အခန်း ၂၈၉
Vol. 29 Ch. 289
အခန်း (၂၈၉) ဧကရာဇ်၏ အာဏာ
ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲတွင်သာ ကြားဖူးခဲ့ရသော စကားလုံးမှာ ယခုတော့ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ အစစ်အမှန်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။
“ဘုရားရေ... အိမ်ကို ဝင်စီးပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ သိမ်းတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာကိုး...” ကျူးဝမ်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။
“စောစောက အစ်မလီလင်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်သွားတာလေ...” လင်းရှင်းယွီက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား...”
“ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်...” စုရှောင်ရှောင်က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူတို့ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောနေကြစဉ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသော လူအုပ်ကြီးက ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် လူအုပ်၏ အရှေ့ဘက်ဆုံး၌ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် အကျဉ်းသားဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော်လည်း ယခင်က အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မသဲမကွဲ သိနိုင်သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး ကျန်းဟွိုင်မင်တို့ အဖွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
သူက နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးကို ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ကာ အသံကုန်ဟစ်၍ သူတို့ဆီသို့ အော်ပြောလိုက်လေသည်။
“မတရားဘူး... မတရားဘူး... လူကြီးမင်းတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး.... အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အသနားခံပေးကြပါ။ ကျွန်တော် တာတာတွေနဲ့ မပူးပေါင်းခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်..... ”
သူ၏ အော်ဟစ်သံက မီးရှူးကို မီးတို့လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သူ၏နောက်မှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံနေရသော ရာနှင့်ချီသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်သွားသကဲ့သို့ ကျန်းဟွိုင်မင်တို့ အဖွဲ့ဆီသို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလာကြသည်။
“ကျွန်မ အပြစ်ကင်းပါတယ်...”
“ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော့် အသက်ကို ကယ်ပါဦး...”
“ကျွန်တော်တို့ မတရားခံရတာပါ...”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ ကလေးလေးကို ကယ်ပေးပါ...”
ငိုကြွေးသံများနှင့် အသနားခံသံများက ချက်ချင်းပင် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် အကြည့်များက သူတို့ဆီသို့ စူးစိုက်လာကြလေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် အကျဉ်းသားများကို စောင့်ကြပ်လာသည့် ပန်းထိုးဝတ်စုံကင်းစောင့်တပ်သားများ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ “ပါးစပ်ပိတ်ထား... ဘာအသံမှ မထွက်နဲ့...”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေသူများကို သူတို့လက်ထဲမှ ကြာပွတ်ဖြင့် ညှာတာမှုမရှိဘဲ ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။
“ဖြန်း... ဖြန်း...”
ကြာပွတ်နှင့် အသားကို ရိုက်သည့် အသံကျယ်ကျယ်က ပို၍ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံများနှင့် ရောနှောသွားပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်နှင့် အာရုံကြောများကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခတ်သွား၏။
ကျန်းဟွိုင်မင်တို့ အဖွဲ့မှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားပြီး သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
စောစောက သူတို့၏ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုမှုများနှင့် ဟာသလုပ်နေမှုများမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ နှလုံးသားကို တစ်ခုခုက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ လေးလံပြီး အသက်ရှူကြပ်လာကြရသည်။
ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် လေးလံမှုက လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွား၏။
သမိုင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် နိုင်ငံရေး၏ အေးစက်မှုက ဤအချိန်ခရီးသည်များ ရှေ့၌ တိုက်ရိုက်အကျဆုံးနှင့် အသွေးထွက်သံယိုအများဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာခဲ့လေသည်။
နန်းတော်ထဲ၌ မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထား၏။
ကျန်းယဲ့က အပြင်မှ ပြန်လာသော ကျန်ရွှမ်၊ လင်းရှင်းယွီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး နေ့လယ်က အပြင်သွားစဉ်က ပြသခဲ့သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စပ်စုချင်စိတ်များ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။
သူက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “မင်းတို့ ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ။ နန်းတော်နဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲ လမ်းလျှောက်သွားပြီးတော့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးတဲ့ အငွေ့အသက်တွေတောင် ရလာကြတာလား...”
ကျန်းဟွိုင်မင်က အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီ အကျဉ်းထောင်ထဲက ထွက်လာတာနဲ့ အိမ်တွေကို ဝင်စီးပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု သိမ်းဆည်းနေတဲ့ ပန်းထိုးဝတ်စုံကင်းစောင့်တပ်တွေနဲ့ ပက်ပင်းတိုးတော့တာပဲ။ လူရာနဲ့ချီတယ်.... အင်အားကြီးမားတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ငိုယိုအော်ဟစ်နေကြတာ။ အဲဒီ မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို...”
သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့သော်လည်း သူ၏ ဆိုလိုရင်းက အလွန် ရှင်းလင်းနေချေသည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျန်းယဲ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရသည်။
သူက ဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ထိုအကြောင်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းစဉ်ပြောင်းကာ အကြံပြုလိုက်လေသည်။ “ကဲ... အဲဒီအကြောင်း မတွေးကြနဲ့တော့။ မနက်ဖြန် အားလုံးကို မြို့တော်ထဲ လည်ပတ်ဖို့ စီစဉ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒေသစာလေးတွေ မြည်းစမ်းကြည့်... မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းက သာမန်လူတွေရဲ့ ဘဝကို လေ့လာပြီး စိတ်အပြောင်းအလဲလေး ဖြစ်သွားတာပေါ့...”
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် အစားအသောက်အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တက်ကြွလာကြလေသည်။
ကျန်ရွှမ်က ကြိုတင်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒီတစ်ခါရော ကျွန်တော်တို့အတွက် ထူးထူးဆန်းဆန်းအစီအစဉ်တွေ ထပ်မလုပ်ထားဘူး မဟုတ်လား...”
ကျန်းယဲ့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ “မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ...”
သူက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကို စတင် ပြစ်တင်ဝေဖန်ကြတော့သည်။
သူတို့၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကြား၌ ကျန်းယဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။
သူတို့က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ခဲ့ရသည်ဆိုတာ ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ဝမ်တာပန်းက အရမ်းမိုက်တာပဲ....’
ဤထိပ်တန်းအဆင့် နားလည်နိုင်စွမ်းက သူ့ကို အလွန် အံ့အားသင့်စေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က လူအုပ်ကြီး၏ မကျေမနပ် အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်၏။ “အမှားတစ်ခုပါ... အမှားတစ်ခုပါ။ လုံးဝကို အမှားတစ်ခုပါ။ ဝမ်တာပန်းက နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ... ငါက တကယ်ကို အဲဒီလို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ကျန်းယဲ့က ဤအပြစ်ကို သူ မခံယူနိုင်ကြောင်း အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“ဟွန့်...”
လူတစ်စုက သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်သည့် အကြည့်ဖြင့် အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချန်အန်း ထွက်လာပြီး သူ နားလည်မှုလွဲသွားကြောင်း ရှင်းပြရလေသည်။
ဝမ်ချန်အန်း၏ ရိုးသားပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော တောင်းပန်မှုကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောကြတော့ချေ။
နက်ရှိုင်းသော မကျေနပ်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် အဖွဲ့ကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်အန်းက ပြုံး၍ လူတိုင်းကို အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
မင်မင်းဆက်ခေတ်တွင် အထူးသဖြင့် နန်းတော်တွင်း၌ ချက်ပြုတ်သည့် နည်းပညာများနှင့် ဟင်းလျာအမျိုးအစားများက ခေတ်သစ်နှင့် အတော်လေး နီးစပ်နေပြီဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ဟင်းလျာများက သူတို့ ချင်မင်းဆက်ခေတ်က စားခဲ့ရသည်များထက် အများကြီး ပို၍ သန့်စင်ပြီး စုံလင်လှသည်။
ပေါင်း၊ ပြုတ်၊ အိုးကပ်ကြော်၊ ဆီနှစ်ကြော်နှင့် ကင်ထားသော ဟင်းလျာမျိုးစုံရှိပြီး အရသာလည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပေသည်။
“အင်း... အရမ်းစားကောင်းတာပဲ...”
“ဒီ ဘဲကင်က အရမ်းမိုက်တယ်...”
“ချင်မင်းဆက်တုန်းကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်...”
အရသာရှိသော အစားအစာက တကယ်ကို အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်မှုပင်။ မင်မင်းဆက် နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်က ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းက လူတိုင်း ခံစားခဲ့ရသည့် လေးလံသော စိတ်ခံစားချက်များက နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းထဲ၌ ရယ်မောသံများ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာရသည်။
ကျေနပ်စရာကောင်းသော အစာစားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က မူလက တခြားသူများနှင့်အတူ သတ်မှတ်ထားသည့် အနားယူရာနေရာသို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဝမ်ချန်အန်းက သူ့ကို အပြုံးလေးဖြင့် တားလိုက်လေသည်။
“ဆရာကျန်း... အရှင်မင်းကြီးက ဆရာနဲ့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်ဆိုပြီး ဆင့်ခေါ်ထားပါတယ်...”
ဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားချင်း ဖလှယ်သည့်စကားဝိုင်းက နောက်ကျသော်လည်း ရောက်လာချေပြီ။
သူက ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် တခြားသူများကို အရင်ပြန်သွားရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူကတော့ ဝမ်ချန်အန်းနောက်မှနေ၍ ချန်ချင်းနန်းဆောင်သို့ ထပ်သွားရတော့သည်။
မီးအလင်းရောင်များ ထိန်လင်းနေသော ချန်ချင်းနန်းဆောင်ထဲတွင် ချုံကျန်းဧကရာဇ်က အရေးပေါ် တိုင်းပြည်ရေးရာ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီး၍ ကျန်းယဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်၏။
ထို့နောက် စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ ကျန်းယဲ့က ယခင် နှစ်ကြိမ်တုန်းကကဲ့သို့ပင် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှနေ၍ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ချုံကျန်းကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက အနာဂတ်က ခေါင်းဆောင်တွေက အရှင်မင်းကြီးဆီကို ပေးအပ်တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက မင်မင်းဆက်ကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုဆီကို ဦးဆောင်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က စာရင်းကို ယူပြီး လင်းထိန်နေသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် သေချာဖတ်ကြည့်လိုက်၏။
အောက်ဘက်သို့ ဖတ်သွားလေလေ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများက ပိုမြန်လာလေလေပင်။ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေရသည်။
စာရင်းထဲတွင် အစားအစာ၊ လက်နက်နှင့် ဆေးဝါးများ ပါဝင်ရုံသာမက သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ဖော်ပြချက်များအရ ပြည်သူများ၏ နေထိုင်မှုဘဝနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စက်မှုလုပ်ငန်းများကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဆိုသည်ကို သူသိသော ဆန်းသစ်သည့် နည်းပညာများနှင့် သီးနှံများ အများကြီး ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါက...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏လက်များပင် တုန်ယင်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေချေသည်။
“ဆရာကျန်း... ကိုယ်တော်... ကိုယ်တော် ဆရာ့ကို ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိတော့ဘူး။ ဒီလို ကျေးဇူးပြုမှုမျိုးက ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပြန်ရှင်ခွင့် ရသလိုပါပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်က ပြည်သူအားလုံးကိုယ်စား ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ပြီးတော့ အနာဂတ်က ခေါင်းဆောင်တွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ကျန်းယဲ့က သူ၏လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်နှင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ လာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနိုင်လေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါက နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံသားတွေဆီကနေ အနည်းငယ်သော ကျေးဇူးတင်ခြင်း သင်္ကေတလေးတစ်ခုပါပဲ.... ဒီအရာတွေက မင်မင်းဆက်နဲ့ ပြည်သူတွေကို တကယ် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်....”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကတိသစ္စာပြုသကဲ့သို့ လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်၏။ “စိတ်ချပါ ဆရာ။ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုတွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပြီး မင်မင်းဆက်ကို ပြန်လည် ထွန်းတောက်လာအောင် ကိုယ်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုပါတယ်။ ဆရာနဲ့ နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကိုယ်တော် ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး...”
“ကောင်းကင်အောက်က သန်းရာနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေ အနာဂတ်မှာ ကျွန်ဆိုတဲ့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အမှတ်အသား အတပ်ခံရတာမျိုးကို ကိုယ်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုဘူး.... လုံးဝပဲ”
သူ၏စကားများက အားမာန်ပါပြီး ပြတ်သားနေကာ သူ၏မျက်လုံးများက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုများဖြင့် အရောင်လက်နေ၏။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ရှေ့မှ ဧကရာဇ်မင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူက ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ ထောင့်ကျဉ်းလေးထဲသို့ တွန်းပို့ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များက ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြန်သည်။
“ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ပါတယ်....”
အခန်း ၂၈၉ပြီး၏။