ်ကြီး ဖန်......"
"မင်းသား ဖူဆု...."
လီစစ်၊ မုန့်ရီ၊ ဖန်ကျဲ့ နှင့် အခြားသူများက အစပိုင်းတွင် လန့်သွားသော်လည်း ဤကောင်းကင်ဘုံမှ လူများ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရိုးသားသော ချစ်ခင်မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဟာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အားလုံးက ပြုံးလျက် သဘောတူကာ စုတ်တံများကို ယူပြီး ခရီးသွားများ ကမ်းပေးသော မှတ်စုစာအုပ်အမျိုးမျိုးနှင့် အဝတ်အစား ထောင့်များတွင်ပင် သူတို့၏ အမည်များကို ရေးထိုးပေးခဲ့ကြလေသည်။
မင်းသား ဖူဆုသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားပြီး လူအုပ်၏ အမျိုးမျိုးသော ရိုင်းပျသည့်တောင်းဆိုမှုများကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။
ကျန်းထိုက်ခန်းမအတွင်းတွင် ခေတ်သစ်နာမည်ကြီး တစ်ဦး၏ လက်မှတ်ရေးထိုးပွဲနှင့် ဆင်တူသော ထူးဆန်းပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည့် လေထုက ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရီးပန်းနေပြီး သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ကြမ်းတမ်းပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိသော လေထုကို ထုတ်လွှင့်နေသည့် လူတစ်စုက ရှန်းယန်မြို့တော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပြီး မထင်ရှားသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တည်းခိုလိုက်ကြလေသည်။
သို့သော် ရှန်းယန်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့တွင်းရှိ လေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။
လမ်းဘေးဈေးသည်များဖြစ်စေ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများဖြစ်စေ၊ လူတိုင်းနီးပါးက အချင်းချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုဗဟိုချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက လူများဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံး ဖြစ်နေ၏။
အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သူ၏ မျက်မှောင်များကို အနည်းငယ် စုကျုံ့လိုက်လေသည်။
တည်းခိုခန်းတွင် နေရာချပြီးနောက် ရေနွေးလာပို့သော စားပွဲထိုးကို သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်၏။ "ညီလေး... ငါတို့ ရှန်းယန်ကို အခုမှ ရောက်လာတာ... မြို့ထဲက လူတိုင်းက ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေအကြောင်း ပြောနေကြတာ ကြားတယ်။ အဲဒါ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စလဲကွဲ့.... "
၎င်းကို ကြားသောအခါ စားပွဲထိုးက ချက်ချင်း တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ယမန်နေ့က သူမြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်များကို အသက်ဝင်စွာ ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။ "လူကြီးမင်း... လူမှန်ကို လာမေးတာပဲဗျ... မနေ့က တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ပြင်ပကမ္ဘာကလူတွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့တာ.."
"အဲဒီ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်း ထူးဆန်းပြီး လှပတယ်... အရောင်တွေက ကောင်းကင်ယံက သက်တံ့လို တောက်ပနေပြီး ဒီဇိုင်းတွေက အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာမျိုးပဲ"
"အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ သူတို့ ပစ္စည်းဝယ်တဲ့အခါ လက်တစ်ချက်ပဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာ..."
"ဝှစ်... ပိုက်ဆံတွေက လေထဲကနေ ပေါ်လာတာ။ မျက်လှည့် မဟုတ်ဘူးနော်... တကယ့် အစစ်အမှန် ဒင်္ဂါးပြားအပုံကြီးဗျ... "
"ဆိုင်ရှင် တော်တော်များများက နတ်ဘုရားပိုက်ဆံတွေကို ရခဲ့ကြပြီး အဲဒါတွေကို အဖိုးတန်ဆုံး အရာလိုမျိုး တန်ဖိုးထား သိမ်းထားကြတာ..."
စားပွဲထိုးက အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကမူ လေးနက်သော အမူအရာနှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေသော အကြည့်များဖြင့် နားထောင်နေချေသည်။
အနီးနားတွင် ရပ်နေသော တောင့်တင်းပြီး ဖြတ်လတ်သည့် လူငယ်တစ်ဦးက အလွန်တိုးညင်းသော်လည်း အထင်အမြင်သေးသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခုကို မထုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ချီးပဲ..."
နှာခေါင်းရှုံ့သံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်နေသော စားပွဲထိုးက ကြားသွားခေသည်။
ထို့ကြောင့် စားပွဲထိုးက ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ခေသည်။ "လူငယ်လေး... မင်း ငါပြောတာကို မယုံဘူးလား...."
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို အမှောင်ထဲ တိတ်တဆိတ် ကန်ကာ တောင်းပန်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။ "ညီလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့.... ဒီတောသားက လောကကြီးကို မမြင်ဖူးလို့ပါ။"
အကန်ခံရပြီးနောက် မကျေနပ်မှုကို ပြသနေဆဲဖြစ်သော ကောင်လေးက သူ၏ ခေါင်းကို အတင်း ငုံ့ထားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ခေသည်။
ကောင်လေးက သူ့အမှားကို ဝန်ခံသည်ကို မြင်သောအခါ စားပွဲထိုး၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သာလွန်မှုအနည်းငယ်ပါဝင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဟက်... တချို့လူတွေ မယုံဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး... မနက်ဖြန် မနက်ကြရင် မင်းတို့ တကယ် ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်တယ်ဆိုရင် မြို့ပြင်မှာ သွားစောင့်နေကြ။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေကို မနက်ဖြန် မြို့ပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးမှာ။ အဲဒီအခါကျရင် အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ မင်းတို့ သိရလိမ့်မယ်..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စားပွဲထိုးက ရေနွေးကရားကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားလေသည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ရှန်လျန်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသော သူ၏တူဖြစ်သူ ရှန်ယွီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"ကျီအာ... ဒါက ရှန်းယန်ပဲ... ရှာရှန်း မဟုတ်ဘူး။ မင်း စကားပြောတာနဲ့ အပြုအမူတွေမှာ အရမ်း သတိထားရမယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အဆင်အခြင်မဲ့ရတာလဲ..."
ရှန်ယွီက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ အသံကို နှိမ့်၍ အာခံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဦးလေး... အဲဒီ အဘိုးကြီး ရင်းကျန့်က ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးရာမှာ တော်တယ်။ လန်ယာမှာတုန်းကလည်း ကောင်းကင်ဘုံက အမိန့်တော်ဆိုပြီး ကြေညာခဲ့သေးတယ်... အခုလည်း ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေဆိုပြီး ထွင်နေပြန်ပြီ။ ဒါက ဒီအသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကို လှည့်စားပြီး သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ခိုင်မာအောင် လုပ်တာကလွဲပြီး ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလေ... "
ရှန်လျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။ "ရင်းကျန့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပြည်သူတွေကို အသိဉာဏ်မဲ့အောင် လုပ်ဖို့သက်သက်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ သူ အတိအကျ ဘာကို ကြံစည်နေတာလဲ..."
ရှန်ယွီက ခန့်မှန်းလိုက်သလေည်။ "သူက ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေအကြောင်းကို ဒီလောက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိအောင် လုပ်နေတာက နိုင်ငံခြောက်ခုရဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို လာပြီး ထောက်လှမ်းအောင် မြှူဆွယ်တဲ့ အစာအဖြစ် အသုံးပြုနေတာများလား။ ဒါမှ သူက ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်လို့ ရမှာလေ...."
၎င်းကို ကြားသောအခါ ရှန်လျန်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ လေးနက်သွားရသည်။ "အားလုံးကို တစ်ထိုင်တည်း ဖမ်းမိဖို့ မြွေကို တွင်းထဲက ထွက်လာအောင် မြှူဆွယ်တာ... ဒါက သူ့ရဲ့ ပုံစံနဲ့ တူပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."
အရာအားလုံးက ထိုမျှ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ရင်းကျန့်သည် သူ ကြိုးပမ်းခဲ့သမျှ အခက်အခဲများအားလုံးနှင့်အတူ ပိုမိုကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုခုကို စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။
ရှန်ယွီက လက်သီးဆုပ်လိုက်၏။ "ဒီမှာ ခန့်မှန်းနေလို့ အလကားပဲ။ ဦးလေး... မနက်ဖြန် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားကြည့်ရအောင်။ အစစ်လား၊ အတုလား....ထောင်ချောက်လား၊ ဟန်ဆောင်တာလား ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့ မြင်ရင် သိရမှာပဲ။ တကယ်လို့ ထောင်ချောက်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က ကြောက်နေရမှာလား...."
အခန်း ၂၆၇ပြီး၏။