အခန်း ၂၈၈
Vol. 29 Ch. 288
အခန်း (၂၈၈) အိမ်တော်များကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်း
အမတ်ကြီးများက လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အားလုံးက မတ်တတ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သို့သော် နန်းတော်တံခါးမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများနှင့် စိတ်ခံစားချက်များမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့ကြသည်။
အချို့က လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချထားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသော်လည်း အချို့ကမူ ကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို ကြိုတင်ခံစားမိနေသည့်အလား မျက်နှာများ ဖြူရော်ကာ ခြေလှမ်းများ လေးလံနေကြ၏။
ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌မူ ချုံကျန်းဧကရာဇ်က လီလင် နောက်ဆုံးပြုစုပေးထားသော စာရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ထိုစာရင်းထဲတွင် နာမည်ငါးခုကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
နှောင်းပိုင်းချင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အဓိကမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရာတွင် ဤအမတ်ငါးဦး၏ လိမ်လည်မှု ထောက်လှမ်းသည့်စက် စမ်းသပ်ချက်များ၌ လိမ်လည်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော တုံ့ပြန်မှု အတက်အကျ အမျိုးမျိုးကို ပြသခဲ့သည်။
လီလင်၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်မှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူတို့က နှောင်းပိုင်းချင်းနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိခဲ့ကြောင်း အလွန်သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်၏။
မင်မခြောက်သေးသော စာရင်းကို ကြည့်ကာ လီလင်က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... အခု ကျွန်မတို့ ပစ်မှတ်တွေကို ကနဦး သတ်မှတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီလူငါးယောက်ကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းဖို့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ လူတွေ အရင်စေလွှတ်ပြီး ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေတွေ စုဆောင်းပြီး ဥပဒေနဲ့အညီ အရေးယူသင့်တယ် မဟုတ်လား...”
သူမက တရားဥပဒေစိုးမိုးသော ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ လာသူဖြစ်ရာ သံသယရှိနေလျှင်ပင် ပြစ်မှုထင်ရှားစေရန်နှင့် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော သက်သေအထောက်အထား လိုအပ်သည်ဟု မသိစိတ်မှ ယုံကြည်ထားလေသည်။
သို့သော် ချုံကျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုက လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့သည်။
သူက နာမည်ငါးခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပသွားခဲါသည်။ သူက သရော်လိုက်၏။ “လျှို့ဝှက်စုံစမ်းမယ် ဟုတ်လား... အဲဒီကိစ္စ တစ်ဝက်လောက် ဖော်ထုတ်ပြီးချိန်ဆို ကိုယ်တော်ရဲ့ မြို့တော်က နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းရံခံနေရလောက်ပြီ။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေက မင်မင်းဆက်မှာ မရှိတော့ဘဲ သခင်သစ်ဆီ သစ္စာခံဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ကိုယ်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်....”
သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရပ်နေသော လော်ရန်ရှင်းကို တင်းမာစွာ ခေါ်လိုက်၏။ “လော်ရန်ရှင်း...”
“ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာပါ” လော်ရန်ရှင်းက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်လေသည်။
“မင်းရဲ့လူတွေကို အခုချက်ချင်း စုလိုက်။ ဒီစာရင်းထဲက လူငါးယောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကိုလည်း တရားစီရင်ဖို့ ထောင်ချထားလိုက်။ ခုခံတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်လိုက်....”
ချုံကျန်း၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေကာ ငြင်းဆန်ခွင့် လုံးဝ မရှိချေ။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး...” မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ လော်ရန်ရှင်းက အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။
ဤရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လုပ်ရပ်ကြောင့် လီလင်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားရသည်။
ဧကရာဇ်၏ အာဏာက အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဧကရာဇ်၏ ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် တကယ့် ပဒေသရာဇ်ခေတ်တွင် သူမ ရောက်ရှိနေကြောင်း ဤအချိန်မှသာ သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
သိပ္ပံနည်းကျ အသွင်အပြင်ဖြင့် တင်ပြထားသော သူမ ပေးအပ်ခဲ့သည့် လိမ်လည်မှုထောက်လှမ်းသည့်စက် ရလဒ်များက ဤနေရာတွင် လူအများအပြား၏ အသက်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သော သေဒဏ်ချမှတ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ချေသည်။
သူမ၏ ယခင်အတွေးများက အလွန် ရိုးအလွန်းပြီး အလျင်လိုလွန်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရကာ ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့က သူမကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။
သူမက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ဒီလောက် အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်သင့်ပါဘူး။ အဲဒီ... အဲဒီ လိမ်လည်မှုထောက်လှမ်းတဲ့စက်က ရာနှုန်းပြည့် မတိကျပါဘူး။ အကယ်၍... အကယ်၍ မှားယွင်းစွပ်စွဲမိတာ ဒါမှမဟုတ် လွတ်သွားတာတွေ ရှိခဲ့ရင်ကော... အဲဒါဆို... အဲဒါဆို...”
သူမ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ယိမ်းယိုင်မှုတို့ကို စူးရှစွာ ခံစားမိလိုက်လေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုများက အနည်းငယ် အရည်ပျော်သွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည့် အပြုံးတစ်ခုကိုပင် အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူ၏လေသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်အောင် ရှိနေဆဲပင်။ “မစ်လီ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့အရာက ကိုယ်တော်နဲ့ မင်မင်းဆက်အတွက် အန္တရာယ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့တာပဲ။ အမှားအယွင်း ဒါမှမဟုတ် ချန်လှပ်ထားခဲ့တာတွေ ရှိခဲ့ရင်တောင် အပြစ်တင်မှုနဲ့ နာမည်ဆိုးတွေ အားလုံးကို ကိုယ်တော်ပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ မင်း ဒါမှမဟုတ် ဆရာကျန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး...”
သူ၏အကြည့်များက ပိုမိုစူးရှလာပြီး နေဝင်ဆည်းဆာကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေချိန်တွင် သူ၏အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးရမယ်။ မင်မင်းဆက်က အခု ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သနားညှာတာဖို့ ဒါမှမဟုတ် တွေဝေနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ နန်းတွင်းကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင်နဲ့ အတွင်းရန်တွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းဖို့ ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးမပြုဘူးဆိုရင်... ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီဧရာမအင်ပါယာကြီးက ကိုယ်တော့်လက်ထက်မှာ တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မှာကို ကိုယ်တော် စိုးရိမ်မိတယ်....”
ကျန်းယဲ့သည် တစ်ချိန်လုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
လီလင်၏ ခေတ်သစ်ဥပဒေသဘောတရားများနှင့် ထိုအချိန်က ပဒေသရာဇ်အာဏာရှင်စနစ်၏ လက်တွေ့ဘဝတို့အကြား ပြင်းထန်လှသော ပဋိပက္ခကို သူ နားလည်သလို အသည်းအသန် အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ချုံကျန်းပြုလုပ်ရမည့် ရက်စက်သော ရွေးချယ်မှုများကိုလည်း သူ ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။
ဤသည်မှာ အမှား သို့မဟုတ် အမှန် မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းအကြား ရွေးချယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
ကြီးမားလှသော ဖိအားများအောက်တွင် သူ၏အသက်အရွယ်ထက် ပိုမိုရက်စက်ပြီး ပြတ်သားမှုကို ပြသရန် ဖိအားပေးခံနေရသည့် ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်မင်းကို သူ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မြို့တော်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးငါးဦး၏ အိမ်တော်များကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပန်းထိုးဝတ်စုံ ကင်းစောင့်တပ်များက တစ်ချိန်တည်း ဝင်ရောက်စီးနင်းလိုက်ကြ၏။ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်သွားပြီး သွေးထွက်သံယို ရှင်းလင်းမှုတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် စတင်သွားလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီတွဲကာ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အကျဉ်းထောင်၏ မှောင်မိုက်သော တံခါးဝမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လူတိုင်းမှာ အလွန်ဖြူရော်နေကြပြီး သူတို့၏ အစာအိမ်များမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေကာ အချို့ဆိုလျှင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် နံရံကိုပင် မှီထားရလေသည်။
အကျဉ်းထောင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လည်ပတ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာမျကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင်...
သွေးစွန်းနေသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများ၊ ခံစားနေရသူများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်၏ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များ...
လူတိုင်းမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် နိုးထ၍မရနိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။
အမြင်အာရုံ ရိုက်ခတ်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်အောင် ရှိနေချေသည်။
အကျဉ်းထောင်မှ ထွက်လာပြီး နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမို လတ်ဆတ်သောလေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များက နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။
“တောက်... ကျန်းယဲ့က နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်ပဲကွ... ” ကျူးဝမ်က ပထမဆုံး စတင်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော ကျန်ရွှမ်သည် ယခုအခါတွင် ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။ “ဒီလိုမျိုး အသေးစိတ် လေ့လာရေးခရီးမျိုးက လူသားတစ်ယောက် စဉ်းစားနိုင်တဲ့ အရာမျိုးရော ဟုတ်ရဲ့လားကွ... ”
“ကျစ်... မနေ့ညက စားထားတဲ့ ညစာတွေတောင် အန်ထွက်တော့မလို့ပဲ...” ကျန်းကျန်လင်က အစာအိမ်ကို ဖိထားရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေချေသည်။
“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာတွေ ပြပွဲသက်သက်လို့ ထင်ထားတာ... တကယ့်ကို တိုက်ရိုက်ပညာပေး အစီအစဉ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ပြန်ထွက်ခွင့်လည်း မပေးဘူး။ ဟိုမိန်းမစိုးအိုကြီးက ပြုံးပြီးတော့ ဆရာကျန်းက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ အားလုံးကို ဒီအကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားအောင် လုပ်ပေးရမယ်လို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်တဲ့... နားလည်တယ်ဆိုတာက ဖင်ကို နားလည်တာလား....”
“အေးလေ... သူက ဒါရိုက်တာကျန်းက အထူးမှာထားပါတယ်.... ဧည့်သည်တော်ကြီး... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦးဆိုတာကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာ... အခုမှ ငါ နားလည်တော့တယ်... ဒါရိုက်တာကျန်းက ဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်တာ သေချာတယ်”
“အရမ်း မတရားတာပဲ... သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ယုံရင် ငါ ခွေးဖြစ်သွားပါစေ...”
လူတစ်စုက စုဝေးကာ ကျန်းယဲ့၏ မိစ္ဆာဆန်သော အစီအစဉ်ကို ပူညံပူညံနှင့် ညည်းညူနေကြပြီး သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်မှုများကို ဖွင့်ထုတ်နေကြလေသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ညည်းညူသံများကို အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများနှင့် ငိုကြွေးသံများက ဖြတ်တောက်သွား၏။
အသံလာရာသို့ လူတိုင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းပျံငါးဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် နွေဦးပန်းထိုးဓားမြှောင်များ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပန်းထိုးဝတ်စုံကင်းစောင့်တပ်ဖွဲ့များက ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးကို သူတို့ဆီသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသူများထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေး၊ လူကြီးအားလုံး ပါဝင်ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ ငိုကြွေးနေကြသည်။ လူတန်းကြီးမှာ မျက်စိတစ်ဆုံး ရှည်လျားနေပြီး အနည်းဆုံး လူရာပေါင်းများစွာ ရှိချေမည်။
ဤရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော မြင်ကွင်းက ဝိညာဉ်ရေးရာ နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ယခုလေးတင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသော ခရီးသွားများကို လုံးဝ မှင်တက်သွားစေလေသည်။
“ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ရှီမော့က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မေးလိုက်၏။
ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ မောင်းနှင်ခံနေရသော လူအုပ်ကြီးကို အားလုံး ကြည့်နေစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို မြင်တွေ့ရပြီး သူတို့၏ နားကွဲမတတ် ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယခုလေးတင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်စပြုနေသော သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကျဆင်းသွားရသည်။
ကျန်းဟွိုင်မင်၏ အမူအရာက လေးနက်နေ၏။ သူ၏အကြည့်က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံလာရသူများအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး သူက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရတာ သူတို့ထဲက တချို့ အိမ်တော်ကို ဝင်စီးခံလိုက်ရပုံပဲ...”
“ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ သိမ်းဆည်းခံရတာလား...”
ဤစကားလုံးများက ခရီးသွားများအားလုံး၏ နှလုံးသားကို ကြီးမားသော သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေလေသည်။
အခန်း ၂၈၈ပြီး၏။