အခန်း ၃၁၀
Vol. 31 Ch. 310
အခန်း (၃၁၀) ဒါရိုက်တာကျန်း.. သွားကြရအောင်
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗုံးခိုကျင်း၏ အခြားနေရာများမှလည်း အလားတူ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြိုကျသံကြီးများနှင့် အဆောက်အအုံ ပြိုကျသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
အချို့နေရာများက ဘီလူးကြီးများ၏ လေးလံလှသော ဆောင့်နင်းမှုအောက်တွင် ကြေမွသွားခဲ့ပြီး အချို့နေရာများမှာ သူတို့၏ လက်သီးချက်များကြောင့် လုံးဝ ကျိုးကြေသွားခဲ့ရသည်...
အပေါက်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အတင်းအကျပ် ပွင့်ထွက်လာကာ ပို၍ပို၍ များပြားလှသော လူသားများက ဘီလူးကြီးများ၏ အကြည့်များနှင့် လက်သည်းများအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီး ဤနီးကပ်လာသော ကပ်ဘေးကြီးမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ချေ။
ဗုံးခိုကျင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝါးစားသံများ၊ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများက ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သံစုံတီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရောယှက်သွားကာ စက်လုံးလေးများမှတစ်ဆင့် ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာနေလေသည်။
ငရဲပြည်မှ သားသတ်ရုံတစ်ခုနှင့်တူသော အောက်ဘက်ရှိ သွေးသံရဲရဲနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြင်ကွင်းကြီးက ခရီးသွားများစွာကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
အစ်မလွီက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပထမဆုံး စကားစပြောလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒီကနေ သွားကြရအောင်... ဒါက အရမ်း သွေးထွက်သံယိုများလွန်းတယ်... ကျွန်မ ဆက်ကြည့်နေရင် တစ်နှစ်လောက် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတော့မှာပဲ..."
ဒီလီနာဇာက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်၏။ "ဟုတ်တယ် ဒါရိုက်တာကျန်း... သွားကြရအောင်... ကျွန်မလည်း ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး..."
ကျန်းယဲ့က အခြားခရီးသွားများကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ သဘောထားများကို မေးမြန်းလိုက်၏။
ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် ကျန်းဟန်က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။ "သွားကြရအောင်... သွားကြရအောင်... တကယ်ကို ကြည့်ရခက်လာပြီ..."
ယဲ့ယွန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ "ငါကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး... အားလုံးရဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ..."
ပြင်သစ်မှလာသော လေစီက ရေပက်မဝင်အောင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အနည်းငယ် တင်းမာနေသော တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ သေချာပေါက် ထွက်သွားသင့်တယ်... ဒီက မြင်ကွင်းက အရမ်းကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အများကြီး ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်..."
လီကန်း၊ လီဖေးရှု၊ ယန်ပေါ်ယာနှင့် အခြားသူများ အတော်များများကလည်း သူတို့၏ သဘောထားများကို ဖော်ပြလာခဲ့ကြသည်။
"သွားကြရအောင်... သွားကြရအောင်..."
"ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး... ကြည့်နေရတာ အရမ်းကို ခံစားရတယ်..."
"ဆုတ်ခွာကြရအောင် ဒါရိုက်တာကျန်း..."
အောက်ဘက်ရှိ ပြတ်သားလှသော လူသားများ၏ အဖြစ်ဆိုးကြီးက ပေးစွမ်းနေသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုက ဘီလူးကြီးများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သို့မဟုတ် လိုက်ဖမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရသည့် ဆန်းသစ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားနေသည်မှာ ထင်ရှားလှချေသည်။
လူအများစုက ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီကနေ သွားကြရအောင်..." ဟု ပြောလိုက်၏။
သူတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခရီးသွား ၃၁ ယောက် အဖွဲ့က လားရာကို စတင်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဤအသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာမှ စုပေါင်း ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။
သို့သော် ဤအချိန်လေးမှာပင်...
"ဂါး......"
မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
စောစောက ကျန်းယဲ့၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သော ဘီလူးလင်မယားမှာ တယိမ်းတယိုင်ဖြင့် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့က ၎င်းတို့၏ ဧရာမခေါင်းကြီးများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ နောက်ကျိကာ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးများက ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ကျန်းယဲ့နှင့် စွမ်းအင်သံကြိုးများဖြင့် ဆွဲထားခြင်းခံရသော လျိုဝေ့ဖုန်းတို့ထံသို့ပင်။
ထိုလင်မယားမှာ သူတို့ ခုနလေးတင် ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုကို မှတ်မိနေသေးသည့်ပုံပေါ်ပြီး ထိုအသံများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အမိန့် သို့မဟုတ် အချက်ပေးသံများ ပါဝင်နေသည့်အလား ပို၍ ဒေါသတကြီးနှင့် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြက်သီးထစရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတော့သည်။
အပျက်အစီးများကြားတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေနေသည့် ဘီလူးဖြစ်စေ၊ ဗုံးခိုကျင်း အပေါက်တွင် အားပါးတရ စားသောက်နေသည့် ဘီလူးဖြစ်စေ၊ ငိုနေသည်ကို ခုနလေးတင် ရပ်သွားသော ဘီလူးကလေးဖြစ်စေ... သူတို့အားလုံးက သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းများကို ရုတ်တရက် မော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်သုံးဆယ့်တစ်ခုဆီသို့ အေးစက်သော၊ လောဘတကြီးနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လာကြလေသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ဘီလူးအသိုက်တစ်ခုလုံးတွင် အထင်ရှားဆုံးသော ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
"သေစမ်း..." ဝမ်ဝမ်၏ အသံက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။ "အဲ့ဒီကောင်နှစ်ကောင်က စစ်ကူတောင် ခေါ်နိုင်သေးတာလား... သူတို့က ဘီလူးခေါင်းဆောင်တွေများ ဖြစ်နေမလား... ဒါက... ပုံစံကြည့်ရတာတော့ မတူပါဘူး..."
ယဲ့အန်း၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွား၏။ "ငါတို့ ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ခံရတော့မှာလား..."
အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော အခြေအနေကြားတွင် လီဖေးရှုက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အားလုံး ခုနက အစ်ကိုဝေ့ဖုန်းကို ပေးခဲ့တဲ့ VIP အဆင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ခံစားရတော့မှာလား..."
ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနီးနားရှိ ကောင်လေး အတော်များများမှာ ကြောက်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်လေးများ လက်လာကြချေသည်။
သူ့ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးများကတော့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ကျန်းလင်းရှီးက သူတို့ကို ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ "အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရတဲ့ အချိန်မှာတောင် ဟာသမလုပ်ပဲ မနေနိုင်ကြဘူးလား..."
သူမ ပြောပြီးနောက် အရှက်မရှိဘဲ ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... ရှင် အဲ့ဒီ စွမ်းအင်သံကြိုးနဲ့ ကျွန်မကို သေချာ မြဲမြဲလေး ဆွဲထားပေးမှရမယ်နော်... ကျွန်မ မမီလိုက်မှာ စိုးလို့ပါ..."
ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခြားခရီးသွားများမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ စတင် ညည်းတွားကြတော့သည်။
"ကျန်းလင်းရှီး... နင်က ငါ့မျက်နှာကို ပေသီးစေ့တွေနဲ့ လာပစ်နေသလိုပဲ..."
"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ဒါရိုက်တာကျန်းဆီက အခွင့်အရေးယူဖို့ စဉ်းစားနေသေးတယ်ပေါ့..."
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားလက်ကို ကိုင်ချင်တယ်ဗျာ... တရားမျှတအောင် အားလုံး တစ်လှည့်စီ လုပ်ရမယ်လေ..."
ကျန်းယဲ့မှာ ဤအရေးကြီးလှသော အချိန်လေးတွင် ဤငကြောင်များ၏ နောက်ပြောင်မှုများကို အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။
သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဧရာမလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းရန် သူ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။
"ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်..."
သူစီးနင်းနေသော စက်လုံးမှ ဖျော့တော့တော့ ငွေရောင် စွမ်းအင်သံကြိုးသုံးဆယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြားသော ခရီးသွားစက်လုံးသုံးဆယ်ကို တိကျစွာ ရစ်ပတ်ကာ ခရီးသွားများအားလုံးကို ကြိုးတန်းပေါ်မှ ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"သေချာ ကိုင်ထားကြ..." ကျန်းယဲ့၏ အသံက ချိတ်ဆက်မှုမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကျန်းယဲ့က စက်လုံးသုံးဆယ်ကို ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ပုတီးစေ့တစ်ကုံးကို စီးနင်းနေသကဲ့သို့ ဦးဆောင်ကာ ဘီလူးများ နည်းပါးသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်မြှင့်၍ ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှင့် အနီးဆုံးရှိ ဘီလူးက တိမ်တိုက်များ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်တစ်လုံးစာလောက် ကြီးမားသော ၎င်း၏ လက်ကြီးကို အလိုအလျောက် ဆန့်ထုတ်ကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။
စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် တိကျသော ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းတို့ဖြင့် ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးကို ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ကွေ့ဝိုက်ခုန်ကျော်စေပြီး ဘီလူးကြီး၏ လက်ချောင်းများပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားစေသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိသွားလေသည်။
"ဟူး... သီသီလေးပဲ..." ခရီးသွားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
ဒါက အစအဦးမျှသာ ရှိသေး၏။
သူတို့က ရွေ့လျားနေသော တောင်တန်းကြီးများနှင့် သစ်တောကြီးများကို ဖြတ်သန်းသွားနေရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဖြတ်သွားသော ဘီလူးတိုင်းလိုလိုပင် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းကာ ဤထင်ရှားနေသော တိမ်တိုက်များကို လှမ်းဖမ်းတတ်ကြသည်။
ဧရာမလက်ကြီးများက လူအုပ်ကြီးကို ပွတ်တိုက်ကာ ခေါင်းပေါ်မှ ဝှစ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း စက်လုံးအတွင်းရှိ ခရီးသွားများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားရသည်။
သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် အကဲခတ်တတ်သော ခရီးသွားများက ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြ၏။
ဤဘီလူးကြီးများက အယောင်ပြသဘောလောက်သာ လှမ်းဖမ်းနေကြပုံရလေသည်။
၎င်းက လူတစ်ယောက်က ခြင်တစ်အုပ် ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး မမိလျှင်လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ဆက်မဖမ်းတော့သကဲ့သို့ပင်။
ဘီလူးအများစုမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို မဖမ်းမိသောအခါ လျစ်လျူရှုလိုက်ကြပြီး အဆောက်အအုံများကို ဖျက်ဆီးခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်းအောင်းနေသော လူသားများကို ရှာဖွေခြင်းစသည့် သူတို့၏ ယခင်လုပ်ငန်းစဉ်များကိုသာ ဆက်လုပ်နေလိုက်ကြသည်။
ဘီလူးကြီးများ၏ ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားများကြောင့်သာ ကျန်းယဲ့က သူ၏ အဖွဲ့ကို ဘီလူးကြီးများ၏ ခြေလက်များကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် သူ၏ အလွန်ထူးချွန်လှသော ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဘီလူးလင်မယားမှာ အားစိုက်ထုတ်မှုမရှိသော သူတို့၏ မျိုးနွယ်တူများ၏ သဘောထားကို အကြီးအကျယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရလေသည်။
သူတို့က ထပ်မံ၍ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြန်သည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံများက အမိန့်ပေးခြင်းများနှင့် တိုက်တွန်းခြင်းများ ပါဝင်နေပုံရပြီး ကောက်ကျစ်လှသော တိမ်တိုက်များကို ကြားဖြတ်တားဆီးရန် အခြားဘီလူးကြီးများကို အမိန့်ပေးနေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤဖိအားပေးလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းဖမ်းနေကြသော ဘီလူးအချို့မှာ ဤအမိန့်ပေးသံကြီးကို ကြားသောအခါ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော တိမ်တိုက်များကို တစ်လှည့် ရှင်းလင်းစွာ ဒေါသထွက်နေကြသော သူတို့၏ အင်အားကြီး မျိုးနွယ်တူများကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော ဦးနှောက်များက တစ်စုံတစ်ရာကို ချိန်ဆတွေးတောနေကြသည့်အလားပင်။
နောက်ဆုံးတွင် ဘီလူးအတော်များများက သူတို့၏ လက်များကို အောက်သို့ ချထားရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး အချို့က ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် အနည်းငယ် လှည့်ဖယ်လိုက်ကြရာ "မင်းတို့ဘာသာ ငြင်းချင်သလောက် ငြင်း... ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..." ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။ ထို့နောက် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို တားဆီးနေခြင်းမှ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။
"ဖွီး......" ရွှီပေကျိုးက ပထမဆုံး အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ဟားဟားဟား... ငါတော့ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်... ဟိုကောင်ကြီးနှစ်ကောင်က ရူးသွားပြီလား... သူများတွေက အေးဆေး လှမ်းဖမ်းနေတာကို တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရုံနဲ့ အားလုံးက သူတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး..."
"ဒါကို ကြက်ခိုးမလို့ ကြံရင်းကနေ ဆန်ပါ အဆုံးရှုံးခံရတာလို့ ခေါ်တယ်ဟေ့..." လီဖေးရှုက ရယ်မောလိုက်၏။
"ကြည့်ရတာ ဘီလူးတွေကတောင် စည်းလုံးမှု မရှိကြဘူးပဲ..." ရွှိုက်ဝူဟွိုင်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
အခြားခရီးသွားများကလည်း သူတို့၏ ရယ်မောသံများတွင် ပါဝင်လာကြ၏။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အားလုံး၏ ရယ်မောသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။
အခန်း ၃၁၀ပြီး၏။