အခန်း ၅၈၈

အခန်း (၅၈၈) ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် (အပိုင်း ၃)

အခုဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ 'ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း' ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျကာ အိပ်မောကျသွားရန်သာ ဆန္ဒရှိနေကြတော့သည်။

ဤအခြေအနေက အလွန်တရာ ရယ်စရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ သို့သော် ဖုဟန်ယွမ်မှာမူ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ရေတစ်ပုံးနှင့်အတူ ဘေးမှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ဦး သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရေတစ်ဝက်စီကို သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အလျင်အမြန် လောင်းချလိုက်တော့၏။

'ဝုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်းပင် ထခုန်လိုက်ကြသော်လည်း

ဆုမိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေ့ညက ပြသခဲ့သော ရဲရင့်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုမို မေးသမျှကို သူတို့သည် မကွယ်မဝှက်ဘဲ အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေကြားကြတော့၏။

သို့ရာတွင် ဤအဖြစ်အပျက်၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဖိတ်စာတစ်စောင်မှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"အဲဒီဖိတ်စာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ မျက်နှာဖုံး အချို့နဲ့အတူ ရုတ်တရက် ရောက်နေတာပါ..."

"အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့သွားလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိရပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ သူက ဒီဖိတ်စာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ အသံတိတ် လာထားနိုင်တယ် ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တွေကိုလည်း အသံတိတ် လာယူနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး သေချာပေါက် ရှိမှာပဲလေ"

အနက်ရောင်ဝတ် လူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆက်လက် ရှင်းပြလာ၏။

"အဲဒီလို လူမျိုးဆီက ဒီဖိတ်စာကို ရလိုက်တော့ သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်တို့ လျစ်လျူမရှုရဲတော့ဘူး..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ သူတို့ ပို့လိုက်တာက ဖိတ်စာ ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် သေစေနိုင်တဲ့ ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ"

"အဲဒါကြောင့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး ဖိတ်စာမှာ ပါတဲ့ နေရာဆီကို အချိန်ကိုက် သွားခဲ့ကြတယ်..."

"အဲဒီနေရာက တောရိုင်းပြင် အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ ဧည့်ရိပ်သာ တစ်ခုပါ... အသစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ စံအိမ် တစ်ခုနဲ့ တူတယ်..."

"စံအိမ်တွေ လသာဆောင်တွေ အားလုံးက အသစ်စက်စက်တွေပဲ... သစ်သားနံ့တွေလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေသေးတယ်"

"တံခါးဝမှာ အစောင့် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ပြီး ဝင်သွားလိုက်တာနဲ့ အထဲက ခန်းမကြီးထဲမှာ ဧည့်သည်တွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

"လူတိုင်းက ကျွန်တော်တို့လိုပဲ တူညီတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို တပ်ထားကြတယ်... အဲဒီအချိန်က ဒီလူတွေ ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... ခန်းမကြီးရဲ့ ထိပ်ဘက်မှာ ချထားတဲ့ စားပွဲဆီကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြတာ"

"စားပွဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘတရားများ လင်းလက်သွားကာ ဆက်ပြော၏။

"စားပွဲ အများကြီးကို ဆက်စပ်ပြီး ပြုလုပ်ထားတဲ့ စားပွဲကြီး တစ်လုံးပါ... အပေါ်ကနေ အနီရောင် ပိတ်စ တစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်... အဲဒီ အနီရောင် ပိတ်စပေါ်မှာတော့ အနည်းဆုံး ငွေတုံး တစ်သောင်းလောက် ရှိမယ့် ငွေပုံကြီးကို အထပ်ထပ် အစီအရီ တင်ထားတယ်... အဲဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ထိတ်လန့် အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းတယ်"

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ် သူသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဆက်လက် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က အခုမှ ရောက်လာတာ ဆိုတော့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ အလောတကြီး မလှုပ်ရှားရဲဘူး..."

"နေရာ တစ်နေရာ ရှာထိုင်ပြီး အဲဒီငွေတွေကိုပဲ တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ရတယ်..."

"နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ် လူတွေ ထပ်ရောက်လာကြသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံး မျိုးစုံကို တပ်ဆင်ထားကြတယ်..."

"နောက်ကွယ်က လူက ဖိတ်စာတွေ ပို့တဲ့အခါမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းတွေကို ခွဲခြားနိုင်ဖို့ မတူညီတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် လို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်..."

"နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ ထပ်မလာတော့တာ သေချာသွားတဲ့ အချိန်က... (၂) နာရီလောက် ကြာသွားမယ် ထင်တယ်... ပြီးတော့ လူငယ် နှစ်ယောက်က တံခါးကို လာပိတ်လိုက်တယ်"

"အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပဲ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကို ထွက်လာတယ်"

"သူလည်း သရဲ မျက်နှာဖုံး တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားတယ်..."

"သူ့ကိုယ်သူ ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် လို့ မိတ်ဆက်ပြီး... အလုပ်တစ်ခု အပ်နှံဖို့ လူတိုင်းကို ခေါ်ယူလိုက်တာလို့ ပြောတယ်"

"ပြီးတော့... သူက ကျိရှူဟွာ ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သံမဏိ အကြောင်းကို ပြောပြလာတယ်"

"သူက ပြောတယ်... သူက အဲဒါကို လိုချင်နေတာ ကြာပြီတဲ့... ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်ပေါ့... အခု အဲဒါက ကျိရှူဟွာ ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီမို့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ဝိုင်းဝန်း ကူညီပြီး ယူပေးဖို့ သူက မျှော်လင့်နေတယ် လို့ ပြောတယ်"

"အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သံမဏိ ကို သူ့ရှေ့ကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်တဲ့ သူ ဘယ်သူမဆို..."

"သူက ဆုကြေးငွေ အဖြစ် ငွေတုံး တစ်သောင်း တိတိ ပေးမယ်တဲ့"

"အခုချိန်မှာတောင် ဒီနေရာကို ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ သူတွေ အားလုံးက စရန်ငွေ အဖြစ် ငွေတုံး ငါးရာကို ယူသွားလို့ ရတယ် လို့လည်း ပြောသေးတယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဆုမိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစား တွေးတောနေဟန် ရှိသည်။

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ် လူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီငွေတွေကို မြင်ပြီး မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ လောဘမတက်ခဲ့ကြဘူးလား"

"ဘယ်လိုလုပ် မတက်ဘဲ နေမှာလဲဗျာ..."

အနက်ရောင်ဝတ် လူက ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"ဒီ ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ်ကို ရယူဖို့ ချက်ချင်း လက်ရဲဇာတ်ရဲ လှုပ်ရှားချင်တဲ့ သူတွေ တကယ် ရှိခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် ရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဓားသမား နှစ်ယောက် ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်"

"အဲဒီ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဓားသိုင်းက အရမ်းကို နက်နဲ ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်..."

"ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး လုံးဝ မလှုပ်ရှားခဲ့ကြပေမဲ့... လူသတ်ဖို့ သက်သက် ဖန်တီးထားတဲ့ သူတို့ ဓားတွေရဲ့ ထက်မြက်မှုကို ကျွန်တော်တို့ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဒီလို ရင်ဆိုင်ရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ တခြား ဘယ်သူကမှ ရမ်းရမ်းကားကား မလုပ်ရဲကြတော့ဘူး"

"နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သံသယတွေနဲ့ ငွေတုံး ငါးရာကို ယူပြီးတော့ အသက်ရှင်လျက် လုံလုံခြုံခြုံ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျန်တဲ့ သူတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ စတင် လုပ်ဆောင်လာကြတယ်... ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကလည်း ငွေတွေကို ယူပြီး ထွက်လာခဲ့ကြပေမဲ့... အဲဒီ အဖြစ်အပျက် အကြောင်းကို အတန်ကြာတဲ့အထိ မစဉ်းစားရဲခဲ့ကြဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်လို့ ပိုပြီး တွေးကြည့်လေ... ပိုပြီး ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရလေပဲ..."

"အဲဒါကြောင့် စုံစမ်းဖို့ အဲဒီနေရာကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲသို့ အကြောက်တရား အနည်းငယ် စိမ့်ဝင်လာတော့၏။

"အဲဒီနေရာမှာ ဘယ် စံအိမ် မှ ရှိမနေတော့ဘူး..."

"ဘာမှကို မရှိတော့တာ... မြူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အစိမ်းရောင် တောင်ကုန်းတွေ ကြားက လွင်တီးခေါင် ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်..."

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲက ငွေတွေကသာ သတိမပေးခဲ့ဘူး ဆိုရင်... ဒီအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်ပဲလို့ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ယုံကြည်သွားမိမှာ အသေအချာပဲ"

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီ ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် က... ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သံမဏိ ကို ရပြီးရင် သူ့ကို ဘယ်လို ရှာရမလဲ ဆိုတာကို ပြောခဲ့သေးလား"

"သူ ပြောခဲ့တာက... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ရှာဖို့ မလိုဘူးတဲ့... သူက ငွေတွေ ယူပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို အလိုအလျောက် လာရှာလိမ့်မယ် လို့ ပြောတယ်"

အနက်ရောင်ဝတ် လူက ဤသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် အဆက်မပြတ် ဒူးထောက် ကန်တော့တော့၏။

"အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု... ခင်ဗျားက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင်ကြီး ပါ... ကျွန်တော်တို့ကတော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အတွက် သိုင်းလောက ထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အသေးအမွှား ကောင်လေးတွေပါဗျာ"

"သူရဲကောင်းကျိ ရဲ့ ဒဏ်ရာက ကျွန်တော်တို့ လက်ချက် ဆိုပေမဲ့ တခြားသူတွေကြောင့်လည်း ပိုဆိုးသွားခဲ့တာပါ... ဒီ..ဒီကိစ္စ တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော်တို့ အပေါ် ချည်းပဲ အပြစ်ပုံချလို့ မရပါဘူး"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းဆောင်ဆု ရယ်... သနားညှာတာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့်လေး ပေးပါဗျာ"

ဆုမိုက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားများများ ဆိုမနေတော့ဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်၏။ တဆက်တည်း၌ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် တစ်ချက်စီ တောက်လိုက်ရာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်သွားစေခဲ့၏။

သိုင်းလောက ၌ ကျင်လည်ကြရာတွင် ငှက်များ အစာရှာသကဲ့သို့ လူသားများကလည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရှာဖွေကြသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ သေချာပေါက် ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ရပ်တည်ချက်များ ကွဲပြားသွားသည်နှင့်အမျှ သဘောထားများလည်း ကွဲပြားသွားတတ်သည်။

သူတို့သည် ဆုမိုကို ပစ်မှား စော်ကားခဲ့ခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း သူတို့ကြောင့် ကျိရှူဟွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်မှာ အမှန်တရားပင်။

ဆုမို အနေဖြင့် သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း ကျိရှူဟွာ ၏ ကိုယ်စား ခွင့်လွှတ်ပေးရန် သူ့တွင် မည်သည့် အခွင့်အရေးများ ရှိနေပါသနည်း။

အကြွေးများကို ရှင်းလင်းရန် ကျိရှူဟွာ ထံသို့သာ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ရုပ်အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန် လျူမို အား ညွှန်ကြားပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင် က ဆုမိုထံ အကြည့် စူးစိုက်လိုက်၏။

"သိုင်းလောက ထဲမှာ နတ်ဘုရား ယောင်ဆောင်ပြီး လှည့်စားတဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို တစ်နေ့တခြား ပိုပို များလာတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမိုက အသာ ရယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ သတိမထားမိအောင် ဖိတ်စာ လိုက်ပို့တယ် ဆိုတာက တကယ်တော့ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက သာမန်ပဲ ရှိတာလေ... ပြီးတော့ ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် ရဲ့ လက်အောက်မှာ သိုင်းပညာရှင် တွေ ရှိနေမှတော့... ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့က တကယ်တော့ မခက်ခဲပါဘူး"

"စံအိမ် ကို အသစ်တည်ဆောက်ထားတယ် ဆိုမှတော့... သဘာဝကျကျပဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖျက်ပစ်လို့လည်း ရတာပေါ့"

"ပြီးတော့ ဒီနောက်ကွယ်က လူက... ဒီလောက် စည်းစိမ် ဥစ္စာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးတော့... ပစ္စည်းကို သူကိုယ်တိုင် သွားမယူချင်ဘူး ဆိုတာ..."

"သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ထုတ်မပြချင်လို့ ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်..."

"ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် လို့ ခေါ်ထားသေးတယ်..."

"ရှောင်မို... ဒီလူရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို နင် နည်းနည်းပါးပါးများ ခန့်မှန်းမိနေပြီလား..."

"အဲဒီလောက်တော့လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး အစ်မယွင်"

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်လို့တော့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတယ်”

--