အခန်း ၃၀၇
Vol. 31 Ch. 307
အခန်း (၃၀၇) သူတို့လည်း ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ
လောက၏ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကျန်းယဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် မျက်မှောင်အနည်းငယ်သာ ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်ကာ စူးရှလှသော အကြည့်များက နေရာအနှံ့သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၌ သာမန်ဘီလူးများထက် ပို၍ကြီးမားလှသော ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။
ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့ရသော ဘီလူးကြီးလောက် မကြီးမားသော်ငြားလည်း ၎င်းတို့က မြို့ရိုးများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်အောင် အရပ်ရှည်သော ဘီလူးကြီးများ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူတို့က မြို့ထဲသို့ သူတို့၏ ရှည်လျားလှသော လက်တံကြီးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။
"ညာဘက်... အားလုံးပဲ အခုချက်ချင်း ညာဘက်ကို ရွှေ့ကြ... မြန်မြန်..."
ကျန်းယဲ့၏ အသံက အလောတကြီး လေသံဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် စက်လုံးတစ်ခုစီတိုင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူ စကားပြောလို့ပင် မဆုံးသေးချေ။
ဝှစ်....
ရှေးဟောင်း စပါးကြီးမြွေကြီးများကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသော လက်တံကြီးလေးခုက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှနေ၍ မြို့ထဲသို့ ရုတ်တရက် ထိုးဆင်းလာကြ၏။
ထိုလက်တံကြီးများ ရမ်းခါလိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းများက မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဧရာမလက်သီးဆုပ်ကြီးများက အလျှော့မပေးဘဲ ခုခံနေကြဆဲဖြစ်သော ကတုတ်ကျင်းများနှင့် ခံတပ်များအပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...
ကျောက်စရစ်ခဲများ၊ သတ္တုအပိုင်းအစများနှင့် အခြားသော ခွဲခြား၍မရသည့် အပျက်အစီးများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။
ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး အတော်များများက ယန်နင်ရှင်း၊ ဝမ်ဝမ်၊ ယဲ့ယွန်းနှင့် အခြားမိန်းကလေးများ ရှိနေသည့် လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေး စက်လုံးဆီသို့ လွင့်စင်လာကြ၏။
စက်လုံး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ ကျောက်တုံးများကို တွန်းကန်ဖယ်ရှားလိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုကြောင့် စက်လုံးအတွင်းရှိ လူများအား ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သွားစေခဲ့သည်။
"ပြေးကြ..."
ယန်နင်ရှင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ ဝမ်ဝမ်၊ ယဲ့ယွန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း စက်လုံးကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းယဲ့ရှိနေသည့် ညာဘက်ခြမ်းသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပူးပေါင်းနိုင်ရန် ရွှေ့လျားလိုက်ကြ၏။
ထိုအချိန်၌ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းမှာ သေမင်း၏ တံစဉ်ကဲ့သို့ ရမ်းခါနေသော ထို ဧရာမလက်တံကြီးများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန်ပင်။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော ကျန်းလင်းရှီး၊ ဝမ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများက သူတို့၏ စက်လုံးများကို အလိုအလျောက် ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းယဲ့၏ ခရီးသွားစက်လုံးအနောက်သို့ အမြန်ပြေး၍ ပုန်းအောင်းလိုက်ကြ၏။ ဤနည်းဖြင့်သာ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူတို့က အဝေးသို့ မထွက်ရဲဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျန်းလင်းရှီးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှု မပြယ်သေးသည့်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဘုရားရေ... ငါတို့က ဒီကို ပွဲလာကြည့်တာဆိုတော့ ဒီစက်လုံးကြီးက ငါတို့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ... စက်လုံးကို ကျောက်တုံးလာမှန်တဲ့ အသံက သေနတ်ကျည်ဆန် လာမှန်သလိုပဲ... တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ..."
ရွှီပေကျိုးကတော့ အနည်းငယ် ပို၍တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူက အောက်ဘက်တွင် အသတ်ခံနေရသော မြို့ရိုးကာကွယ်ရေး တပ်သားများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် ငါတို့က တကယ်ကို လုံခြုံနေသေးတာပဲ... သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီလိုအကာအကွယ်မျိုးသာ မရှိရင် ငါတို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာက..."
သူ စကားမဆုံးလိုက်သော်လည်း သူပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်းက နားလည်နေကြ၏။
ထိုစဉ် ရွှိုက်ဝူဟွိုင်က မြို့ရိုး၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သေစမ်း... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... ဘီလူးတစ်ကောင် ကျော်တက်လာနေပြီ..."
သူ၏ အော်ဟစ်မှုကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အလား သို့မဟုတ် ကပ်ဘေးတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆင့်ကဲတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုအလားပင်။
ပထမဆုံး ဘီလူးက မြို့ရိုးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်တက်သွားပြီး မြို့ထဲသို့ ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာဖြင့် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ခုန်ချလိုက်သည်နှင့်ဒုတိယ၊ တတိယ... စသည်ဖြင့် ပို၍များပြားလှသော ဘီလူးများက သူတို့၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားကို အားကိုးကာ တစ်ချိန်က မကျော်လွှားနိုင်ဟု ယူဆထားခဲ့သော မီတာသုံးရာအမြင့်ရှိ မြို့ရိုးကြီးကို ကျော်တက်လာကြတော့သည်။
ကျိုးတိုးကျဲတဲ ခုခံနေခဲ့ကြသော မြို့စောင့်တပ်သားများမှာ မျိုးဗီဇပြောင်းဘီလူးကြီးများ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနေရမှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လုံးဝစိတ်ဓာတ်ကျဆင်း ပြိုလဲသွားကြပြီဖြစ်၏။
ခုခံနေခြင်းက အချည်းနှီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြပြီး မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ဖြစ်စေ၊ လမ်းမများတစ်လျှောက် မြို့ထဲသို့ဖြစ်စေ စတင် ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ ပြိုလဲမှုက မြို့ရိုးအား ချက်ချင်း ပေါက်သွားစေခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှ ဘီလူးများ ကျော်တက်လာခြင်းကို တားဆီးရန် အသုံးမဝင်တော့ချေ။
ဘီလူးကြီးများက အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော ဖက်ထုပ်များကဲ့သို့ မြို့ရိုးကို အသီးသီး အောင်မြင်စွာ ကျော်တက်သွားကြပြီး မြို့ထဲသို့ လွယ်ကူစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
"ဂါး....."
ဘီလူးကြီးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက တပ်မက်ခဲ့သော အသိုက်ကို စတင် ဖျက်ဆီးကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ် စားသောက်ကြတော့သည်။
မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုဖြင့် ပြိုကျလုဆဲဆဲ အိမ်များတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော မြို့သူမြို့သားများမှာ ဆည်ကျိုးပေါက်သကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ လိမ့်ဝင်လာသော ဘီလူးကြီးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြရသည်။
"ပြေးကြ... ဘီလူးတွေ လာနေပြီ..."
"ကယ်ကြပါဦး... ဗုံးခိုကျင်းတွေဆီ ပြေးကြ... မြန်မြန်... ဗုံးခိုကျင်းထဲ သွားကြ..."
"ငါ့ကလေး... ငါ့ကလေး... မတွန်းကြပါနဲ့..."
ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ငိုယိုသံများက တစ်မြို့လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော လူများက လန့်ဖြန့်နေသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာများမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး မြို့လယ်ခေါင်ရှိ မြေအောက် ဗုံးခိုကျင်း ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းဆီသို့သာ အသည်းအသန် ဦးတည်ပြေးလွှားနေကြ၏။
ခရီးသွားများက မြို့တွင်းရှိ လူများအတွက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ကို ခံစားနေရသော်လည်း ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းယဲ့မှာတော့ ခံစားနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်က မြို့ရိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များက ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။
အရွယ်အစားအားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သေးငယ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရွေ့လျားခံတပ်တစ်ခုစာလောက် ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည့် ဘီလူးကလေးတစ်ကောင်က ၎င်း၏ ကတုံးပြောင်ပြောင် ဖောင်းအိနေသော ခေါင်းကြီးနှင့် ကြီးမားသော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုဘီလူးကလေးက ကားငယ်တစ်စီးထက်ပင် ပို၍တုတ်ခိုင်သော ၎င်း၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် မသိမသာ စုပ်နေခဲ့သေး၏။
ကျန်းယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟည်းသွားရသည်။
သူ သတိပေးစကားပင် မပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် ထိုဘီလူးကလေးက လိပ်ပြာဖမ်းသည့် ကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးဖြင့် သံမဏိကိုပင် ချေမွနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ၎င်း၏ လက်ဖောင်းဖောင်းကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ကျောခိုင်းလျက် အနီးဆုံးတွင်ရှိနေသော လျိုဝေ့ဖုန်း၏ ခရီးသွားစက်လုံးဆီသို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
"ဝှစ်..."
အရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယဲ့က သူ၏ ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ငွေရောင်စွမ်းအင်သံကြိုးတစ်ချောင်းက မျက်စိဖြင့် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး လျိုဝေ့ဖုန်း၏ စက်လုံးကို တိကျစွာ ရစ်ပတ်ကာ အနောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။
လျိုဝေ့ဖုန်းမှာ ကြီးမားလှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စက်လုံးက ထိန်းချုပ်မရစွာဖြင့် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရ၏။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်လိုလိုပင် ဘီလူးကလေး၏ လက်ကြီးက သူ ခုနလေးတင် ရှိနေခဲ့သော နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိသွားရသည်။
၎င်း ဖန်တီးလိုက်သော လေပြင်းကြောင့် အနီးနားရှိ စက်လုံးအချို့ပင် ယိမ်းထိုးသွားရ၏။
"ဟင်..."
ဘီလူးကလေးက ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားသော တိမ်တိုက်ကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းကြီးကို စောင်းလိုက်ခေသည်။ ၎င်းက သက်ရှိများ၏ အငွေ့အသက်ကို တုံ့ပြန်မည့်အစား ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ကစားစရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်ပုံပင်။
၎င်းက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် "ခစ်ခစ်" ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုဆော့ကစားတတ်သောတိမ်တိုက်ကို မရမက ဖမ်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည့်အလား လျိုဝေ့ဖုန်း ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည့် လားရာဆီသို့ ခြေနှင့်လက်ကိုသုံးကာ တွားသွားလာတော့သည်။
လျိုဝေ့ဖုန်းမှာ ကျန်းယဲ့ကြောင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော သူက နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘီလူးကလေး၏ စူးစမ်းချင်စိတ် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များနှင့် ၎င်း၏အနောက်မှ လွင့်စင်လာသော ဖုန်တောကြီးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
သူ၏ ဦးရေပြားများ ချက်ချင်း ကျိန်းစက်သွားပြီး သွေးများပင် အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်၏။
ချီးပဲ သေလိုက်ပါတော့...
ဘာလို့ အမြဲတမ်း ငါပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။
ဘီလူးကလေးက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တွားသွားလိုက်သော်လည်း လျင်မြန်သော တိမ်တိုက်ကို မမီနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ပါးစပ်လေးက တွန့်ကွေးသွားပြီး ဧရာမမျက်လုံးကြီးများက ချက်ချင်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလာခဲ့၏။
"ဝါး... အား..."
ထို့နောက် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် စတင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ထိုငိုသံများက သူတို့၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးရာပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အသံလှိုင်းများကြောင့် ခရီးသွားစက်လုံးများအားလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကြရသည်။
မြေကမ္ဘာကိုပင် တုန်လှုပ်စေသော ထိုငိုသံကြီးက ၎င်း၏ မိဘများကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် သာမန်မျိုးဗီဇပြောင်း ဘီလူးများထက် ပို၍ကြီးမားသော ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာကြပြီး သူတို့၏ ကြီးမားကာ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးကြီးများက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ငိုကြွေးနေသော သူတို့၏ ကလေးဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားကြ၏။
ထို့နောက် ကလေးဖြစ်သူ၏ လက်ချောင်းတုတ်တုတ်ကြီး ညွှန်ပြသည့် လားရာအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယဖြစ်မှုနှင့် စူးစမ်းမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်သုံးဆယ့်တစ်ခုကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသအကြည့်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
ကျန်းယဲ့၊ လီဖေးရှု၊ ရွှိုက်ဝူဟွိုင်...
သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သားအဖ သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခရီးသွားများအားလုံး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားကြရသည်။
လီဖေးရှုက ဤအခြေအနေတွင် ဟာသလုပ်၍ ရယ်စရာရှာရန် ကြိုးစားကာ နောက်ပြောင်လိုက်၏။ "သေစမ်း... ငါတို့အားလုံး ထွက်ပြေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလား..."
ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးက ခုနလေးတင် အခြားသူများအတွက် ဝမ်းနည်းနေခဲ့ကြသော်လည်းမျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဘီလူးကြီးများ၏ နံပါတ်တစ် ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြလေသည်။
အခန်း ၃၀၇ပြီး၏။