အခန်း ၃၀၃
Vol. 31 Ch. 303
အခန်း ( ၃၀၃ ) လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရခြင်း
ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော လျိုဝေ့ဖုန်းသည် သူ၏စက်လုံးထဲတွင် ကျန်ရှိနေပြီး မျက်နှာဖြူရော်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေခဲ့ရသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ဖုန်လုံးကြီးများလွင့်ပျံနေမှုနှင့် အနီးကပ်ရှိနေသော ဘီလူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် တစ်ခွန်းမှပင် မဟဝံ့လောက်အောင် ကြောက်လန့်နေလေသည်။
အခြားခရီးသွားများသည်လည်း ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤအခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ စောစောက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုလိုသော သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လောကကြီး၏ မူလအန္တရာယ်ကို အကြွင်းမဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့ကြသည်။
ရွှိုက်ဝူဟွိုင်က သူ့စက်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ပြီး လျိုဝေ့ဖုန်း၏ စက်လုံးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ အလင်းပေါက် အတားအဆီးမှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့်မှုမပြယ်သေးဘဲ မျက်နှာဖြူရော်နေသော လျိုဝေ့ဖုန်းကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ညီလေး... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”
ယဲ့အန်းကလည်း အနီးသို့ ရောက်လာပြီး ထိတ်လန့်ဝေခွဲမရသေးသည့်ဟန်ဖြင့် “ဝေ့ဖုန်း... ခုနက မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ နောက်ကို မရှောင်ဘဲ ရှေ့ကို တိုးသွားရတာလဲ...”
လျိုဝေ့ဖုန်းသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကာ “ငါလည်း မသိတော့ဘူး... အဲဒီ အရိပ်ကြီး လွှမ်းမိုးကျလာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ့နှလုံးသားကို ညှစ်ထားခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်တွေ အရမ်းခုန်လာတယ်... ငါ လုံးဝ ခေါင်းထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားတယ်... ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိတော့ဘူး...”
ခုနက ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသည့် ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။
သူ အဆင်ပြေကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “နောက်နောင် လုံခြုံတဲ့ အကွာအဝေးမှာ နေဖို့ မှတ်ထားပါ... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရရင် ချက်ချင်း ရှောင်ထွက်သွား... ကံစမ်းတာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့... ပြီးတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ အန္တရာယ်ကို မမေ့လိုက်ပါနဲ့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသက်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်”
သူ၏ အကြည့်များက အခြားစက်လုံးများကိုပါ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
“နားလည်ပါပြီ ဒါရိုက်တာကျန်း....”
“သိပါပြီ...”
“ဒီလောက်အနီးကပ် သွားဖို့ ဘယ်တော့မှ မရဲတော့ပါဘူး”
လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်ကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးနောက် မည်သူမျှ သတိမလွတ်ရဲကြတော့ချေ။
လျိုဝေ့ဖုန်းက ကျန်းယဲ့ကို အမြန်တောင်းပန်လိုက်၏။ “တောင်းပန်ပါတယ် ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိတ်ပူစေခဲ့တယ်... နောက်ဆို လုံးဝ မဖြစ်စေရပါဘူး...”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ ကျယ်လောင်သော အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...
မြေကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်သည်။
အနိုင်ရသွားသော အပြာရောင်အသားအရေနှင့် ဘီလူးကြီးက တိုင်လုံးကြီးများနှင့်တူသော ကြီးမားလှသည့် ခြေတံကြီးများဖြင့် လှမ်းကာ လဲကျနေသော ပြိုင်ဘက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်းက မြေကြီးကို တုန်ခါနေစေလေသည်။
“သွားမယ်... ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ...” ကျန်းယဲ့က မဆိုင်းမတွ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
စက်လုံးသုံးဆယ့်တစ်လုံးက ချက်ချင်းလှည့်ကာ ဘီလူးကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အရှိန်တင်၍ ထွက်ခွာသွားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ ရွေ့လျားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်နေသော အပြာရောင်ဘီလူးကြီးက တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။
ယခုအခါ ၎င်း၏ ကြီးမားပြီး မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးကြီးများက ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်သုံးဆယ့်တစ်လုံးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ဘီလူးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော မာကျန့်ဟန်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသွားပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်လိုက်၏။ “ချီးပဲ... ဟိုကောင်ကြီး... ငါတို့ကို သတိထားမိသွားပြီဟ...”
“သူ... သူ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...” ကျန်းဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
သူ၏ ကြိုတင်ခံစားမှုကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အလား ကျန်းဟန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောချမ်းဖွယ် အပြာရောင်အသားအရေ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဘီလူးကြီးက သွေးလိုနီရဲနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ရုတ်တရက် ဟလိုက်ရာ မညီမညာဖြစ်နေသော သွားများပေါ်လာပြီး အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော စေးကပ်ကပ် အရည်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာသည်။
၎င်းသည် ကိုးရိုးကားယားနိုင်ပြီး နှေးကွေးပုံရသော်လည်း ၎င်း၏ လက်မောင်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှ၏။
လေထုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့် ဝှစ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကြီးမားကာ ညစ်ပတ်ပြီး အမာရွတ်များပြည့်နေသော လက်ကြီးက အနီးဆုံးရှိ တိမ်တိုက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။
ထိုတိမ်တိုက်မှာ ယန်ပေါ်ယာ၏ ရှုခင်းကြည့်စက်လုံးပင်။
“ဘုရားရေ...” ယန်ပေါ်ယာဟာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့် သူ၏ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်က ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ၏ စိတ်က မကြုံစဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် အာရုံစူးစိုက်သွားပြီး စက်လုံးကို ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
ဘီလူးကြီး၏ လက်ချောင်းများက စက်လုံး၏ အစွန်းကို ပွတ်ကာသီကာ ထိမိသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ယန်ပေါ်ယာ၏ စက်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။
အပြာရောင်ဘီလူးကြီးက ၎င်း၏ ဖမ်းဆုပ်မှု လွဲချော်သွားသောအခါ ရှင်းလင်းစွာပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုတိမ်တိုက် လွတ်မြောက်သွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
၎င်း၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသထွက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ယန်ပေါ်ယာ ထွက်ပြေးသွားသည့် ဦးတည်ရာသို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဂါးးး...”
ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ဒြပ်ရှိသော အင်အားတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး ဘီလူးကြီး၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ခရီးသွားစက်လုံး အများအပြား၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များပင် ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။ စက်လုံးများအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များကလည်း အနီးကပ် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် သူတို့၏ နားစည်များပင် အူသွားသည်အထိ သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ကြရသည်။
အပြာရောင်ဘီလူးကြီးက ဤ စကားနားမထောင်သော တိမ်တိုက်ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လိုက်ဖမ်းရန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။
"ပြေး..."
တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှုခင်းကြည့်စက်လုံး သုံးဆယ့်တစ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လူစုကွဲသွားကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်ကြသည်။
တိမ်များ၏ သဘာဝစီးဆင်းမှုကို လုံးဝဆန့်ကျင်ကာ ဤတိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် ပရမ်းပတာ ပျံသန်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း အပြာရောင်ဘီလူးကြီးက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
၎င်းက နက်ရှိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်မောင်းကြီးများကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ လေပြင်းများကို နှိုးဆွပြီး ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ တိမ်တိုက်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ချေမွပစ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။
“ချီးပဲ... ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ...”
“ဘယ်ဘက်... ဘယ်ဘက်... လမ်းဖယ်ပေးကြ...”
“ဘုရားရေ... အဲဒီလို အပုတ်ခံလိုက်ရရင် ငါ တစ်ရွာလုံးကို ကျွေးမွေးဧည့်ခံပွဲ လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်....”
“အား... ငါ သူ့မျက်နှာရှေ့ တည့်တည့်ကို ရောက်သွားပြီဟ.... ”
စက်လုံးအတွင်းတွင် လူတိုင်းက စက်လုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားနေကြရင်း ကြောက်ရွံ့တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ လေထဲတွင် ပရမ်းပတာ လမ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲရင်း အန္တရာယ်များသော အခြေအနေကို ဖန်တီးနေခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ လူစုခွဲခြင်းက အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ပြဿနာများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။
ထို့နောက် သူက သူ၏ ဧည့်လမ်းညွှန်အခွင့်ထူးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူ၏လက်များကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသက်ဝင်နေသော မြွေများကဲ့သို့ သတ္တုရောင်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအင်ကြိုးများစွာက ကျန်းယဲ့၏ စက်လုံးမှ ပစ်ထွက်လာပြီး အခြားပျံသန်းနေသော စက်လုံးသုံးဆယ်ကို တိကျစွာ ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။
“လျှောက်မသွားကြနဲ့... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့....” ကျန်းယဲ့၏ အသံက စက်လုံးတိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထို့နောက် စွမ်းအင်ကြိုးများက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး လင်းယုန်တစ်ကောင်က ကြက်ပေါက်လေးများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ စက်လုံးအားလုံးကို အတင်းအကျပ် စုစည်းလိုက်ကာ ကြက်ပေါက်အားလုံးကို သူ့အနောက်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်ဆက်ထားလိုက်၏။
အပြာရောင်ဘီလူးကြီး၏ ရိုးရှင်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အမြင်အာရုံတွင် အကြီးဆုံး ဦးဆောင်တိမ်တိုက်က အရှေ့တွင်ရှိနေပြီး ၎င်း၏အနောက်တွင် ပိုသေးငယ်သော တိမ်တိုက်သုံးဆယ်ကို ကြိုးတန်းရှည်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်ကာ အလွန်ပါးနပ်ပြီး သွက်လက်သောနည်းလမ်းဖြင့် ၎င်း၏ လက်ချောင်းများကြားမှ နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ယင်းက ၎င်းကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေ၏။
၎င်းသည် လဲကျနေသော ပြိုင်ဘက်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသော တိမ်တိုက်များအပေါ်တွင်သာ အာရုံအားလုံးကို စူးစိုက်ထားကာ နားလည်မရနိုင်သော ဟိန်းဟောက်သံများကို အော်ဟစ်ရင်း မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် မဆုတ်မနစ် လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဖမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် တည်ငြိမ်သော ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် ကျန်းယဲ့ဟာ သကြားလုံးတန်းနှင့် ဆင်တူသော စက်လုံးတန်းကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရေး ခရီးစဉ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
“သေချာကိုင်ထားကြ...” ကျန်းယဲ့က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် အောက်သို့ ထိုးဆင်းစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဘီလူးကြီး၏ ပေါင်ကြားကို ကပ်သီးလေး လွတ်သွားစေခဲ့သည်။
အထက်ရှိ တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကြောင့် ခရီးသွားအားလုံး အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြ၏။
ဘီလူးကြီး၏ ပေါင်ကြားအောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် ကွေ့လိုက်ပြီး အထက်သို့ ပျံတက်သွားရာ လှပသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ကာ ဘီလူးကြီး၏ လည်ပင်းအနောက်မှ ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခုန်တက်သွားလေသည်။
အပြာရောင်ဘီလူးကြီးသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် လက်ကိုမြှောက်ကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အခန်း ၃၀၃ပြီး၏။