အခန်း ၂၇၂
Vol. 28 Ch. 272
အခန်း (၂၇၂) သွေးစွန်းနေသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းများ၏ ကြိုဆိုမှု
တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည့် တိဘက်စစ်သူကြီးပင်လျှင် ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေကာ ၎င်းသည် လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်တော့ချေ။
သူ၏ရှေ့မှ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော မြင်ကွင်းက သူ၏ ကြိုတင်တွေးဆထားမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။
ပြေးကြ......
“နတ်ဘုရားတွေ ငါတို့ကို အပြစ်ပေးနေပြီဟေ့....”
“ပြေးကြ.....”
မည်သူက စတင်အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို မသေချာသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရပြီး စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ပြိုလဲလုဆဲဆဲဖြစ်နေသော တိဘက်တပ်မတော်ဟာ ရုတ်တရက် နှင်းပြိုကျသကဲ့သို့ အထိတ်တလန့် ဆုတ်ခွာကြတော့သည်။
မြားပစ်ခတ်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သော တိဘက်စစ်သားများမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ကျသွားပါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးခြင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ထပ် ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပိုမပါလာသည်ကိုပင် နှမြောနေကြကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်၍ ပြေးကြလေသည်။
တိဘက်တပ်မတော် ဖရိုဖရဲဆုတ်ခွာသွားချိန်တွင် အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သားများဆီမှ မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံသြဘာပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။
အံ့သြကြည်ညိုမှုများနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စစ်မြေပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခွန်အား၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခုအလား ရပ်တည်နေသော ငွေရောင်ဘတ်စ်ကားကြီး၏ ဘေးတွင် စုရုံးလာခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတိဘက်စစ်သား အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားချိန်တွင် တိုက်ပွဲ၏ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားကို ဝန်းရံထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းဝန်းသည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော မြားများကလည် အောက်သို့ တဖြုတ်ဖြုတ် မြည်ကာ ကျဆင်းသွားကြသည်။
ကလစ်...
နောက်ခဏ၌ အသံတိုးတိုးနှင့်အတူ ခရီးသွားဘတ်စ်ကား၏ တံခါးများသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သားများအားလုံး၏ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်သည့် အကြည့်များအောက်တွင် ကျန်းယဲ့ဟာ ကားပေါ်မှ တည်ငြိမ်စွာ ဦးစွာ ဆင်းလာလေသည်။
စစ်သူကြီး ကောရှင်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာရာ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ တချွင်ချွင် မြည်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်များက တက်ကြွနေဆဲဖြစ်ကာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ထားရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေ၏။
“မိတ်ဆွေငယ်ကျန်းယဲ့... ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ....” ကောရှင်း၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေချေသည်။
သူသည် သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည့် သူ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုသော်လည်း မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရဟန်ဖြင့် လေထဲတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားရသည်။
သို့သော် ကျန်းယဲ့က လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး “စစ်သူကြီး ကောရှင်း... နေကောင်းရဲ့လား... ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတာ သိပ်မနောက်ကျဘူး ထင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောရွှိုက်၊ စုရှောင်ရှောင်နှင့် ဝမ်ကျန့်ချင်တို့သည်လည်း ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့အနီးသို့ ဝိုင်းအုံလာခဲ့ကြသည်။
“စစ်သူကြီး ကောရှင်း....” ကောရွှိုက်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ကြည်လင်နေပြီး တိုင်းတစ်ပါးတွင် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“စစ်သူကြီး.. ကျွန်မတို့ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီနော်....” စုရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ဝေဆာနေ၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်က ပို၍ တည်ငြိမ်သော်လည်း သူသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ “စစ်သူကြီး.... အန်းရှီးတပ်မတော်က ညီအစ်ကိုတွေ ပင်ပန်းသွားကြပြီ...”
ကောရှင်းသည် ဤရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာဟောင်း သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများပင် ဝမ်းသာမှုကြောင့် ပြုံးယောင်သန်းသွားကာ “ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အားလုံးပဲ ကောင်းတယ်... မင်းတို့ရှိနေတော့ ငါနဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ စိတ်ပိုအေးရတာပေါ့...”
ထိုအခိုက်တွင် ကောရှင်း၏ အနောက်မှ ဒုစစ်သူကြီး ကျန်းချန်နှင့် စစ်မှုထမ်းဟောင်း ကျောက်ချီ ဦးဆောင်သော အန်းရှီးတပ်မတော် စစ်သားတစ်စုသည်လည်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။
သူတို့အားလုံးက သွေးများစိုရွှဲနေပြီး ၎င်းတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများမှာ စုတ်ပြဲနေကာ အများစု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိထားပြီး သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ ယိုစိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲမှာ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေချေသည်။
သူတို့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ပင်ပန်းမှုများကို တွေ့မြင်နေရကာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကိုပင် မှီခိုနေရသော်လည်း ကျန်းယဲ့နှင့် ကောရွှိုက်တို့အား ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးအစုံတိုင်းက ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် တောက်ပနေကြ၏။
သူတို့ဟာ ခါးကို မတ်မတ်ထားရန် ကြိုးစားရင်း ရိုးသားဖြူစင်ကာ အနည်းငယ် ရိုးအသည့် အပြုံးများကို ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ပုံဖော်ထားခဲ့ကြသည်။
ကောရွှိုက်သည် သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျောက်ချီ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးများ ထွက်နေသော အရိုးပေါ်နေသည့် ဓားဒဏ်ရာအနက်ကြီးကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွား၏။ သူက ထိတ်လန့်သွားကာ “အစ်ကိုကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာကြီး... မြန်မြန်... ချက်ချင်း ပတ်တီးစည်းပြီး ဆေးကုသမှု ခံယူလိုက်... အဲ့ဒီမှာ ဒီတိုင်းကြီး မရပ်နေနဲ့လေ... ”
စုရှောင်ရှောင်သည်လည်း အခြားစစ်သားများ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ “ရှင်တို့တွေရောပဲ.... ဒီမှာ လာမဝိုင်းနေကြနဲ့ဦး.... ကိုယ့်ဒဏ်ရာတွေကို အရင်သွားကုကြပါဦး.... ပိုးဝင်တာက နောက်နေစရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးနော်”
ဝမ်ကျန့်ချင်က “ဒီတစ်ခါလည်း ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့သေးတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါတွေကို နှမြောနေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်ပြန်သည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်ချီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာမရထားသော လက်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်ချေသည်။ သူ၏ အသံမှာ ပင်ပန်းနေသော်လည်း ကျယ်လောင်နေဆဲပင်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အပေါ်ယံ ရှရာလေးပါဗျာ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မင်းတို့ မလာခင်က ငါ တိုက်ခဲ့ရတဲ့ တိုက်ပွဲနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ကို ဒီမှာ တွေ့လိုက်ရတာနဲ့တင် ငါ့ဒဏ်ရာက သက်သာသလိုတောင် ဖြစ်သွားပြီ...”
အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ခြေထောက်၌ ဓားဒဏ်ရာရထားကာ ခြေဆွံ့နေသည့် အခြား စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် “ဟုတ်တယ်... ဧည့်သည်တော်တွေ စိတ်မပူပါနဲ့ဗျာ... ငါတို့ အန်းရှီးတပ်မတော်က ယောက်ျားတွေက မာကျောတယ်ဗျ... ဒီလောက် ရှရာလေးနဲ့တော့ ငါတို့ မသေပါဘူး...”
သို့သော် သူတို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများနှင့် အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များက ၎င်းတို့၏ အားနည်းမှုနှင့် အတင်းအကျပ် ဟန်လုပ်ထားသော ရဲရင့်မှုတို့ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် သူတို့၏အခက်အခဲများမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်တို့က ၎င်းတို့၏ နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ခေတ္တမျှ လွှမ်းမိုးသွားပုံရလေသည်။
စစ်ပွဲ၏ မီးတောက်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကြုံဖူးကြသော ခရီးသွားများက သွေးများနှင့် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့အား ပြုံးပြရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည့် အန်းရှီးတပ်မတော်စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရောနှောဖြစ်ပေါ်လာကြရသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက ဤရိုးရှင်းသော်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသော စစ်သားများထံတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြင်း၊ ကြည်ညိုခြင်း၊ ကိုယ်ချင်းစာခြင်းနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောနှောနေ၏။
‘ငါ့ရှေ့က မြင်ကွင်းက သမိုင်းစာအုပ် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပြီး ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်....’
သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ကျန်းယဲ့ဟာ စစ်သူကြီးကောရှင်းနှင့် ဝန်းရံနေသော အန်းရှီးတပ်မတော်စစ်သားများအား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “စစ်သူကြီး ကောရှင်းနဲ့ အရာရှိမင်းတို့.... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြန်မြန် ပတ်တီးစည်းပြီး ဆေးကုသမှု ခံယူကြပါ.... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ.... ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့အတွက် လက်ဆောင်တွေနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကောင်း အနားယူမှပဲ အဲဒါတွေကို ပိုကောင်းကောင်း သုံးဆောင်နိုင်ပြီး ဒီနေရာကို ပိုကောင်းကောင်း ကာကွယ်နိုင်မှာပေါ့....”
အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သားများက လက်ဆောင်များ နှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကလေးဆန်သော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပေါ်လာလေသည်။
သူတို့သည် အခက်အခဲ သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို မကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း နောင်လာနောက်သားများထံမှ ဤရှားပါးသော အရာဝတ္ထုများနှင့် လက်တွေ့ကျသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများက နယ်စပ်ရှိ ၎င်းတို့၏ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဘဝတွင် များစွာသော နှစ်သိမ့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို အမြဲယူဆောင်ပေးခဲ့သည်။
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောရှင်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ “မင်းတို့အားလုံး ဒါရိုက်တာကျန်းယဲ့ ပြောတာကို ကြားကြလား။ အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ.... သွားပြီး ကိုယ့်ဒဏ်ရာကိုယ် သွားကုကြ.... ဒီဒဏ်ရာလေးနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်များ လဲကျသွားလို့ကတော့ အဲဒီကောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် ထိုးကြိတ်ပစ်မယ်...” ဟု ဆူပူလိုက်၏။
ဒုစစ်သူကြီး ကျန်းချန်က လူများကို ချက်ချင်း စတင် စည်းရုံးလိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့က ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီပေးကြပြီး အချို့ကမူ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းခြင်း၊ ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ကောက်ယူခြင်းနှင့် စစ်ပွဲမှ ရရှိသော လက်ရပစ္စည်းများကို ရေတွက်ခြင်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်မှသာ ကောရှင်းသည် ကျန်းယဲ့၏ အနောက်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အနေရခက်နေမှု အထင်အရှားဖြစ်နေသော မျက်နှာသစ်များဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်၏။
သူ၏ အကြည့်က တာအိုဆရာသခင်ထိုက်ရွှီနှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် ကယ်ဗင်တို့အပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ပိုမို ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေလေသည်။
ထို့နောက် သူသည် သွေးစွန်းနေသော စစ်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ခရီးသွားအသစ်များအားလုံးကို ထန်မင်းဆက်၏ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း တည်ကြည်လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
သူ၏ လက်များကို ပူးကပ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ညာဘက်လက်ကို ဖိထားပြီး လက်ကို နဖူးအထိ မြှောက်ကာ ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ဦးညွှတ်၍ အမြင့်မားဆုံးသော ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသလိုက်သည်။
“အဝေးကနေ ခရီးနှင်လာကြတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ.... အန်းရှီးအစောင့်ရှောက်နယ်မြေရဲ့ စစ်သားတွေအားလုံးကိုယ်စား ကျုပ်ကောရှင်းက ကြိုဆိုပါတယ်။ နယ်စပ်ဒေသက ကြမ်းတမ်းပြီး စစ်ပွဲကလည်း အခုလေးတင်ပြီးထားတာမို့လို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုမှာ လိုအပ်ချက်တွေရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါအုံး.... ”
ယင်းကိုမြင်လျှင် ခရီးသွားများ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်စလိုနှင့် အချိုးမကျစွာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အဆင်မပြေသော်လည်း သူတို့၏ သဘောထားမှာ အလွန် ရိုးသားဖြူစင်လှလေသည်။
“စစ်သူကြီး ကောရှင်း... ခင်ဗျား အရမ်း သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်...”
“အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...”
ထို့နောက် ကောရှင်းက လူတိုင်းကို ခူချာမြို့တွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ရန် နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
အခန်း ၂၇၂ပြီး၏။