အခန်း ၂၆၈
Vol. 27 Ch. 268
အခန်း (၂၆၈) အဖွဲ့အစည်းအားလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခြင်း
ရှန်လျန်နှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့ကသာ နောက်တစ်နေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ လူများကို မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်မည့် ရင်းကျန့်၏ အစီအစဉ်အပေါ် သံသယဝင်နေကြသည်မဟုတ်ဘဲ ရှန်းယန်တွင် ပုန်းခိုနေသော သို့မဟုတ် သတင်းကြားပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသော နိုင်ငံခြောက်ခုမှ အခြားမှူးမတ်များသည်လည်း လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့် ဤကိစ္စကို သိရှိပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ သံသယဝင်ကာ သူတို့၏ ရွေးချယ်စရာများကို ချင့်ချိန်နေခဲ့ကြသည်။
“အဲဒီ ရက်စက်တဲ့သူက မနက်ဖြန် မြို့ပြင်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဒါက ရွှေရောင် အခွင့်အရေးပဲ....”
နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများကို ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တတ်သည့် မှူးမတ်အချို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ချက်ချင်း တွေးမိကြ၏။
သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး ထိန်းချုပ်၍မရလုနီးပါး ဖြစ်နေချေသည်။
သို့သော် ဤအန္တရာယ်ကြီးသော အကြံအစည်ကို အဖွဲ့၏ အသက်ပိုကြီးသော၊ ပို၍ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် တွေးခေါ်တတ်သော သို့မဟုတ် ပို၍ တည်ငြိမ်သောအဓိက အဖွဲ့ဝင်များက ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်ကြ၏။
“မိုက်မဲလိုက်တာ... ရင်းကျန့်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ သူက ဘာကြိုတင်ကာကွယ်မှုမှ မပါဘဲ မင်းတို့ကို ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပေးမှာလဲ....”
“ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ထောင်ချောက်ပဲ။ မြို့ပြင်မှာ ပိုက်ကွန်ချထားပြီး ငါတို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ...”
“အဆင်အခြင်မဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုက ငါတို့အတွက် ကလဲ့စားမချေနိုင်တဲ့အပြင် ငါတို့အားလုံးကိုပါ ဖော်ထုတ်ခံရပြီး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရဖို့ပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”
အဖွဲ့တွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံကြပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ လူအများစုက သဘောတူညီမှု တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
၎င်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်၏။
မနက်ဖြန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှလူများဆိုသူများနှင့် နှုတ်ဆက်မည့် မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ကြမည်ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုညတွင် အမှောင်ထုထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သောမျက်လုံးများက နောက်တစ်နေ့ မြို့ပြင်သို့ လိုက်ပို့ခံရမည့် ကောင်းကင်ဘုံမှလူများအပေါ်သို့ စူးစိုက်နေခဲ့ကြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှန်းယန်မှ သာမန်ပြည်သူများက အများကြီး ပို၍အပြစ်ကင်းကြလေသည်။ သူတို့က နတ်ဘုရား၏ အမူအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်မြင်တွေ့ရှိနိုင်ရန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံရောင်ဝါအချို့ကို စုပ်ယူနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နောက်တစ်နေ့သို့ စောစောရောက်ရှိလာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွေးအမျိုးမျိုး ရှိနေကြသော နိုင်ငံခြောက်ခုမှ မှူးမတ်များအများစုမှာ လူးလှိမ့်နေပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ မနက်ဖြန်အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ အမျိုးမျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားနေခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယန်နန်းတော် နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ ဘေးဘက်ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်တစ်ခုက တောက်ပနေချေသည်။
၎င်းတို့မှာ ဝိုင်ယာကြိုးတပ်ဆင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်စေသော အားသွင်းမီးအိမ် အနည်းငယ် ဖြစ်၏။
ရင်းကျန့်သည် မင်းသား ဖူဆုနှင့် စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့သည်။
စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အနက်နှင့် အဖြူ ကစားစရာ အပြားလေးများက ကြီးမားလှသော အစီအစဉ်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အချင်းချင်း ရောယှက်နေကြ၏။
ရင်းကျန့်က ကစားစရာတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကစားခုံပေါ်မှ မခွာဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။ “ဖူဆု.... မင်းအမြင်အရဆိုရင် မနက်ဖြန် အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ နိုင်ငံခြောက်ခုက အကြွင်းအကျန်တွေ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးသွားတဲ့အခါ ရထားလုံးကို သူတို့ရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိနေဦးမယ်လို့ ထင်လား...”
ဖူဆုက ကစားစရာကို ကိုင်ထားသော လက်ကို အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဒါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုမှု သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နိုင်ငံရေးအမြင်များနှင့် အမြော်အမြင်ကို ခမည်းတော်က စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။
သူ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သတိထား၍ မေးလိုက်၏။ “ခမည်းတော်က သားတော်ရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားကို ကြားချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ရိုးသားတဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားချင်တာလား..”
ရင်းကျန့်က မျက်လုံးများကို မော့ကာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ “ငါ ကြားချင်တာက မင်းရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ အမြင်တွေပဲ...”
ဖူဆုက ကစားစရာကို အောက်ချလိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ သူ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်ပြီး တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင်လည်း သားတော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံမှလူများ ပေါ်လာခြင်းနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တယ်ဆိုတဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့လက္ခဏာတွေက သာမန်ပြည်သူ အများစုကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်စေနိုင်ပြီး ခမည်းတော်ဟာ ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်တယ်လို့ သူတို့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်လာစေနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကတစ်ဆင့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အနှောင့်အယှက်များစွာကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး သားတော်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ချင်အင်ပါယာရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာစေပါတယ်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုပါပဲ”
ထို့နောက် သူက စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲကာ ဆက်ပြောလေသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တိုင်းပြည်တွေကို ပြန်လည်ထူထောင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ရင်ဘတ်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နိုင်ငံခြောက်ခုက မှူးမတ်တွေအတွက်ကတော့ ဒါလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ သူတို့ကို လုံးဝလက်လျှော့သွားအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
“အိုး... ဘာလို့လဲ” ရင်းကျန့်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းကို မဖော်ပြချေ။
“အကြောင်းရင်း သုံးချက်ရှိပါတယ်” ဖူဆုက တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ပြလိုက်၏။ “ပထမအချက်က... အကြွင်းအကျန်အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်သူတွေဟာ လူမိုက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ဒါဟာ ပြည်သူတွေကို လှည့်စားဖို့ ခမည်းတော် သေချာ စီစဉ်ထားတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုလို့ သံသယ ဝင်နိုင်ပါတယ်...”
“ဒုတိယအချက်က... သူတို့ သံသယဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားရေးနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ နာကြည်းချက်တွေက အမြစ်တွယ်နေပြီး အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုနဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ စွဲလမ်းမှုက ကံကြမ္မာကို ကြောက်ရွံ့မှုထက် မကြာခဏဆိုသလို ပိုမို ကြီးမားတတ်ပါတယ်...”
“တတိယအချက်က... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အမိန့်တော်က ချင်မင်းဆက်မှာ ရှိနေရင်တောင်မှ လူ့ဆန္ဒက ကောင်းကင်ဘုံကို ကျော်လွှားနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်ပြောင်းလဲခြင်းအခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါတယ်..”
ရင်းကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက ချောမွေ့သော ကစားစရာတစ်ခုကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ “မင်းအမြင်အရဆိုရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ...”
ဖူဆုက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ပြတ်သားနေချေသည်။ “သားတော် ထင်တာကတော့ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ လူသားဆိုတဲ့ ကိစ္စက ကိတ်မုန့်ပေါ်က ရေခဲအလှဆင်တာ သက်သက်ပါပဲ... ပြည်သူတွေရဲ့နှလုံးသားကို အနိုင်ရနိုင်ပေမယ့် သူရဲကောင်းတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကိုတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ပါဘူး။ နိုင်ငံခြောက်ခုက အကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို တကယ်အမြစ်ဖြတ်ဖို့အတွက် တင်းမာမှုနဲ့ သက်ညှာမှုနှစ်ခု ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်နေဆဲပါ....”
“တင်းမာမှုဆိုတာက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတွေကို ဆက်လက်ပြီး အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းဖို့နဲ့ သက်ညှာမှု မထားဖို့ပါ။ သက်ညှာမှုဆိုတာက ခမည်းတော် အကောင်အထည် ဖော်ပြီးသားဖြစ်တဲ့ မူဝါဒတွေကို အရှိန်အဟုန်မြှင့်ဖို့နဲ့ ဒါမှ ကမ္ဘာပေါ်က ပြည်သူတွေဟာ မူဝါဒသစ်တွေကနေ အမှန်တကယ်အကျိုးခံစားရပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နိုင်ကြမှာပါ....”
“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ပြည်သူတွေကို အနိုင်ရရှိသွားမှာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြောက်ခုက မှူးမတ်ဟောင်းတွေမှာ ဆန္ဒရှိနေရင်တောင် အမြစ်မရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ အရင်းအမြစ်မရှိတဲ့ ရေလိုဖြစ်သွားပြီး ကြီးမားတဲ့ လှိုင်းလုံးတွေ ဖန်တီးဖို့ ခက်ခဲသွားပါလိမ့်မယ်...”
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်ဆိုတာဟာ တကယ်ကို ခိုင်မာချိုးဖျက်လို့မရအောင် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အဆုံးမှာတော့ ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု လက်တွေ့အခြေအနေတွေအပေါ်မှာ အခြေခံရပါမယ်...”
ခန်းမမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
ရင်းကျန့်သည် ကစားခုံကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကစားပွဲမှတစ်ဆင့် ပိုမို ဝေးကွာသော အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သဘောတူညီမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေချေသည်။ “မင်းရဲ့ ကစားကွက်စွမ်းရည်တွေက တိုးတက်မလာပေမယ့် မင်းရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကတော့ တော်တော်လေး ရှင်းလင်းတယ်... မင်းအလှည့် ရွှေ့တော့”
သူ၏အဖြေက အနည်းဆုံးတော့ ခမည်းတော်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဖူဆု အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။
သူက ကစားခုံအပေါ်သို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သော်လည်း အုပ်ချုပ်သူနှင့် သူ၏ လက်အောက်ခံ၊ ဖခင်နှင့် သားနှစ်ဦးစလုံးက သူတို့ အခုလေးတင် ပြောဆိုခဲ့သော စကားဝိုင်းက စစ်တုရင်ကစားပွဲထက် များစွာ ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်းကို သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် သိထားကြပေသည်။
အရုဏ်မတက်မီ အရှေ့ဘက်မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ဖျော့တော့တော့ အလင်းရောင်အနည်းငယ်သာ ပေါ်လာချိန်၌ ရှန်းယန်မြို့တော်က နိုးထနေပြီ ဖြစ်၏။
အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများက တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ပွင့်လာကာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုသပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများက သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုတို့ဖြင့် မြို့ပြင်ရှိရာသို့ အလုအယက် သွားနေကြလေသည်။
လူအုပ်ကြီးက စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးနှင့် လမ်းကြားများမှ ပေါင်းဆုံလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော ကြီးမားလှသည့် ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ရှန်လျန် နှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့ကလည်း သာမန်ပြည်သူများ၏ အဝတ်ကြမ်းများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ သူတို့၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ်များကို ငိုက်ဆောင်းထားပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပါးနပ်စွာ ရောနှောကာ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာကြသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များမှာ စူးရှပြီး သတိထားနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိမသာ အကဲခတ်နေကြရင်း လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထူးခြားသည့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများရှိသည့် အခြားသူများကိုလည်း သတိပြုမိကြသည်။
၎င်းတို့မှာ သေချာပေါက် သူတို့နှင့် အလားတူ ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသော နိုင်ငံခြောက်ခုမှ မှူးမတ်ဟောင်းများပင်။
ပုံမှန်အားဖြင့် လူသူကင်းမဲ့နေပုံရသော မြို့ပြင်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးက ယခုအခါတွင် အံ့မခန်းအမြန်နှုန်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။
၎င်း၏ နေရာကျယ်ဝန်းမှု ရှိသော်လည်း သတင်းကြားပြီးနောက် ရှန်းယန်မြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကျေးရွာများ၊ မြို့များမှ လူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ထိုဧရိယာက လျင်မြန်စွာ လူစည်ကားလာပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာရန်ပင် ခက်ခဲလာချေသည်။
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ရှိသော အစောင့်များက နေရာယူပြီးဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ပုဆိန်ရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူသားတံတိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးထားပြီး လူအုပ်ကြီးကို လမ်းညွှန်ရန်နှင့် လူနင်းမိခြင်း သို့မဟုတ် အခြားမတော်တဆမှုများကို တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။ လေထုမှာ တက်ကြွနေသော်လည်း ထူးဆန်းသော စည်းကမ်းတကျမှု တစ်ခုအတွင်းတွင် ရှိနေပေသည်။
ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေကြသော ပြည်သူအားလုံးက ကြီးမားသော စိတ်ရှည်မှုကို ပြသကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
နေမင်း ပိုမိုမြင့်တက်လာပြီး နေရောင်ခြည်က ပူပြင်းလာသော်လည်း ဧကရာဇ်၏ ယာဉ်တန်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ လူများ ကို မမြင်ရသေးချေ။
သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးထံမှ ညည်းတွားသံများ နီးပါး မရှိဘဲ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်ရှည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။
ရှန်းယန်မှ လူအများစုအတွက် တလောကကိစ္စက လျှပ်တစ်ပြက် အကြည့်တစ်ခု သို့မဟုတ် အခြားသူများထံမှ ကြားခဲ့ရသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး တကယ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရလေသည်။
ယနေ့တွင် သေချာသော သတင်းကို ရရှိပြီးဖြစ်ရာ သူတို့ဟာ ဘဝတွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် ဤအခွင့်အရေးကို သဘာဝကျကျ လက်လွတ်မခံချင်ကြဘဲ ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုနေခဲ့ကြသည်။
အခန်း ၂၆၈ပြီး၏။