အခန်း ၃၀၄
Vol. 31 Ch. 304
အခန်း (၃၀၄) မြို့ရိုးကြီး၏ အတွင်းဘက်
၎င်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့အား ဦးဆောင်ကာ ဘီလူးကြီး၏ ကျောဘက်မှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ကွေ့ဝိုက်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ စက်လုံး သုံးဆယ့်တစ်လုံးမှာ ဘီလူးကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးထက်၌ သွေးစုပ်ကောင်များကဲ့သို့ ကပ်လျက် ပျံသန်းသွားကြ၏။
အပြာရောင် ဘီလူးကြီးက သူ၏ ကျောဘက်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်သို့ လှမ်းခြစ်လိုက်ရာ သူ၏ ဧရာမလက်ကြီးက ကျောပြင်နှင့် ခါးအောက်ပိုင်းကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကုတ်ခြစ်မိသွားလေသည်။
ထို့အပြင် ၎င်း၏ ဧရာမ အရွယ်အစားနှင့် ကြမ်းတမ်းလွန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားရသည်။
"ဝုန်း... ဂါး..."
နောက်ခဏ၌ ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ အပြာရောင်ဘီလူးကြီးမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားသော ရုပ်တုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လက်များကို ယမ်းခါလျက် မှောက်ခုံအနေအထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ချေသည်။
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်လုံးကြီးများ ထောင်းခနဲ ထသွားပြီး တစ်ခဏတာမျှ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့၏။
"ရေး... ပြီးသွားပြီဟေ့..."
"ဒါရိုက်တာကျန်းက တကယ် မိုက်တာပဲ...."
"ချီး... အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲကွာ..."
ရှုခင်းကြည့်စက်လုံးများအတွင်းမှ သက်ပြင်းချသံများနှင့်အတူ ကျန်းယဲ့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်မှုအပေါ် အံ့သြချီးကျူးသံများ ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့လည်း သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ထို့နောက် သူက ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် အဖွဲ့အား ချက်ချင်း ဦးဆောင်သွားခဲ့ရာ လဲကျနေသော အပြာရောင်ဘီလူးကြီးကို အဝေးတွင် ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့သည်။
ဧရာမ အပြာရောင် အရိပ်ကြီးနှင့် ကြက်သီးထဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးများကို မကြားရတော့သည်အထိ စက်လုံးသုံးဆယ်ကို ကျန်းယဲ့က အတော်ဝေးဝေးသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။
အားလုံး အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုရန် အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာကြသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်တွေ့နေရသည်မှာ မီးခိုးရောင်ကောင်းကင်ကြီးနှင့် လူသူကင်းမဲ့နေသော မြေကွက်လပ်ကြီးသာ ဖြစ်ပြီး လောလောဆယ်တွင် ဘီလူးကြီးများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ချေ။
ရွှီကျောက်က လိုလားတောင့်တနေသော လေသံဖြင့် ပထမဆုံး စကားစပြောလာ၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒီနေရာက လုံခြုံပုံရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုးဖြုတ်ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ယာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ကြည့်ချင်လို့ပါ။ ခုနက ဆွဲခေါ်သွားခံရတာက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှကို မလုပ်လိုက်ရဘူးလေ... "
သူ၏ စကားကြောင့် ကျန်လူများကလည်း ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလာကြသည်။
"ဟုတ်တယ်... ဒါရိုက်တာကျန်း.... ကြိုးဖြုတ်ပြီး အကျင့်ရသွားအောင် ခဏလောက် ပျံကြည့်ရအောင်..."
"ခင်ဗျား ဆွဲခေါ်တာကိုချည်း အမြဲတမ်း အားကိုးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ နောက်တစ်ခါ အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုမြန်မြန် တုံ့ပြန်နိုင်တာပေါ့..."
"ဒီနေရာက တော်တော်လေး ရှင်းနေတော့ လေ့ကျင့်ဖို့ ကွက်တိပဲ..."
အစကတည်းက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည့် အစ်မလွီနှင့် ယန်နင်ရှင်းတို့ကဲ့သို့သော ခရီးသည်အချို့ကမူ ကျန်းယဲ့၏ စွမ်းအင်ကြိုးဖြင့် ဆွဲခေါ်ခံရခြင်းက ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေကြရ၏။
သို့သော်လည်း လူအများစုက ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားချင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကန့်ကွက်ရန် အားနာသွားကြပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ရှင်ပဲ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါတော့..."
ကျန်းယဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် အာရုံခံလိုက်ရာ စနစ်မြေပုံအရ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လတ်တလော စွမ်းအင်မြင့် သက်ရှိပုံစံများ မရှိကြောင်း ပြသနေခဲ့လေသည်။
သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ... အားလုံးပဲ ခွဲထွက်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုတွေကို ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြပါ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းဝေးဝေးတော့ မသွားကြနဲ့... ကျွန်တော် မြင်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပဲ နေကြ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း ကျွန်တော့်နားကို ကပ်လာကြနော်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ စက်လုံးအသီးသီးကို ချိတ်ဆက်ထားသော ငွေရောင်စွမ်းအင်ကြိုးများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ စက်လုံးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။
စက်လုံးသုံးဆယ်မှာ ဇက်ကြိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရသော တောရိုင်းမြင်းများကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာသော်လည်းကောင်း၊ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်သော်လည်းကောင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လွင်ပြင်ကြီးအထက်တွင် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။
သူတို့က ဦးတည်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ပျံသန်းနေကြစဉ် အောက်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာ၏။ ယခုအခါ သန့်စင်သော လွင်ပြင်ကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီး ဧရိယာကြီးများ စတင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
ထိုနေရာမှာ ထင်ရှားစွာပင် ဧရာမမြို့တော်ကြီးတစ်ခု၏ အပျက်အစီးများပင်။ ကျိုးပဲ့နေသော တံတားကြီးများမှာ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ အရိုးစုများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပြိုကျနေသော မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများမှာလည်း လိမ်ကောက်နေသော သံမဏိအရိုးစုကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော အထပ်နိမ့်အိမ်လေးများမှာမူ ဧရာမအင်အားကြီးတစ်ခုခု၏ ဖိချေမှုကြောင့် ပြားချပ်နေခဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ကြီးမားနက်ရှိုင်းသော ခြေရာကြီးများနှင့် ဝင်တိုက်ထားသော တွင်းပေါက်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။
အရာအားလုံးက ဤမြို့တော်ကြီးမှာ သဘာဝအတိုင်း ပျက်စီးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အင်အားကြီး တစ်ရပ်၏ ဆိုးရွားလှသော နင်းချေဖျက်ဆီးမှုကို ခံထားရကြောင်း ပြသနေလေသည်။
ဤလူသူကင်းမဲ့နေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများနှင့် အုတ်ခဲကျိုးများအကြား လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြသော အလွန်သေးငယ်သည့် သက်ရှိတချို့ကို ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။
၎င်းတို့က ဤကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဤကမ္ဘာမှ မူလတိရစ္ဆာန်လေးများ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့၏ တည်ရှိမှုက ဤနေရာ၏ ခြောက်ကပ်မှုနှင့် သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်ကို ပို၍ပင် ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။
ယာဉ်တန်းလေးမှာ ကျယ်ပြောလှသော အပျက်အစီးများပေါ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းသွားကြပြီး မည်သူကမျှ ရယ်မောနောက်ပြောင်ခြင်း မပြုကြတော့ချေ။ အားလုံးက စက်လုံးများထဲမှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ် ပျက်စီးယိုယွင်းမှု မြင်ကွင်းကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ခြောက်ကပ်မှုနှင့် အပျက်အစီးများ.... အပျက်အစီးများနှင့် ခြောက်ကပ်မှုများသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ အရောင်အသွေးများနှင့် အသက်ဝင်မှုများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား မှုန်မှိုင်းသော အရောင်အသွေးနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သော နေရောင်ခြည်က မီးခိုးရောင်တိမ်တိုက်များကို ခဲယဉ်းစွာ ဖောက်ထွက်လာကာ ဤခြောက်ကပ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ရှည်လျားပြီး လိမ်ကောက်နေသော အရိပ်ကြီးများကို ထိုးချပေးနေလေသည်။
နောက်ခဏ၌ ရှေ့ဘက် အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည့် အမည်းရောင်အရိပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက ရှေးဟောင်း ဧရာမသတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်၏ ကျောရိုးကြီးအလား တိမ်တိုက်များအထိ ထိုးထွက်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပိုင်းခြားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။
"ဟိုမှာ ကြည့်... အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ...." ဝမ်ရှင်းက ပထမဆုံး သတိထားမိသွားပြီး ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။
အားလုံးက သူမ လက်ညှိုးထိုးပြရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
"အဲ့ဒါ နံရံကြီးပဲ... တကယ့်ကို မြင့်လွန်းတဲ့ နံရံကြီး..." ယန်နင်ရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီဖေးရှုကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အကောင်းတိုင်း ကျန်နေသေးတဲ့ မြို့ရိုးကြီးတွေ ရှိနေတာပဲ.... မြို့ရိုးတွေရဲ့ အထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား..."
ဤထင်ကြေးကြောင့် အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လူသူကင်းမဲ့မှုများနှင့် ဘီလူးကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့က လူ့ကမ္ဘာကို စူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။
"သွားကြစို့... သွားကြည့်ရအောင်.." လီကန်းက လူအုပ်ကြီးကို အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စက်လုံးသုံးဆယ့်တစ်လုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် ချက်ချင်းအရှိန်တင်လိုက်ကြပြီး ဧရာမမြို့ရိုးကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။
အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့ရိုးကြီး၏ အမြင်အာရုံ ရိုက်ခတ်မှုမှာ ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေပြီး ခန့်မှန်းခြေ အနည်းဆုံး မီတာ ၃၀၀ ခန့် မြင့်မားကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ အထပ် ၁၀၀ မြင့်သော မိုးမျှော်တိုက်ကြီး တစ်ခု၏ အမြင့်နှင့် ညီမျှလေသည်။
၎င်း၏ နံရံများကို ဧရာမအမည်းရောင်ကျောက်တုံး တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြစ်ရာများ၊ ကြီးမားလှသော ဝင်တိုက်ထားသည့် ချိုင့်ခွက်များနှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် အရောင်ရှိသော ခြောက်သွေ့နေသည့် အစွန်းအထင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ၎င်းကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ပွဲကြီးများအကြောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဖော်ပြသနေခဲ့သည်။
"ဘုရားရေ..." ကျန်းဟန်က မယုံနိုင်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဤအင်ဂျင်နီယာလက်ရာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကာ ခေါင်းများပင် မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
"ဒီမြို့ရိုးရဲ့ အမြင့်နဲ့ အထူက တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ..." ရွှိုက်ဝူဟွိုင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိ၏။ အားလုံးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော်လည်း အမာရွတ်များ ဗရပွဖြစ်နေသော ထိုမြို့ရိုးကြီးကြောင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။
စက်လုံးများမှာ မိုးထိနေသော မြို့ရိုးကြီးပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အတွင်းဘက်ရှိ မြင်ကွင်းက မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြို့ရိုးကြီး၏ အတွင်းဘက်တွင် ဧရာမမြို့တော်ကြီးတစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူတို့ စိတ်ကူးထားခဲ့သည့် စည်ကားနေသော ခိုလှုံရာစခန်းကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။
မြို့တော်ကြီးမှာ သိသာထင်ရှားသော စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် တည်ဆောက်ပုံရှိပြီး အပြင်ဘက်ဆုံး ဧရိယာမှာ အပျက်အစီးများအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲလုနီးပါးဖြစ်နေကာ အုတ်ခဲကျိုးများကြားတွင် မိလ္လာရည်များ စီးဆင်းနေသဖြင့် ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မြို့လယ်ခေါင်သို့ ရောက်လေလေ အိမ်များမှာ ပိုမို ပြည့်စုံလာပြီး ပို၍ မြင့်မားလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ယေဘုယျ လေထုမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲပင်။
သူတို့က ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရစေရန် အမြင့်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ကြ၏။ မြို့ပြင်ဘက် လမ်းမများပေါ်တွင် လူများ၏ လှုပ်ရှားမှု အများအပြားကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။
သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အရိုးပေါ် အရေတင် ပိန်ချုံးနေကြသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဇွန်ဘီမြို့တော်မှ နေထိုင်သူများကဲ့သို့ လုံးဝ ထုံထိုင်းမနေသလို အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်မနေခြင်းပင်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အသက်ဝင်မှု၊ နိုးကြားမှုနှင့် အသက်ရှင်လိုစိတ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ ကြမ်းတမ်းမှုများကြောင့် သူတို့၏ တောက်ပမှုများ ပွန်းပဲ့ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိနေပုံပေါ်လေသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ဆင်းပြီး သွားကြည့်ရအောင်လား..." ဝမ်ဝမ်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က အားလုံးကို လုံခြုံသော အမြင့်ပေတစ်ခုတွင် ထိန်းထားရန် သတိပေးတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...
ရုတ်တရက်....
"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."
မြို့ရိုးကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ နှလုံးတုန်မတတ် လေးလံသော ခြေသံကြီးများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီး မြေကြီး၏ သိသာထင်ရှားသော တုန်ခါမှုကြီးနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။
"အဲ့ဒါ ဘာအသံကြီးလဲ..."
"အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး..."
အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စက်လုံးကို ချက်ချင်း အရှိန်တင်ကာ မြို့ရိုးကြီးပေါ်မှ ကျော်၍ အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
မြို့တော်၏ အခြားတစ်ဖက် အဝေးတစ်နေရာတွင် တောင်တန်းများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ဧရာမ အရိပ်ကြီးများမှာ ယခုအခါ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထလာနေကြပြီ ဖြစ်၏။
သူတို့က ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ခါချလိုက်ပြီး တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ခြေလက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများရှိရာ မြို့တော်ဆီသို့ ဧရာမ ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာနေခဲ့ကြသည်။
အခန်း ၃၀၄ပြီး၏။