အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) သီးခြားစီ လှုပ်ရှားကြခြင်း

​အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စာရင်းကို ချုံကျန်းထံသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အမည်များစွာ ရေးမှတ်ထားသော နောက်ထပ် မှတ်စုစာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်ပြန်သည်။

​“အရှင်မင်းကြီး... ဒီစာရင်းက သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအပေါ် အခြေခံပြီး နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေက အစိုးရကိုယ်တိုင် ပြုစုထားတာပါ။ ဒီထဲမှာ အခုအချိန်ကာလအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မပြသရသေးတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသူတွေ ပါဝင်ပေမယ့် တကယ်တော့ သူတို့က အရည်အချင်းရှိပြီး ပညာတတ်မြောက်တဲ့သူတွေပါ။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ သူတို့ကို အာရုံစိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်အလိုက် ရွေးချယ်အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ သူတို့က မင်းဆက်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမယ့် ကြီးမြတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးမှာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ထောက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်...”

​ဤစာရင်းထဲရှိ လူအချို့မှာ သမိုင်းတွင် သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သော သစ္စာရှိအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများဖြစ်ကြပြီး အခြားသူများမှာမူ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသ၏။ ဤစာရင်းက ချုံကျန်းဧကရာဇ်အတွက် ဆုံးရှုံးသွားသော ပါရမီရှင်အချို့ကို အစားထိုးနိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရချေသည်။

​ချုံကျန်းက ထိုအလေးချိန်စီးသော စာရင်းကို လက်ခံရယူလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စာရင်းထက်ပင် ပို၍ လေးလံနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

​ဤအရာက အမည်နာမတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အနာဂတ်တစ်ခုပင်။

​သူက နောက်တစ်ကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။ “နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေက ကိုယ်တော်နဲ့ မင်မင်းဆက်အတွက် ဒီလောက်အထိ စေ့စေ့စပ်စပ် စဉ်းစားပေးကြတဲ့အတွက်... ကိုယ်တော် အဆုံးမရှိ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....”

​ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျန်းယဲ့ဟာ သမ်းဝေခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

​အချိန်လည်း လင့်နေပြီဖြစ်ရာ အိပ်ရာဝင်ရမည့် အချိန်ပင်။

​ချုံကျန်းဧကရာဇ်မှာ အကဲခတ် အလွန်တော်လေသည်။ ယင်းကိုမြင်သော် သူက ချက်ချင်းပင် အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ့ကို အချိန်အကြာကြီး စကားပြောခိုင်းပြီး အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာ ကိုယ်တော့်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်ကို ပြန်ပြီး အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာအောင် သေချာ အနားယူပါတော့....”

​ကျန်းယဲ့က နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ လှည့်လာပြီး ချုံကျန်းကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “အင်း... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော် အကူအညီလေးတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ...”

​“လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာပြောပါ ဆရာ..” ချုံကျန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

​‘အိမ်နဲ့ဝေးနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ တို့ဟူးအစပ်ပေါက်စီကို မစားရတာ အတော်ကြာပြီပဲ။ အဲဒီအရသာကို ခဏခဏ သတိရနေမိတယ်...’

​‘နန်းတွင်းစားဖိုမှူးရဲ့ လက်ရာဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမလား မသိဘူး...’

​တွေးလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကျန်းယဲ့မှာ တံတွေးမြိုချမိသွားလေသည်။

​“မနက်ဖြန် မနက်စာအတွက် နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်ကို တို့ဟူးအစပ်ပေါက်စီ အနည်းငယ်လောက် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ပြောပေးလို့ ရမလား” ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

​ယင်းကိုကြားသော် ချုံကျန်း၏ မျက်နှာတွင် သိသာထင်ရှားသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပေါ်လာချေသည်။ “အစပ်... တို့ဟူးပေါက်စီ ဟုတ်လား...”

​ဤဟင်းလျာ၏ အမည်မှာ သူ့အတွက် အတော်လေး စိမ်းသက်နေချေသည်။

​တစ်ဖက်လူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့ဟာ သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်၌ ငရုတ်သီးကို တွင်ကျယ်စွာ မစားသုံးကြသေးသည်ကို သူ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

​ထို့နောက် ကျန်းယဲ့ဟာ စနစ်ထဲမှ ငရုတ်သီးမှုန့်ကို တိုက်ရိုက် လဲလှယ်ယူလိုက်၏။ “ဒီမှာ... ဒါက ငရုတ်သီးပါ။ အနုဆုံး တို့ဟူးကိုသုံးပြီး အတုံးလေးတွေတုံး၊ အကောင်းဆုံး ငရုတ်သီးမှုန့်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တချို့နဲ့ ရောနယ်ပြီး ပေါက်စီဌာပနာ လုပ်လိုက်ပါ။ အဲဒါကို ပေါင်းလိုက်ရင် စပ်စပ်မွှေးမွှေးလေးနဲ့ အရမ်းစားလို့ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်...”

​သူသည် တိကျသော အရသာကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သေးသော်လည်း ကျန်းယဲ့ မည်မျှ စိတ်အားထက်သန်ပြီး မျှော်လင့်နေကြောင်းကို မြင်သောအခါ ချုံကျန်းက ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ အာမခံလိုက်၏။ “နားလည်ပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ... ကိုယ်တော် အခုချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဆရာ ဒီတို့ဟူးအစပ်ပေါက်စီကို သေချာပေါက် စားရပါမယ်...”

​“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...” ကျန်းယဲ့က ကျေနပ်စွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ငရုတ်သီးမှုန့်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

​ကျန်းယဲ့ ထွက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ချုံကျန်းက ဝမ်ချန်အန်းကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ဝမ်ချန်အန်း... နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်ကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး ကိုယ်တော့်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ဆင့်ဆိုလိုက်။ မနက်ဖြန်အရောက် တို့ဟူးအစပ်ပေါက်စီဆိုတဲ့ ဟင်းလျာကို လုပ်ခိုင်းလိုက်။ ဆရာကျန်း ကျေနပ်တဲ့ ပေါက်စီကို လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကိုယ်တော် ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ချီးမြှင့်မယ်....”

​“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ အရှင်မင်းကြီး”

​ဤသည်မှာ ဒါရိုက်တာကျန်းလိုချင်သော အစားအစာဖြစ်ရာ ဝမ်ချန်အန်းက ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဤအထူး အမိန့်တော်ကို ဆင့်ဆိုရန် နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်လိုက်သည်။

​နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ နံနက်ခင်း ညီလာခံပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ကျန်ရွှမ်နှင့် လူငယ်ခရီးသွားတစ်စုမှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ထလာကြသည်။

​ကျန်းယဲ့၊ ကျန်းဟွိုင်မင်၊ လင်ရူ၊ ထိုက်ရွှီဆရာသခင်၊ ဝမ်ကျိန့်ကန်းနှင့် အခြားသူအချို့မှာ အလွန်စောစော ထကြပြီး ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်တွင် နံနက်စာ စားနေကြပြီ ဖြစ်၏။

​ကျန်းယဲ့က ကျန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “လာကြလေ... ဒီနေ့ နန်းတွင်းစားဖိုမှူးရဲ့ အထူးလက်ရာ တို့ဟူးအစပ်ပေါက်စီ ရှိတယ်။ အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာပဲ။ အားလုံး မြည်းကြည့်သင့်တယ်...”

​သူက အရသာခံကာ စားရင်း အားတက်သရော ကြော်ငြာနေခဲ့သည်။

​နန်းတွင်းစားဖိုမှူး၏ လက်ရာမှာ တကယ်ကို ထူးခြားလှသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။ ဤဟင်းလျာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

တို့ဟူးဌာပနာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့ချောမွေ့နေပြီး အစပ်အရသာမှာလည်း ပြည့်စုံကာ အရသာရှိလှ၏။ မုန့်နှစ်ကလည်း နူးညံ့ပြီး စားကောင်းလေသည်။ ကျန်းယဲ့ ခေတ်သစ်တွင် စားဖူးသမျှ အခြား မည်သည့်ဟင်းလျာထက်မဆို ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။

​ကျန်းယဲ့၏ အလွန်အမင်း ချီးမွမ်းနေမှုကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

​အစပ်ကြိုက်ကြသော ကောရွှိုက်နှင့် ရှီမော့တို့ကဲ့သို့သော သူများ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး အလွန်အမင်း ချီးမွမ်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် အစပ်မစားနိုင်သော စုရှောင်ရှောင်နှင့် လီကျားကျားတို့ကဲ့သို့သော သူများမှာမူ အစပ်ဒဏ်ကြောင့် လျှာလေးများ ထွက်လာကြပြီး ဤ အရသာရှိသော ဟင်းလျာကို မခံစားနိုင်ကြတော့ချေ။

​နံနက်စာ စားပြီးနောက် ချုံကျန်းဧကရာဇ်က လော်ရန်ရှင်းအား အရပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော ကျွမ်းကျင်သည့် ပန်းထိုးဝတ်စုံ ကင်းစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ကာ ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် သူ၏ ခရီးသွားအဖွဲ့ကြီးကို မြို့တော်ထဲ လည်ပတ်ရန် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါစေရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

​လော်ရန်ရှင်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဤတာဝန်ကို ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲဘဲ အထက်တန်းအကျဆုံးနှင့် ဉာဏ်အကောင်းဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ စေလွှတ်လိုက်၏။

​ယခင်က ရောက်ဖူးခဲ့သော တင်းကောင်းဖြစ်စေ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်သော အခြားခရီးသွားများဖြစ်စေ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးရာက ပေကျင်းမြို့ကို အမှန်တကယ် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လည်ပတ်ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

​ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ချင်မင်းဆက် ရှန်းယန်မြို့ သို့မဟုတ် နယ်စပ်စတိုင် ချိုးဇီတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကဟအင်ပါယာ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော မင်မင်းဆက်၏ မြို့တော်က များစွာ ပိုမိုစည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ဆိုင်အမျိုးအစားများ ပိုမိုစုံလင်ကာ ယခင်နှစ်ခုထက် ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်အစုံ ရရှိနိုင်လေသည်။

​အံ့မခန်း ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိကြသော ဤ ခေတ်သစ် သူဌေးကြီးများအဖွဲ့က ကုန်သွယ်ရေးဇုန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူတို့ဟာ လွတ်ထွက်သွားသော မြင်းရိုင်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လွတ်လပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဝယ်၊ စား၊ ဈေးဝယ် ပွဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြရာ သူတို့၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကင်းစောင့်တပ်သားများမှာ အံ့သြမှင်တက်လျက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

​မွန်းလွဲပိုင်းခန့်တွင် အဖွဲ့က မြို့တော်ရှိ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်တွင် အကောင်းဆုံး သီးသန့်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူကာ အရသာရှိပြီး စစ်မှန်သော မင်မင်းဆက် စားသောက်ပွဲကြီးကို ခံစားခဲ့ကြရာ လူတိုင်းမှာ လုံးဝ ကျေနပ်သွားကြရသည်။

​သို့သော် ကျန်းယဲ့ဟာ ဤဈေးဝယ်ခြင်းနှင့် အစားအသောက် လည်ပတ်မှုတွင် မပါဝင်ခဲ့ချေ။

​သူ့တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေခဲ့သည်။

​၎င်းက ချုံကျန်းအား ကတိပေးထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို မြို့တော်တစ်ဝိုက်ရှိ အဓိက စစ်စခန်းများနှင့် စပါးကျီများသို့ အသုတ်လိုက် ခွဲကာ သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်၏။

​ဝမ်ချန်အန်းနှင့် လော်ရန်ရှင်းတို့ကို ပို၍ စိုးရိမ်စေခဲ့သောအရာမှာ ချုံကျန်းဧကရာဇ်က သူတို့၏ အကြံပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ဖြန့်ဝေမှုများကို စစ်ဆေးရန်နှင့် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အခြေအနေများကို နားလည်ရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အရပ်ဝတ်လဲကာ ကျန်းယဲ့နှင့်အတူ ရုပ်ဖျက်ခရီးစဉ်တွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပါရန် တင်းခံနေခြင်းပင်။

​အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းက တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

​ညဉ့်နက်ချိန်တွင် ကျန်းယဲ့နှင့် ချုံကျန်းတို့အဖွဲ့က ခရီးစဉ်မှ ဖုန်တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

​ဤတစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ကြိုးစားမှု၏ ရလဒ်များမှာ ထင်ရှားခဲ့သည်။

​ဧကရာဇ်မင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အသစ်စက်စက် စစ်ဝတ်စုံများနှင့် လက်နက်သစ်များကို ဝေငှပေးခဲ့ပြီး ကြာရှည်စွာ ပေးရန်ကျန်နေသော စစ်စရိတ်များကိုပင် ထိုနေရာ၌ ချက်ချင်း ပေးချေခဲ့ကြသည်။

​အောက်ခြေအဆင့်ရှိ စစ်သည်များအတွက် ဤသည်မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ဖြည့်တင်းခြင်းသာမက ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် စိတ်အားတက်ကြွမှုလည်းဖြစ်ရာ ပေကျင်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

​နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ရေချိုးသန့်စင်ကာ သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောပစ်လိုက်ကြ၏။

​ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ချုံကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေပြီး တုန်လှုပ်မှု၊ လေးလံမှုနှင့် သေချင်သေပါစေဟူသော စိတ်ဓာတ်မှ မွေးဖွားလာသည့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလေသည်။

​သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ထွက်သွားစေပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ... ကိုယ်တော့်ရဲ့ စစ်စခန်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်တော် ဒီနေ့မှပဲ သိရတော့တယ်။ လက်နက်ကိရိယာတွေက ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး စစ်သည်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေက ဖြူရော်နေတယ်။ စည်းကမ်းတွေကလည်း လျော့ရဲနေတာပဲ... ကိုယ်တော့် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်စိအောက်က အရေးကြီးတဲ့ နေရာဖြစ်တဲ့ မြို့တော်ရဲ့ စစ်စခန်းက ဒီလောက်အထိ ယိုယွင်းနေပြီဆိုတာ ကိုယ်တော် ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

​သူက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာချေသည်။ “မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကတောင် ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေရင် နယ်စပ်မြို့ကိုးမြို့၊ ဒေသခံ ကင်းစောင့်စခန်းတွေဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ... ကိုယ်တော် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ဝံ့ဘူး။ ကိုယ်တော်က ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလိုက်သလဲ....”

​ကျန်သည့်စကားများကို သူ ဆက်မပြောတော့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုတို့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း ၂၉၀ပြီး၏။