အခန်း ၂၈၀
Vol. 28 Ch. 280
အခန်း (၂၈၀) မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ
အခြားသော ခရီးသွားများက ကားပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လာကြ၏။
ကားပေါ်မတက်မီ လူတိုင်းက ချစ်စရာကောင်းပြီး လေးစားထိုက်သော ဤစစ်သည်များကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။
ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံးက ပြတင်းပေါက်များကိုချကာ ခေါင်းများထုတ်လျက် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဆောင်းဦးလေက တိုက်ခတ်လာပြီး အဝါရောင်သဲများကို လွင့်စင်သွားစေကာ အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များ၏ စစ်ဝတ်စုံများနှင့် ဆံပင်ဖြူများကို လွင့်ခါသွားစေလေသည်။ သို့သော် သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက ပေါ့ပလာသစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များက ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြတ်သားစွာ စူးစိုက်နေကြ၏။
စစ်သူကြီး ကောရှင်းက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း ဘတ်စ်ကားဆီသို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “အန်းရှီးတပ်မတော်ကနေ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ဂရုစိုက်ကြပါ”
သူ့နောက်တွင် ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့် ဒဏ်ရာရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များအားလုံးကလည်း လက်ဆုပ်ကာ တညီတညွတ်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက တညီတညာတည်းဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ အသံများက တောင်ကြီးတစ်တောင် ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ နှုတ်ဆက်ခြင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ချေသည်။
“သံတမန်ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်...”
“ဂရုစိုက်သွားကြပါ”
ထိုအသံက ကျယ်ပြောလှသော ဂိုဘီသဲကန္တာရတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စစ်သည်များ၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့်အတူ လေးနက်သော ခွဲခွာခြင်း ခံစားချက်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ခရီးသွားများက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆောင်းဦးလေထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော စစ်ရေးပြအလေးပြုခြင်းကို လုပ်ဆောင်နေသည့် ဆံပင်ဖြူစစ်မှုထမ်းဟောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ထဲမှ လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြရသည်။
ကျန်းယဲ့က ကားရှေ့တွင်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်ရေးပုံစံကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး ခွန်အားကြီးမားသည့် တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော စစ်သူကြီးကောရှင်းကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး စက်နှိုးသည့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။
နောက်ခဏ၌ ငွေရောင်ဘတ်စ်ကားကို အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဘတ်စ်ကားနှင့် ၎င်းပေါ်ရှိလူများက အန်းရှီးစစ်သည်များ၏ အမြင်အာရုံမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွတ်လပ်နေသော ဂိုဘီသဲကန္တာရသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဂိုဘီသဲကန္တာရပေါ်တွင် အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များက လက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှလာသော အချိန်ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို သယ်ဆောင်ကာ ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။
ဆောင်းဦးလေကလည် ဟိန်းဟောက်နေပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာ ခွဲခွာခြင်းအတွက် ၎င်းကပါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့်ပုံပင်။
အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ရင်းနှီးနေသော အမှောင်ထုနှင့် ဟင်းလင်းပြင်က ကားအတွင်းပိုင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည် လွှမ်းခြုံသွား၏။ အတွင်းလေထုက အနည်းငယ် မှိုင်းညို့နေပြီး အများစုမှာ အန်းရှီးတပ်မတော်နှင့် ခွဲခွာရသည့် ဝမ်းနည်းမှုတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲပင်။
ကျန်းယဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံက ကားအတွင်း ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ “လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... ချင်မင်းဆက်နဲ့ အန်းရှီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ နောက်ထပ် ကျွန်တော်တို့ အချိန်ခရီးသွားခြင်းရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ဖြစ်တဲ့ မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်း၊ ချုံကျန်းဧကရာဇ် နန်းသက် သုံးနှစ်မြောက်ကို ဆက်သွားပါမယ်...”
သူပြောသည့်စကားကို မည်သူမှ နားမလည်နိုင်မီမှာပင် အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းရှေ့တွင် အဖြူရောင်အလင်းစက်လေးတစ်ခုက အရင်ကလိုပင် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဘတ်စ်ကားတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းဝါးမျိုသွားသည့် ကြီးမားလှသော လည်ပတ်နေသည့် အလင်းတွင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။
မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းက လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံကို ထပ်မံဖြည့်စွမ်းသွားပြန်သည်။ သို့သော် ယခင်အတွေ့အကြုံနှစ်ခုမှ သင်ခန်းစာရထားသဖြင့် လူတိုင်းက သူတို့၏မျက်လုံးများကို ဗီဇအရ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ထပ်မံ၍ မထိတ်လန့်ကြတော့ချေ။
မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းက ဒီရေလို ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။
သို့သော်လည်း သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်မီမှာပင် နားကွဲမတတ် စစ်ပွဲအော်သံများ၊ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် လေထုကိုဖောက်ထွင်းသွားသော မြားများ၏ လေခွင်းသံများက သူတို့အပေါ် ကျဆင်းလာ၏။
ဘတ်စ်ကားအတွင်းရှိ ခရီးသွားများက ပြတင်းပေါက်မှ အလျင်စလို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မြင်လိုက်ရသည့်အရာက သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် အံ့သြမှင်သက်သွားစေပြီး ယခင်က သူတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ခွဲခွာခြင်းခံစားချက်များကို အက်ကွဲသွားစေလေသည်။
သူတို့၏ ဘတ်စ်ကားက ခမ်းနားထည်ဝါသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက် မနီးမဝေးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်၏ ကြီးမားသော တံခါးကြီးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး မြို့ရိုးများမှ မီးခိုးများ လွင့်ပျံနေကာ မင်တပ်မတော်၏ အလံများက စစ်မီးတောက်များကြားတွင် လွင့်ဝဲနေလေသည်။
ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ မြို့အပြင်ဘက်ရှိ တောင်များနှင့် လယ်ကွင်းများတစ်လျှောက် ဖြန့်ကျက်နေသော ကြီးမားသည့် စစ်တပ်ကြီးများပင်။
ကျစ်ဆံမြီးများကျစ်ထားပြီး ရင်းနှီးနေသော နှောင်းပိုင်းချင်းစစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သားများက မြို့ရိုးများကို ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။
မြို့သိမ်းလှေကားများ၊ ဒိုင်းကာလှည်းများ၊ မြားများ၊ အမြောက်များ...
အေးစက်သော လက်နက်များခေတ်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြို့သိမ်းစစ်ပွဲက သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”
“နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ခုလား...”
“ငါတို့က ရှေးဟောင်းစစ်ပွဲတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်လိုက်တာလား....”
“ဘုရားရေ။ ဒါက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။ ငါတို့ကို မြို့သိမ်းစစ်မြေပြင်ထဲကို တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်လိုက်တာလားဟ... ”
ကားထဲတွင် အာမေဍိတ်သံများနှင့် ညည်းညူသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်ရွှမ်၊ မေ့ယွီရွှမ်နှင့် အခြားသူများက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မြို့သိမ်းမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အန်းရှီးတပ်မတော်၏ စစ်မြေပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပြီး ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လုံးဝ အံ့သြမှင်သက်သွားကြ၏။
ယခု မြင်ကွင်းက သူတို့၏ မိခင်နိုင်ငံကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံရသော ထိုအချိန်က အန်းရှီးတပ်မတော်နှင့် မတူချေ။
သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ မင်မင်းဆက်၏ မြို့တော်ကို အိမ်တံခါးဝတွင် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရပြီး ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှလေသည်။
ဒီအစက... ငရဲကျလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား...
ကျန်းယဲ့သည် သမိုင်းမှတ်တမ်းများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော မြို့သိမ်းမြင်ကွင်းကို ကားပြတင်းပေါက်မှ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
သမိုင်းကြောင်းအရ ဟွမ်ထိုက်ကျိက ဒီအချိန်ဆို လုယက်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားလောက်ချေပြီ။
ယခု ရန်သူက မြို့တံခါးဝတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာရှိ၏။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးအလည်အပတ်က သမိုင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပြီဖြစ်၏။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အရာများက မူလသမိုင်းကြောင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသွားမည်ဖြစ်သည်။
ခရီးသည်တင်ဘတ်စ်ကား ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေသည့် နှစ်ဖက်စလုံးကို ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်ဆလသည်။
တိုက်ခိုက်နေသော ချင်းတပ်မတော်က သူတို့အနောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် တောက်ပနေသော ငွေရောင်အရာဝတ္ထုကြီးကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသော ဤအရာက မူလက ကြမ်းကြုတ်သော နှောင်းပိုင်းချင်းစစ်သား အများအပြားကို အကြောက်တရား သွင်းပေးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရောင်ဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူတို့ကို ဗီဇအရ ဆုတ်ခွာသွားစေကာ လွယ်လွယ်ကူကူ မချဉ်းကပ်ရဲအောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်သွားစေချေသည်။
အနောက်ဘက်မှ စစ်ဆင်ရေးများကို ညွှန်ကြားနေသော ချငစစ်သူကြီးတစ်ဦးက သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးကာ ဘတ်စ်ကားကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။
သူက အံ့သြပြီး သံသယဖြစ်နေသော်လည်း ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့သည်။
“မင်းတို့က ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ....” စစ်သူကြီးက တင်းမာစွာ အော်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက သံသေတ္တာတစ်လုံးပဲ။ အလံဖြူတွေနဲ့ ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တွေ... ရှေ့ကို ချီတက်ကြ။ အဲဒါကို ရိုက်ခွဲလိုက်... အထဲမှာ ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်...”
သူတို့၏ အရာရှိများက တိုက်တွန်းခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် နှောင်းပိုင်းချင်းစစ်သားတစ်စုက သူတို့၏ ဓားများကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဘတ်စ်ကားဆီသို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လိုက်ကြသည်။
ကားအတွင်းတွင် ဝမ်ကျန့်ချင်၊ ဝမ်ကန်း၊ ကျန်းမင်ဟွေ့နှင့် အခြားသော အတွေ့အကြုံရင့် တိုက်ခိုက်ရေးဝန်ထမ်းများက အခြေအနေရှိ အကျပ်အတည်းကို လျင်မြန်စွာ အကဲဖြတ်လိုက်ကြ၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်က ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ ဒီအကျပ်အတည်းကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။ ကျွန်တော်တို့အတွက် တိကျမှုမြင့်မားတဲ့ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ် သုံးလက်လောက် လဲလှယ်ပေးပါ။ အဲဒါတွေက အသံတိတ်ဖို့လိုသလို ကိုက်ညီတဲ့ စောင့်ကြည့်ရေး မှန်ပြောင်းတွေလည်း ပါရမယ်....”
ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ အခြားသူများက သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြ၏။
ဒါက ခေါင်းဖြတ်စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ။
အနောက်ဘက်မှ အမိန့်ပေးနေသော ရန်သူစစ်သူကြီးကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့်သာ အမြင့်ဆုံး ကမောက်ကမဖြစ်မှုကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး မြို့သိမ်းပိုက်မှုကို ယာယီဖျက်သိမ်းကာ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိစေမည်ဖြစ်၏။
“ဟုတ်တယ်.... အဲဒီလိုလုပ်ကြရအောင်”
မျက်လုံးအားလုံးက သူ့ဆီသို့ လှည့်လာကြသည်။
စကားအပိုပြောမနေဘဲ ကျန်းယဲ့က စနစ်ဆိုင်မှ အဆင့်မြင့် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်သုံးလက်နှင့် ၎င်းတို့၏ တွဲဖက်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ရွေးယူလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ဝမ်ကျန့်ချင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးက သေနတ်များကိုယူကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။
သူတို့က အကောင်းဆုံး ပစ်ခတ်မည့်နေရာကို သွားရန်လိုအပ်ပြီး ဘတ်စ်ကားခေါင်မိုးက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။
“ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှိတယ်....” ကျန်းယဲ့က ကားအလယ်ရှိ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားသော အဖုံးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “အဲဒါကို ဖွင့်လိုက်ရင် ခေါင်မိုးပေါ်ကို တက်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကားထဲကနေ လုံးဝမထွက်သွားဖို့ သတိရပါ...”
အခန်း ၂၈၀ပြီး၏။