အခန်း ၃၀၉
Vol. 31 Ch. 309
အခန်း (၃၀၉) လူသားတို့၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း
မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ် ငိုယိုသံများကြားတွင် ထိုသေးငယ်လှသော လူသားလေးများက ဘီလူးကြီးများ၏ လိုဏ်ခေါင်းသဖွယ် ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးများထဲသို့ ရက်စက်စွာ သွတ်သွင်းခံနေခဲ့ရသည်။
သွားနှင့်ကြိတ်ကာ ဝါးစားလိုက်သော အသံများနှင့် အရိုးများကျိုးကြေသွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံကြီးများက ခရီးသွားတစ်ဦးစီတိုင်း၏ အာရုံကြောများကို ဆွပေးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။
ပို၍ ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာကောင်းသည်မှာ အနောက်ဘက်မှနေ၍ တိုးဝှေ့မရသော ဘီလူးကြီးများက သူတို့၏ လက်တံများထက် သိသိသာသာ သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းနေသော အပေါက်လေးထဲသို့ သူတို့၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းကြီးများကို အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလာကြခြင်းပင်။
သူတို့က မှောင်မိုက်နေသော ဗုံးခိုကျင်းအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် မွှေနှောက်တူးဆွနေကြရာ လူသားများက အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ လက်ချောင်းများထိုးသွင်းကာ ကလော်ထုတ်နေသည်နှင့် ပုံစံတူလှပေသည်။
"အား... ငါ့ကို လွှတ်ပေး... ကယ်ကြပါဦး..."
"ဟင့်အင်း... ငါ့ကို မဖမ်းနဲ့..."
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘီလူးကြီး၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ညပ်ပါသွားသူတစ်ဦးမှာ ပြည့်ကျပ်နေသော လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။
သူ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး သူ၏ခြေလက်များက လေထဲတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကန်ကျောက်နေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံထားရသော ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပြီး သူ၏ ခုခံမှုအားလုံးက အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားရှင်ကြီးများရှေ့တွင် အချည်းနှီးဖြစ်ကာ အရေးမပါသကဲ့သို့ ထင်ရချေသည်။
သို့သော်ငြားလည်း ဗုံးခိုကျင်းအတွင်း၌ကား အပြင်လောကထက် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ငရဲခန်းတစ်ခု ကျရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ညစ်ပတ်ကာ သွေးများပေကျံနေသော ထိုဧရာမ လက်ချောင်းကြီးမျက ငရဲပြည်မှ ဘီလူးလက်တံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကျဉ်းမြောင်းလှသော ဖြတ်လမ်းလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြရသည်။
"အား... လက်ကြီး... ဘီလူးရဲ့ လက်ကြီး ဝင်လာပြီဟေ့..."
"အထဲကို ဝင်ကြ... ပြေး..."
"ဖယ်စမ်း... ငါ့ကို ပေးဖြတ်..."
ထိတ်လန့်မှုက ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။
အနောက်ဘက်ရှိ လူများက ပို၍နက်ရှိုင်းကာ လုံခြုံသောနေရာသို့ ရောက်ရန် အသည်းအသန် တိုးဝှေ့နေကြသော်လည်း ဗုံးခိုကျင်းမှာ လူများပြည့်ကျပ်လွန်းနေပြီး ဆုတ်ခွာစရာ နေရာမရှိတော့ချေ။ လျှောက်လမ်းတစ်ခုလုံး လုံးဝပိတ်ဆို့သွားပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ စည်သွပ်ဘူးထဲမှ ငါးသေတ္တာများကဲ့သို့ ပြပ်ပြပ်နှပ်နှပ်ကို ကြိတ်ကျိတ်တိုးနေကြရသည်။
ဤကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေထုထဲတွင် လူသားသဘာဝ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော အခြမ်းက ပေါ်လွင်လာတော့၏။
လိုဏ်ခေါင်းဝင်ပေါက်နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိကာ ဘီလူးကြီး၏ လက်ချောင်းများအောက် တိုက်ရိုက်အန္တရာယ်ကြုံနေရသူ အချို့က နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ရန်နှင့် သေးငယ်လှသော ရှင်သန်ခွင့်အခွင့်အရေးလေးအတွက် သူတို့ထက် အားနည်းသော အဖော်များဆီသို့ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။
လူတစ်ယောက်က သူ၏ဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်းရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို ရူးသွပ်စွာ ကုတ်ခြစ်နေသော ဘီလူးကြီး၏ လက်ချောင်းများဆီသို့ ရုတ်တရက် တွန်းပို့လိုက်၏။
လူတစ်ယောက်က သူ၏လမ်းကို ပိတ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လိုဏ်ခေါင်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရက်စက်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
အချို့သူများက ပို၍ အတွင်းကျသော နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရရှိရန်အတွက် သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်နေသူများအပေါ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများကိုပင် အသုံးပြုလာခဲ့ကြသည်။
"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကျွန်မကို လွှတ်..."
"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်မတွန်းထုတ်ပါနဲ့..."
"ငါ့ကို အထဲပေးဝင်... ငါက ငယ်သေးတယ်... ငါမသေချင်သေးဘူး..."
တောင်းပန်သံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် သစ္စာဖောက်ခံရ၍ အော်ဟစ်သံများက အပြင်ဘက်ရှိ ဘီလူးကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ၊ ဝါးစားသံများနှင့် ရောယှက်သွားကာ ဘီလူးကြီးများကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်နေခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြက်သီးထစရာကောင်းကာ အသက်ရှူကျပ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။
သူတို့ကိုယ်ပိုင် အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူတို့က သူတို့၏ လူသားချင်းကို ဘီလူးကြီးများ၏ လက်ချောင်းများနှင့် အစွယ်များဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပို့ဆောင်ပေးနေကြခြင်းပင်။
ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေး စက်လုံးများအတွင်းမှ ခရီးသွားများမှာမူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကြရ၏။
လူသားများကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သော ဘီလူးကြီးများမှာ ပို၍ ဆတ်ဆတ်ကြဲဖြစ်လာကြပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သံများ ပြုလာကြသည်။
သရေစာတစ်ခု၊ နှစ်ခုကိုသာ အနိုင်နိုင်ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သော ဘီလူးကြီးများကပင် ၎င်းက အလွန် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာလွန်းပြီး လုံးဝ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာကြသည်။
ထို့ကြောင့် ရိုးရှင်းသော ဦးနှောက်သာရှိသည့် ဤဘီလူးကြီးများက အလျင်အမြန်ပင် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အစိုင်းအိုင်းဆုံးသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် ဖျက်ဆီးခြင်းကို စတင် အသုံးပြုလာကြတော့သည်။
ထူးထူးခြားခြား ကြီးမားလှသော ဘီလူးကြီး အတော်များများက ဝင်ပေါက်ကို ဝိုင်းရံနေခြင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဗုံးခိုကျင်း၏ အပေါ်ဘက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့က ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပို့ကို နင်းခြေနေသော အဆော့မက်သည့် ကလေးငယ်များကဲ့သို့ အပေါ်မှနေ၍ ရူးသွပ်စွာ စတင် ခုန်ပေါက်ကြတော့သည်။
ဒုန်း...
ဒုန်း......
ဒုန်း.........
ဘီလူးကြီးများ၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်တိုင်း မြေအောက်ဗုံးခိုကျင်းတစ်ခုလုံးက အင်အားပြင်း မြေငလျင်လှုပ်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါယိမ်းထိုးသွားရသည်။
မျက်နှာကြက်များနှင့် နံရံများက ဖိအားကြောင့် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာချေသည်။
ဗုံးခိုကျင်းအတွင်း၌ကား ကြောက်မက်ဖွယ်တုန်ခါမှုတိုင်းနှင့်အတူ ပြည့်ကျပ်နေသော လူအုပ်ကြီးထံမှ အောင့်အည်းထားရသော ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သို့သော် များသောအားဖြင့် ထိုအော်ဟစ်သံများက ပို၍ ကြောက်လန့်နေကြသော ဘေးနားမှ လူများ၏ ပြင်းထန်စွာ ငေါက်ငမ်းမှုများနှင့် ချက်ချင်း ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... သူတို့အားလုံးကို ဒီဆွဲခေါ်ချင်လို့လား..."
"တောင်းပန်ပါတယ်... အသံမထွက်ကြပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်..."
အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေမှုများကြားတွင် လူများက သူတို့၏ ပါးစပ်များကိုသာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားနိုင်ပြီး သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြိုသိပ်ကာ သူတို့၏ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဖုန်မှုန့်များက သူတို့၏ ဆံပင်များနှင့် ပခုံးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြချေ။
ဘီလူးကြီး အတော်များများက အပေါ်မှနေ၍ တပြိုင်နက်တည်း ခုန်ပေါက်ဆောင့်နင်းကာ အထပ်ထပ်အခါခါ လုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့် မူလက အလွန်ခိုင်ခံ့သည်ဟု ယူဆထားခဲ့သော ဗုံးခိုကျင်းမှာ ပြိုကျမည့် လက္ခဏာများ စတင်ပြသလာလေပြီ။
နံရံကို ကပ်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုအပြီးတွင် သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ ကွန်ကရစ်များ၌ ရှင်းလင်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား တွေ့ရှိသွားရသည်။
သူ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီကို အမြန်ဆွဲကာ မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်စွာ အော်ပြောလိုက်၏။ "ဖေဖေ... အပေါ်မှာ... အပေါ်မှာ ကွဲနေပြီ..."
အနီးနားရှိ လူများက ဤစကားကို ကြားသောအခါ လန့်ဖြန့်သွားသော ငှက်များကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ဖုန်မှုန့်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည့် အကျည်းတန်လှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်သွားကြရတော့သည်။
"မဖြစ်ဘူး... ဒါက သိပ်ဆိုးရွားလွန်းတယ်..."
"ကွဲကုန်ပြီ... ပြိုကျတော့မယ်..."
ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုက ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားလေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှသော ဆောင့်နင်းချက်ကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
"ဝုန်း......"
နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုကြီးနှင့်အတူ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများက ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးစက်ကျယ်ပြန့်လာပြီး အပိုင်းအစများ ပို၍ပို၍ ကျဆင်းလာသည်ကို လူများက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။
"အား......"
"ပြီးပြီ... ငါတို့တော့ ပြီးသွားပြီ..."
"ကယ်ကြပါဦး... တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့ကို ကယ်ကြပါဦး..."
"ဘုရားသခင်... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ရတာလဲ..."
ဗုံးခိုကျင်းမှာ ဟစ်စတီရီးယားဆန်ဆန် ပြိုလဲမှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ငိုကြွေးသံများ၊ ဆုတောင်းသံများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများ ရောယှက်ကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ယူကျုံးမရဖြစ်မှုကြီးကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။
ဗုံးခိုကျင်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အချိန်အတန်ကြာ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ကြသော ဘီလူးကြီးများက သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ မာကျောသော အခွံကြီး လုံးဝပွင့်မထွက်သွားသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အပေါ်ရှိ မြေကြီးများကို သူတို့၏ လက်များဖြင့် စတင် တူးယက်ကြတော့သည်။
ထူထဲလှသော မြေကြီးလွှာမှာ သူတို့အတွက် အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် မြို့ရိုးနှင့်ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ပါးလွှာကာ အားနည်းသော အနက်ရောင် နံရံကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ၎င်း၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် သည်းခံနိုင်စွမ်းများ ကုန်ခမ်းသွားပုံရ၏။ ၎င်းက ကုန်တင်ကားတစ်စီးထက်ပင် ကြီးမားလှသော လက်သီးကို မြှောက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို စုစည်းပြီး ပေါ်ထွက်လာသော လိပ်ခွံကြီးပေါ်သို့ အားပါးတရ ထုချလိုက်၏။
"ဒုန်း..."
ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် လိမ်ကောက်နေသော သံမဏိချောင်းများက နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။
မာကျောလှသော အကာအကွယ်အလွှာကြီးသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးပေါက်သွားခဲ့ပြီး ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။
အပေါက်၏ အောက်တည့်တည့်တွင်ရှိသော လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးကြောင့် ချက်ချင်းပင် သွေးသံရဲရဲ အသားစများအဖြစ်သို့ ချေမွခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များက လေထုထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
သွေးညှီနံ့က ဘီလူးကြီး၏ အာရုံများကို အကြီးအကျယ် နှိုးဆွပေးလိုက်ပြီး ၎င်းကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာစေလေသည်။
၎င်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ လက်ချောင်းကြီးများကို ပြဲဟသွားသော အပေါက်အစွန်းများထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
"ဂျွတ်..."
"ဒုန်းးး..."
အခြားသော တည်ဆောက်မှု အဆောက်အအုံများပါ ထပ်မံ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ဧရာမကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရရာ အောက်ဘက်တွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ကြောက်လန့်နေကြသော လူသားများမှာ ဘီလူးကြီး၏ အမြင်အာရုံအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပေါ်လွင်လာတော့သည်။
ဘီလူးကြီးက ၎င်း၏ ခြေအောက်တွင် ပြည့်ကျပ်နေကာ လူးလွန့်အော်ဟစ်နေကြသော အစားအစာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးဖြီးလိုက်၏။ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အကျိအချွဲများက ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူများ၏ ခေါင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
ဤအချိန်တွင် လူများက ရွံရှာမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကွက်လပ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ အသည်းအသန် တိုးဝှေ့ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း နေရာမှာ ပိတ်ဆို့နေပြီး ထွက်ပြေးစရာ လုံးဝမရှိတော့ချေ။
ဘီလူးကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်း၏ ဧရာမလက်ကြီးက ကွက်လပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး ရုန်းကန်ငိုကြွေးနေသော လူဆယ်ဂဏန်း၊ နှစ်ဆယ်ခန့်ကို တစ်ခါတည်း လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ ကြည့်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး အရသာခံ ဝါးစားလိုက်သည်။ ကြက်သီးထစရာ ဝါးစားသံကြီးများက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
ဤအပေါက်ပွင့်သွားခြင်းက အစအဦးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။
အခန်း ၃၀၉ပြီး၏။