အခန်း ၃၀၈
Vol. 31 Ch. 308
အခန်း (၃၀၈) ကျန်းယဲ့၏ စကေး
ကျန်းယဲ့သည် စစ်မြေပြင်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးကို ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဒီသားအဖတွေကို ငါဆွဲခေါ်သွားမယ်... ကျန်တဲ့သူတွေ အခုချက်ချင်း လူစုခွဲပြီး အဝေးကို ပြေးကြ... တခြားဘီလူးတွေရဲ့ ပစ်မှတ်မဖြစ်အောင် သတိထားကြ..."
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပါဗျာ..." လျိုဝေ့ဖုန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယဲ့ သူ့ကို ထားခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အမြန်ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဟိုဘီလူးလေးက ကျွန်တော့်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာဗျ... ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ပြေးရင် သူအသေအချာ လိုက်လာမှာပဲ..."
ကျန်းယဲ့က ဘီလူးကလေးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
တကယ်ပင် ထိုအကောင်ပေါက်လေးက သူ၏မိဘများနောက်တွင် အကာအကွယ်ယူထားသော်ငြားလည်း ၎င်း၏ တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများက လျိုဝေ့ဖုန်း၏ တိမ်တိုက်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး လက်ချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးများဖြင့် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "အီးယားအီးယား" ဟု အသံများ ပြုနေခဲ့သည်။ ၎င်းက ဤကစားစရာအသစ်လေးကို လက်လွှတ်လိုက်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။
"ငါ့အနား ကပ်နေ..." ကျန်းယဲ့က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စွမ်းအင်သံကြိုးများကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်ကာ လျိုဝေ့ဖုန်း၏ စက်လုံးကို ရစ်ပတ်လိုက်၏။ "သေချာကိုင်ထား..."
စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းယဲ့က လျိုဝေ့ဖုန်းကိုခေါ်ကာ ထွက်ပြေးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက စက်လုံးနှစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ဒေါသထွက်နေသော ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။
သူတို့က ဘီလူးကြီး၏ လက်လှမ်းမီသည့် တိုက်ခိုက်ရေးအကွာအဝေးသို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါး အချိန်လေးတွင် ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ လားရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လျိုဝေ့ဖုန်းနှင့်အတူ ဘီလူးကြီး၏ လက်ဖျားများနှင့် သီသီလေးလွတ်ကာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
သူက ဘီလူးကလေးရှေ့သို့ပင် တမင်သက်သက် သွားရောက်ကာ ရန်စသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သေးချေသည်။
"ဂါး....."
ဤလုပ်ရပ်များက ဘီလူးလင်မယားကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားစေလေသည်။
သူတို့၏ အာရုံများက အခြားသော တိမ်တိုက်များနှင့် အောက်ဘက်ရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြို့ကြီးဆီမှ လုံးဝ လွှဲဖယ်သွားပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ရန်စနေသော ကျန်းယဲ့နှင့် လျိုဝေ့ဖုန်းတို့ နှစ်ယောက်အပေါ်သို့သာ ဒေါသများ အားလုံး စုပြုံကျရောက်သွားတော့သည်။
ဘီလူးကလေးကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ၎င်း၏ လက်များ ခြေများကို ရမ်းခါကာ သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း နားလည်မရသော အသံများ ပြုနေခဲ့သည်။
ဘီလူးသုံးကောင်လုံးက ကျန်းယဲ့နှင့် လျိုဝေ့ဖုန်းတို့ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လှမ်းတက်လာကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက မြေကြီးကို တုန်ခါသွားနေစေခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အခြားခရီးသွားများက ချက်ချင်းပင် အမိန့်နာခံကာ စက်လုံးများကို အဝေးသို့ ရွှေ့လျားလိုက်ကြပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လုံခြုံသော ကောင်းကင်ယံတွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်ကြ၏။
ဒါရိုက်တာကျန်းအနေဖြင့် ဤမျှကျွမ်းကျင်သော စွန်လွှတ်ခြင်းနည်းဗျူဟာတွင် သူတို့၏ အကူအညီ လုံးဝမလိုအပ်ကြောင်း.... တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ ဝင်ရှုပ်လျှင် ပြဿနာပိုကြီးသွားနိုင်ကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြ၏။
ကျန်းယဲ့သည် လျိုဝေ့ဖုန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ဓားသွားပေါ်တွင် ကပြနေသကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကြားမှ ရွေ့လျားနေလေသည်။
ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်၏ ဧရာမလက်ကြီးလေးဖက်က လေကိုခွင်းသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အသံကြီးများနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရိုက်ချလိုက်၊ လှမ်းဖမ်းလိုက် လုပ်နေကြ၏။
စက်လုံးနှစ်ခုက ဘီလူးလက်ကြီးများ၏ ကြားမှ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာလေး လွတ်ရုံမျှ ရှောင်တိမ်းကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၊ လားရာပြောင်းလိုက်ဖြင့် သွားလာနေကြရာ အဝေးမှ ကြည့်နေသူများပင် ချွေးများ ပြန်လာကြရသည်။
"ဘုရားရေ... တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာကောင်းတာပဲ..."
လျိုဝေ့ဖုန်းမှာ သူ၏နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မတတ် ခံစားနေရသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ကျန်းယဲ့က ဦးဆောင်နေသောကြောင့် သိပ်မကြောက်တော့ဘဲ တမူထူးခြားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ခံစားနေရလေသည်။
ကျန်းယဲ့က အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေသော ဘီလူးလင်မယားကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒါက ပြီးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့က ဆော့ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာလေးတစ်ခု ဆော့ပေးရတာပေါ့..."
ထို့နောက်တွင်တော့ ကျန်းယဲ့၏ တင်ဆက်မှု စတင်လေတော့သည်။
ရိုးရှင်းစွာ ထွက်ပြေးမည့်အစား သူက အလွန်လျင်မြန်သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများကို အသုံးပြုကာ ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်ကြားတွင် ပန်းပွင့်များကြား ဝဲပျံနေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ဘီလူးယောကျ်ားကြီး၏ ခြေထောက်များကို ပတ်ပြေးကာ ၎င်းကို ငုံ့၍ ဖမ်းဆုပ်စေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘီလူးမိန်းမကြီး၏ ကျောဘက်နားသို့ ကပ်ပျံကာ ၎င်းကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်စေလေသည်။
သူ၏ တမင်သက်သက် ဆွဲဆောင်မှုနှင့် တိကျလှသော တွက်ချက်မှုများအောက်တွင် မူလက ယှဉ်လျက် လိုက်ဖမ်းနေကြသော ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်မှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် လျိုဝေ့ဖုန်းတို့က သူတို့နှစ်ကောင်ကြားရှိ မျဉ်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
"အခုပဲ..." ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများက စူးရှသော အလင်းရောင်များဖြင့် လက်သွား၏။
သူက စက်လုံးနှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဘီလူးယောကျ်ားကြီး၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားပြီး ဝင်တိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးဖြင့် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ဘီလူးယောကျ်ားကြီးမှာ တည့်တည့်မတ်မတ် ရန်စလာမှုကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွား၏။ ၎င်းက ဘာမှမတွေးတော့ဘဲ ညာဘက်လက်သီးဖြင့် အစွမ်းကုန် လွှဲပစ်လိုက်ရာ လက်သီးချက်က အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော တိမ်တိုက်နှစ်ခုဆီသို့ အမြောက်ဆံကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းလိုလိုပင် ကျန်းယဲ့က အလားတူ လုပ်ရပ်မျိုးကို ထပ်လုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အောက်သို့ ထိုးဆင်းကာ ဘီလူးမိန်းမကြီးကို ရန်စလိုက်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှောင်ထွက်သွားပြန်သည်။
ဘီလူးမိန်းမကြီးကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဘယ်ဘက်လက်သီးကို လွှဲပစ်လိုက်တော့၏။
တောင်တန်းများကိုပင် ပြိုကျစေနိုင်လောက်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့် ဧရာမ လက်သီးကြီးနှစ်ဖက်က လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်ရသော အလယ်ရှိ စက်လုံးငယ်နှစ်ခုဆီသို့ အရပ်မျက်နှာနှစ်ဖက်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းလာကြသည်။
အဝေးမှ ခရီးသွားများမှာ ကြောက်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။
ဤအရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယဲ့က လျိုဝေ့ဖုန်းကိုဆွဲကာ စက်လုံး၏ စွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ တင်လိုက်ပြီး ဧရာမလက်သီးကြီးနှစ်ဖက်ကြားရှိ ကွက်လပ်မှ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ သီသီလေး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
"ဒုန်းး......"
ဥက္ကာပျံကြီးနှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဧရာမ လက်သီးကြီးနှစ်ဖက်က မည်သည့်စွမ်းအားမှ လျှော့ချထားခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဖက်ရှိ ၎င်း၏ ခင်ပွန်း/ဇနီး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အားပါးတရ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။
"အား......" နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဘီလူးလင်မယား နှစ်ကောင်စလုံးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ရက်စက်လှသော အစွမ်းကုန် လက်သီးချက်ကို မိသွားကြသဖြင့် အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားကာ နှာခေါင်းများ ချိုင့်ဝင်သွားရပြီး သူတို့၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးများက ထိန်းမရဘဲ အနောက်သို့ ယိမ်းထိုးသွားကြသည်။
သူတို့၏ လေးလံလှသော ခြေလှမ်းများက အောက်ဘက်ရှိ အိမ်ခြေများကို အမြောက်အမြား ကြေမွသွားစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးဖြင့် လဲကျသွားကြရသည်။ ဖုန်တောကြီးများ ထောင်းထောင်းထသွားပြီး သူတို့နှစ်ကောင်စလုံး ယာယီ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားကြ၏။
ဘီလူးကလေးတစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် လဲကျသွားသော ၎င်း၏ မိဘများကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေကာ ငိုနေရာမှ ရပ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေတော့သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် တိမ်တိုက်နှစ်ဆယ့်ကိုးခုက ကောင်းကင်ယံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး ခရီးသွားများအားလုံးမှာ ဤပြဇာတ်ဆန်ဆန် မြင်ကွင်းကြီးကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်ကြတော့ချေ။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရွှိုက်ဝူဟွိုင်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ "သေစမ်း... တကယ်ကို မိုက်တာပဲ... အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်..."
သူ၏ စကားများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် မနာလိုဖြစ်မှု အငွေ့အသက်လေးများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ယဲ့အန်း၊ လီဖေးရှု၊ လီကန်း၊ ရွှီပေကျိုး... ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးများအားလုံး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြပြီး အားလုံးက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ကြောက်ဖို့ ကောင်းပေမဲ့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ..."
"ဒါရိုက်တာကျန်း... တကယ်ကို အံ့မခန်း ကစားကွက်ပဲဗျာ..."
"ကျစ်... ငါရုတ်တရက်ကြီး လျိုဝေ့ဖုန်းကို မနာလိုဖြစ်လာပြီ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."
"+1 ... ငါလည်း ဒီလိုမျိုး VIP သီးသန့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို လိုချင်တယ်..."
နာမည်တပ် ခေါ်ခံရသော လျိုဝေ့ဖုန်းမှာ အဒရီနယ်လင်များ ထွက်လာသဖြင့် မူးဝေဝေ အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲပင်။
သူ၏ အဖော်များပြောသော စကားများကို ကြားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဘီလူးလင်မယားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော သာလွန်မှုခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာကာ သူ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်သွားစေလေသည်။
"မိုက်တယ်ဟေ့..." လျိုဝေ့ဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဘီလူးလင်မယားအား ကစားစရာသဖွယ် လှည့်စားသွားသော ကျန်းယဲ့၏ လုပ်ရပ်အပေါ် လူတိုင်းက အံ့အားသင့်နေကြဆဲနှင့် လျိုဝေ့ဖုန်းကို မနာလိုဖြစ်နေကြဆဲ အချိန်လေးတွင် ကျန်းလင်းရှီး၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံက စက်လုံး၏ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် အားလုံး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"နင်... နင်တို့အားလုံး ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြဦး... ဗုံးခိုကျင်းဘက်မှာ..."
အားလုံးက လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး သူမ ညွှန်ပြသည့် လားရာဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာမှာ မြို့လယ်ခေါင်ရှိ မြေအောက်ဗုံးခိုကျင်း ဝင်ပေါက်ပင်။
နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သင့်သည့် ဗုံးခိုကျင်း ဝင်ပေါက်လေးက ယခုအခါ အရှင်လတ်လတ် ငရဲခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့ချေပြီ။
ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပို့ကို ဝိုင်းရံထားသော ပုရွက်စားကောင်များကဲ့သို့ ဧရာမဘီလူးကြီး လေးငါးကောင်က သူတို့၏ အရွယ်အစားနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းနေသော ဝင်ပေါက်လေးကို ဝိုင်းရံထားခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ခါးကိုင်းထားကြပြီး သူတို့၏ ဧရာမ လက်ကြီးများဖြင့် အပေါက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် နှိုက်ယူနေကြ၏။ ဘီလူးလက်ကြီးများ အပေါ်သို့ မြှောက်တက်လာတိုင်း ကြောက်လန့်တကြား အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြသော လူအတော်များများက ထိုလက်ချောင်းများကြားတွင် ညပ်ပါလာခဲ့ကြသည်။
အခန်း ၃၀၈ပြီး၏။