အခန်း ၃၂၉
Vol. 33 Ch. 329
အခန်း (၃၂၉) လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူ
အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"အရမ်းကို ဖြစ်နိုင်တာပေါ့... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အင်အားက မှန်းဆလို့မရဘူး။ ရေမိစ္ဆာကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဒီလောက် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ နောက်ပြန်လှည့်နိုင်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အင်အားက အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့အထွတ်အထိပ်အဆင့်တောင် ဖြစ်နေနိုင်တယ်..."
ထိုစကားကြောင့်ညီငယ်ဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အခြေတည်အဆင့်အထက် ကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်ရောက်တာကို တားမြစ်ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာကြတာလဲ..."
ထို့နောက် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ဆလသည်။
"နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုရှိသေးတယ်... သူတို့ဆီမှာ ရွှေအမြုတေအထွတ်အထိပ်အဆင့်နဲ့ ညီမျှတဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား..."
ညီငယ်ဖြစ်သူက အသက်ရှူမှားသွားပြီး လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သော သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အကြောက်တရားနှင့် လောဘတို့ ရောယှက်နေချေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးက ပုံမှန်သာမန်လူအုပ်ကြားတွင် ထိုမှော်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူကို ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် အဝေးမှ စခန်းချရာ နေရာဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ဂရုတစိုက် ပို့လွှတ်လိုက်ကြ၏။
သို့သော်လည်း သူတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ထိုလူများ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတက်အကျများ လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး သူတို့၏ အမူအကျင့်များကလည်း သာမန်လူများနှင့် မကွာခြားဘဲ မည်သည့် ထူးခြားချက်ကိုမှ လုံးဝ မတွေ့ရချေ။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်လက်နက်ကို မည်သူက ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲဆိုတာတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"ဘယ်သူက အဲဒီ ထိပ်တန်းမှော်လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလဲဆိုတာ လုံးဝကို ခွဲခြားသိနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ညီငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ လောဘက ပို၍ အားကောင်းလာခဲ့သည်။
ဒီလောက် သေချာဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မှော်လက်နက်က ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ ညီမျှတဲ့ ကာကွယ်မှုကို ပေးနိုင်တယ်။ ဒီလို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ရတနာမျိုးကို ဘယ်သူကများ မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း...
အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ယခင်က မရှိဖူးသော သတိထားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"ဒီလိုဖြစ်နေလေလေ... ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလေလေပဲ။ ဒီအဖွဲ့ကို ငါတို့ လုံးဝ ရန်မစသင့်ဘူး။ သွားကြစို့... ဒီကနေ ထွက်သွားကြမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ငါတို့ကို မတွေ့စေနဲ့..."
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပါက သူတို့၏ သေဆုံးခြင်းကို ယူဆောင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းရဲတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာကာ ထူထပ်သော သစ်တော၏ အမှောင်ထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
ထိုဖန်ထျန်တောင်ကြားမှ တပည့်နှစ်ဦးက သစ်တော၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူတို့၏ လုပ်ရပ်က သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း သူတို့ကို သတိထားမိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိကြချေ။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်က ဟိုလူနှစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော အရိပ်ကျနေသည့် နေရာဆီသို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သာမန်ကာလျှံကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်ကာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။
အကဲခတ်ကောင်းသော လင်ဝမ်က ကျန်းယဲ့၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ မှောင်မိုက်နေသော သစ်တောကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား..."
ကျန်းယဲ့က သူ၏ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သူ၏ ပုံမှန် နူးညံ့သော အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဘာမှမရှိပါဘူး..."
ယင်းကို ကြားသောအခါ လင်ဝမ်က ဆက်မမေးတော့ချေ။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံက တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေပြီး ၎င်း၏ လင်းလက်နေသော မီးတောက်များက ည၏ အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားပေးနေခဲ့သည်။
လူတိုင်းက မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး တစ်နေ့တာ၏ အကြောက်တရားများနှင့် ညနေခင်း၏ အနားယူမှုအပြီးတွင် လေထုမှာ သဟဇာတဖြစ်ကာ အေးချမ်းနေချေသည်။
လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ညအချိန်က ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ညများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် တောက်ပသော လပြည့်ဝန်းနှစ်စင်းက ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာချပေးနေကာ ရေကန်များ၊ မြက်ခင်းပြင်များနှင့် အဝေးမှ တောင်တန်းများကို အိပ်မက်ဆန်ဆန် ဇာပဝါလေးတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။
ကြယ်ပွင့်များကလည်း အလွန်သိပ်သည်းပြီး တောက်ပနေကာ နက်ရှိုင်းသော ကတ္တီပါသားပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် မရေမတွက်နိုင်သော စိန်ပွင့်များကဲ့သို့ ခမ်းနားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။
ဤလှပသော ရှုခင်းများကြားတွင် စုန်းဇီဟန်နှင့် ရွှဲရိုတို့က လူတိုင်းအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆိုပြရန် ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် ထွက်လာကြသည်။
ရှေးဟောင်းဟန်လေး အနည်းငယ်ပါဝင်သော သာယာနာပျော်ဖွယ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုနေကြစဉ် သူတို့၏ နူးညံ့သော အသံလေးများက တိတ်ဆိတ်နေသော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေလေသည်။
သီချင်းသံလေးမှာ ချိုမြိန်ပြီး နတ်သားနတ်သမီးများကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိလှသဖြင့် သူတို့ရှေ့ရှိ နတ်ပြည်ကဲ့သို့ လှပသော ညမြင်ကွင်းနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်ညီလှ၏။ လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ သန့်စင်သွားသည့်အလား ညှို့ငင်ဖမ်းစားခံလိုက်ကြရပေသည်။
ထိုညတွင် ကိုယ်ပျောက်ဝါးခမောက်၏ အစွမ်းထက်သော အကာအကွယ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် လူသစ် ခရီးသည်များမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားကြပြီး သူတို့၏ တဲများထဲတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်နှင့် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ သန့်စင်သောလေထုနှင့် သိမ်မွေ့သော ဆေးပင်ရနံ့များက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်စေရန် များစွာ အထောက်အကူ ပြုလေသည်။
သို့သော်လည်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် စခန်း၏ အလယ်ဗဟို၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူနေပုံရသော ကျန်းယဲ့က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။
သူ၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် သွေးဆာခြင်းနှင့် လောဘများ ပြည့်နှက်နေသော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တစ်ခုက အဝေးရှိ ထူထပ်သော သစ်တောထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေခဲ့သည်။
ယင်းက ကျားသစ်တစ်ကောင်အရွယ်အစားရှိသော ညဉ့်ထွက် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အမည်းရင့်ရောင်အမွေးများနှင့် အပြင်သို့ ထွက်နေသော အစွယ်များ ပါရှိလေသည်။
စခန်းရှိ ရင်းနှီးမှုမရှိသော သတ္တဝါများ၏ အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းက တိတ်တဆိတ် တွားသွားချဉ်းကပ်လာပြီး ၎င်း၏ မြစိမ်းရောင်မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် ဆာလောင်မှုကြောင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
၎င်းက သတိထားကာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ၎င်း၏ ကြွက်သားများက တင်းမာနေကာ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေချေသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်များက ကျန်းယဲ့ကို ဗဟိုပြုထားသည့် မီတာ ၅၀၀ အချင်းဝက်ရှိသော သတ်ဖြတ်မှုကင်းစင်ခြင်းနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်လေးမှာပင်။
၎င်း၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာပုံရသော အေးစက်ပြီး ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ရှိသည့် ခြိမ်းခြောက်သံတစ်ခုက ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
"ထွက်သွား..."
စကားတစ်ခွန်းတည်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ပါဝင်နေချေသည်။
ခရမ်းရောင်ကျားသစ် မိစ္ဆာသားရဲမှာ အရှေ့သို့ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်နေရင်း ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး ၎င်း၏ မြစိမ်းရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားရသည်။
၎င်းက သူ့၏ ဝိညာဉ်က တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယင်းက ပိုမိုမြင့်မားသော သက်ရှိအဆင့်မှ အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်သော အကြောက်တရားပင်။
၎င်းက အသံလာရာ ဇာစ်မြစ်ကိုပင် မမြင်ရသလို ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ချေ။ ၎င်း၏ အသက်ရှင်သန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒက တုံ့ပြန်ရန် တွန်းအားပေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
၎င်းက တားဆီးထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ညည်းတွားသံကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ထူထပ်သော သစ်တော၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာသို့ လာခဲ့သည့် အမြန်နှုန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။
တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျသွားပါက လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
ကျန်းယဲ့က မိစ္ဆာသားရဲ ဆုတ်ခွာသွားသည့် အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်ကာ စခန်းချရာနေရာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တစ်ဝက်အိပ်၊ တစ်ဝက်နိုး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားချေသည်။
ညကောင်းကင်ယံက တောက်ပသော လနှစ်စင်းနှင့် တလက်လက် တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များနှင့်အတူ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေဆဲပင်။ စခန်းအလယ်ရှိ မီးပုံမှ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာသော တဖျပ်ဖျပ်လောင်ကျွမ်းသံနှင့် တဲများအတွင်းရှိ ခရီးသည်များ၏ ညီညာသော အသက်ရှူသံများသာလျှင် ရှိနေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လူတိုင်းက လန်းဆန်းစွာ နိုးထလာကြပြီး ကန်ဘေးတွင် အမြန်မျက်နှာသစ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြကာ စနစ်ဈေးဝယ်စင်တာမှ ဝယ်ယူထားသော ခွန်အားပြည့် နံနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာမည့် သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို တက်ကြွမှု အသစ်များဖြင့် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ကန်ဘေးမြက်ခင်းပြင်တစ်လျှောက် နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်တွင် ရှေ့ရှိ ရှုခင်းများက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာချေသည်။
ညီညာသော မြက်ခင်းပြင်၏ အဆုံးတွင် ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံးသစ်တောကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤကျောက်တုံးများက ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ အချို့က ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေသော ဓားများနှင့်တူပြီး အချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ဧရာမသားရဲကြီးများနှင့် တူကာ နောက်ထပ်အများအပြားကမူ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မှီတွယ် ထပ်တင်ထားကြပြီး ရှုပ်ထွေးကာ အကွေ့အကောက်များသော ကျွန်းငယ်လေးများနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကွဲကြောင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖန်တီးထားချေသည်။
ကျောက်တုံးများက ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသော မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်ရှိပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် အချိန်ကာလ၏ သဲလွန်စများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရှေးဟောင်းဆန်မှု၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ထားသော လေထု၏ ယေဘုယျ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က ရပ်တန့်ကာ ရှုပ်ထွေးလှသော ကျောက်တုံးသစ်တောကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သော စနစ်မြေပုံကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။
မြေပုံက ဤကျောက်တုံးသစ်တော၏ ဧရိယာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပြီး အတော်လေး ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည့် အကွေ့အကောက်များသော အစိမ်းရောင် လမ်းကြောင်း အမှတ်အသားတစ်ခုလည်း ရှိနေလေသည်။
သူက လူအုပ်ဆီသို့ လှည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။
"ဒီရှေ့က ကျောက်တုံးသစ်တောရဲ့ မြေမျက်နှာပြင်က အရမ်းရှုပ်ထွေးပြီး မျက်စိလည်လမ်းမှားဖို့ လွယ်တယ်။ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်အနားကနေ ကပ်လိုက်ခဲ့ကြပါ။ နောက်မကျန်ခဲ့စေနဲ့။ ပြီးတော့ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ဘေးလမ်းတွေကို စူးစမ်းဖို့ အဖွဲ့ကနေ မခွဲထွက်သွားကြပါနဲ့..."
နဂါးပြာက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်.... လောင်လျို၊ တာ့ပင်းနဲ့ အခြားလူအချို့က အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကနေ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်..."
သူက အခြား တောင့်တင်းသန်မာသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကျန်းယဲ့က နဂါးပြာ၏ စီစဉ်မှုကို သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အထူးဗျူရိုမှ လုကျောက်နှင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် တည်ငြိမ်သော ဝမ်ဟွာချမ်းတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
"လုကျောက်... အစ်ကိုဝမ်... အဖွဲ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းတဲ့အခါ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်အောင် ကူညီပေးကြပါဦး..."
အခန်း ၃၂၉ပြီး၏။