အခန်း ၃၁၅
Vol. 32 Ch. 315
အခန်း (၃၁၅) ကိုယ်ဖော့သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူက လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အင်မော်တယ်ရာချီမြို့ရရှိခဲ့သော နှင်းပေါ်မှာ ခြေရာမကျန် လျှောက်လှမ်းခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်က ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝါကြင့်နေသော စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သောအခါ ရှေးဟောင်းစာလုံးများနှင့် ရှုပ်ထွေးလှသော လူပုံစံလှုပ်ရှားမှု ပုံကြမ်းများကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဆရာသမား၏ လမ်းညွှန်ပြသမှု မရှိသောကြောင့် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်သာ နားလည်အောင် ကြိုးစားရပေမည်။
ကျန်းယဲ့က စိတ်ကို စူးစိုက်လိုက်ပြီး ပထမအဆင့်၏ သိုင်းကျင့်စဥ် စာသားများနှင့် ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှု နည်းလမ်းများကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်၏။ ထို့နောက် ပုံကြမ်းပါ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများအတိုင်း သူ၏ အတွင်းအားများကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားကြည့်လေသည်။
စနစ်၏ အကြိမ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးမှုများကြောင့် ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကြောမကြီးများက ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေပြီး အာရုံခံစားမှုများက ထက်မြက်ကာ သူ၏ အတွင်းအား ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ကနဦးတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် ကို့ရိုကားရနိုင်ကာ အဆင်မပြေသလို ဖြစ်နေပြီး အဓိကအချက်များကို နားလည်ရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးမှုများနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများမှတစ်ဆင့် ထိုသိမ်မွေ့သော ခံစားချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာလေသည်။
"ချီစွမ်းအင်ကို ဒန်တျန်တွင် စုစည်း... စိတ်အလိုအတိုင်းရွေ့လျား... ခြေဖဝါးဆီသို့ အားအင်များ စီးဆင်း..."
သူက သိုင်းကျန်းပါ စာသားများကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားလိုက်၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒန်တျန်မှနေ၍ အားနည်းသော ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာကာ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် သူ၏ ခြေထောက်များဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူက အလိုအလျောက်ပင် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်မိသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်တရာပေါ့ပါးမှုဖြင့် မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော ကျောက်တောင်တုပေါ်သို့ လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ မြေသို့ထိချိန်တွင် မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။
"ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်ဟ..." ကျန်းယဲ့က ဝမ်းသာအားရ တွေးလိုက်မိ၏။
သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ကြိုးစားလေတော့သည်။
သူက ကျောက်တောင်တုပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော နောက်ထပ်ကျောက်တောင်တုတစ်ခုပေါ်သို့ ထပ်မံ ခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ခြေချမှုက အနည်းငယ် လေးလံသွားသော်လည်း ယခင်အဆင့်ထက်မူ များစွာ သာလွန်နေဆဲပင်။
ထို့နောက် ဤလူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်လေးတွင် သူက ခုန်တက်ခြင်း၊ လေထဲတွင် ကိုယ်ကို ကြွတင်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးစေခြင်းတို့ကို မမောမပန်း အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်နေတော့သည်။
ကျောက်တောင်တုများနှင့် ဝါးရုံတောများကြားတွင် သူ၏ ပုံရိပ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများက အစပိုင်းက အဆင်မပြေမှုများမှ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုချောမွေ့ကာ သဘာဝကျလာခဲ့သည်။
နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းတန်းများက ဝါးရွက်များကြားမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ အပေါ်သို့ အလင်းနှင့် အရိပ်ကွက်များကို ဖြာကျနေစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် စွမ်းရည်အသစ်များကို ကျွမ်းကျင်လာခြင်းဆိုသည့် ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံသစ်ထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောနေပြီး ညမှောင်လာသည်အထိ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်နေမိသည်။
ကျန်းယဲ့က သေးသွယ်သော ဝါးကိုင်းလေးတစ်ခုပေါ်မှ အားယူ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းက တုန်ခါလာလေသည်။
သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သုံးမီတာကျော် မြင့်သော သစ်ပင်ထိပ်မှနေ၍ ကျက်သရေရှိစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့ချိန်တွင် မည်သည့်အသံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘဲ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့၏။
သူက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်တွင် "လင်ရှောင်" ဟူသော နာမည်ကို ပြသနေခဲ့သည်။
"ဟလို..." ကျန်းယဲ့က ဖုန်းဖြေလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်လာသည့်အလား သူ၏ အသက်ရှူသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လင်ရှောင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူ၏ အသံက ပုံမှန်လို ပေါ့ပါးမနေဘဲ သိသာသော လေးလံမှုများ ပါဝင်နေ၏။
"ကျန်းယဲ့... မင်း စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းရပြီ..."
"အင်း... ပြောလေ..." ကျန်းယဲ့က ဘေးရှိ ကျောက်တောင်တုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မှီလိုက်၏။
"အထီးကျန် ဝံပုလွေ၊ ဆောင်းရာသီ ရောက်ပြီ၊ နှင်းပွင့်များ နဲ့ အရိပ်တို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အခြေခံအားဖြင့် တည်ငြိမ်သွားပြီ။ သူတို့ကို ခဏလောက် အနားယူ စောင့်ကြည့်ပြီးရင် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပါပြီ။ သူတို့အတွက် ကြီးကြီးမားမား စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး..."
လင်ရှောင်က သတင်းကောင်းကို အရင်ပြောပြသော်လည်း သူ၏ လေသံက သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်နေချေ။ "ပြဿနာက မိုးကြိုးပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူ အသက်ရှင်နေပေမယ့် နက်ရှိုင်းတဲ့ ကိုမာအခြေအနေကို ရောက်နေပြီး အခုထိ သတိမလည်လာသေးဘူး..."
ကျန်းယဲ့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ "နက်ရှိုင်းတဲ့ ကိုမာအခြေအနေ... တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ ဆရာဝန်တွေက ဘာပြောကြလဲ..."
လင်ရှောင်၏ အသံက ပို၍ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ "အတွင်းပိုင်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ အဓိကပြဿနာက ဦးနှောက်ထိခိုက်မှု အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ။ ဆရာဝန်ပြောတာက... သူက လူသေလို အသက်ရှင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်သွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်များတယ်တဲ့..."
လူသေလို အသက်ရှင်နေရတဲ့ အခြေအနေလား...
ထိုစကားကြောင့် ကျန်းယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။
အခြေအနေက ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လင်ရှောင်က ကျန်းယဲ့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး ကမန်းကတန်း ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
"အရမ်းကြီးလည်း စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ။ ဒါက အဆိုးဆုံး အခြေအနေကို မှန်းပြောတာပါ။ ဆေးပညာမှာ ဘယ်သူမှ တပ်အပ်မပြောနိုင်ပါဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် သူ ရုတ်တရက် သတိပြန်လည်လာနိုင်တာပဲလေ... ငါ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်။ တိုးတက်လာတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုခုရှိတာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း လှမ်းပြောလိုက်မယ်..."
ကျန်းယဲ့က ရင်ထဲမှ လေးလံမှုကို ဖိနှိပ်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ကာ မေးလိုက်၏။
"သူ ဘယ်ဆေးရုံမှာလဲ။ ငါ သွားကြည့်ဖို့ အဆင်ပြေနိုင်မလား..."
"စစ်အထွေထွေဆေးရုံကြီးရဲ့ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှာ။ သွားကြည့်ဖို့ကတော့..." လင်ရှောင်က ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။ "ငါ အထက်လူကြီးတွေဆီမှာ အထူးဝင်ခွင့်လက်မှတ်ရဖို့ လျှောက်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ပြဿနာ သိပ်မရှိလောက်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူတို့ရဲ့ အသိအကျွမ်းတစ်ယောက်ပဲလေ..."
"ကောင်းပြီလေ။ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲကွာ..." ကျန်းယဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အိုကေ... ငါ သတင်းတစ်ခုခု ကြားတာနဲ့ မင်းကို ထပ်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်..."
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က အေးစက်နေသော ကျောက်တောင်တုကို မှီလျက်သား ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးနေဆဲပင်။ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်က သူ၏ အရိပ်ကို ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်စေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ အုံ့မှိုင်းမှုကိုမူ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ချေ။
သူက မသိစိတ်မှနေ၍ စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ကျော်ကြားမှု အမှတ်ကော်လံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
[လက်ရှိ ကျော်ကြားမှု အမှတ် - ၂၄၀၀၀]
[တတိယအဆင့် ကမ္ဘာကို ဖွင့်ရန် လိုအပ်သော ကျော်ကြားမှု အမှတ် - ၅၀၀၀၁ အမှတ်]
[ကွာဟချက် - ၂၆၀၀၁ အမှတ်]
အမှတ် ၂၆,၀၀၀ အပြည့်အဝ လိုနေသေးတာပဲ...
ကျန်းယဲ့က တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ တတိယအဆင့်ကမ္ဘာများက ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအားစနစ်များကို ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာထဲသို့ တကယ် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် မိုးကြိုးကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းချေသည်။
"နောက်မစ်ရှင် မထွက်လာခင် ကျော်ကြားမှုအမှတ်တွေ လုံလောက်အောင် ရပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."
သူက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများဆီသို့ အကြည့်စူးစိုက်ထားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မသိမသာ ထင်ဟပ်နေသော အရေးတကြီး လိုအပ်နေမှုများ ရှိနေလေသည်။
ပိုမိုမြင့်မားသော ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာများကို ဖွင့်နိုင်မှသာ မိုးကြိုးကို ကုသရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်ပေမည်။
ကျန်းယဲ့က စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်၏။ မိုးကြိုး၏ ဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုအပေါ်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်ပြန်သည်။
သူက ပန်းခြံထဲရှိ ကျောက်တောင်တုများနှင့် ဝါးရုံတောများကြားတွင် ခုန်ပျံကျော်လွှားရင်း အတွင်းအား စီးဆင်းမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်လှုပ်ရှားမှုတို့၏ သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်များကို ခံစားနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားပြီး ပန်းခြံထဲရှိ လမ်းမီးတိုင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလာသည်အထိပင်။
နောက်ခဏ၌ ဗိုက်ဆာလာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးတွင် ဖွင့်ထားသေးသော သရေစာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ကျပန်းရှာကာ ပူပူနွေးနွေး ခေါက်ဆွဲကြော်တစ်ပွဲမှာယူလိုက်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားသောက်ကာ ညစာပြဿနာကို ဖြေရှင်းလိုက်လေသည်။
အတန်ကြာ အနားယူပြီးနောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရေငွေ့များ သယ်ဆောင်လာသော ညနေခင်း လေပြေအေးလေးက သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်တိုက်ခတ်သွားပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော မြစ်ပြင်ကြီးက လရောင်နှင့် အဝေးမှ မြို့ပြမီးရောင်များအောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။
သူ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အရေးပါသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တဆင့်တက်နိုင်ရန် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်များက ကျယ်ဝန်းလှသော မြစ်ပြင်ကြီးဆီသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
ဖြစ်နိုင်ရင်... စမ်းကြည့်လို့ ရနိုင်လောက်တယ်။
ထိုအချိန်တွင် ညစာစားပြီးနောက် မြစ်ကမ်းဘေး လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသော မြို့သူမြို့သား အများအပြား ရှိနေသေးပြီး နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့က မလိုအပ်သော ဆူပူအုတ်အော်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေလိုသောကြောင့် လေညင်းခံထွက်လာသော သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်ရန်းကို မှီကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ လမ်းလျှောက်သူများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့ကာ သူတို့အားလုံးမှာလည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေကြလေသည်။
အချိန်ကျပြီပဲ...
ကျန်းယဲ့က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းအားကို နှင်းပေါ်မှာ ခြေရာမကျန် လျှောက်လှမ်းခြင်းသိုင်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်စေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက စူးရှသွားပြီး ကမ်းစပ်ရှိ လက်ရန်းပေါ်သို့ ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး နင်းလိုက်ကာ အလေးချိန်ကင်းမဲ့နေသည့်အလား အပြင်ဘက်သို့ လွင့်မျောသွားပြီး မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင်မူ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွား၏။ ဖိနပ်အောက်ခံက ခပ်အေးအေး ရေပြင်နှင့် ထိတွေ့သွားပြီး လှိုင်းဂယက်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
အခန်း ၃၁၅ပြီး၏။