အခန်း ၅၈၉

အခန်း (၅၈၉) ရွှီလု စတင် လှုပ်ရှားခြင်း

ကျိရှူဟွာ အစောပိုင်းက ပြောပြခဲ့သော မိတ်ဆွေဆိုသူမှာ ကမ္ဘာမြေအဆုံးထိ လှည့်လည်သွားလာကာ ရှားပါး ရတနာများကို စုဆောင်းလေ့ရှိပြီး သိုင်းလောကတွင် အနည်းငယ် ထူးခြားဆန်းကြယ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် သံမဏိမှာ သဘာဝကျကျပင် သာမန် လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ချေ။ ၎င်းကို ဓားဝှက်သိုင်းသမား ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ကျိရှူဟွာ အား အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပတ်သက်မှုကိုမူ ဆုမို အနေဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤခရီးစဉ်တွင် ကျိရှူဟွာ အနေဖြင့် အမှားအယွင်း အချို့ လုပ်မိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး ထိုအမှားများကြောင့် ထူးဆန်းသော သံမဏိနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရခြင်းသာ။ ၎င်းကပင် လောဘတကြီး လုယူလိုသူများကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့တော့၏။

လက်ရှိ ရရှိထားသော အချက်အလက် အနည်းငယ်အရ ဤကုန်သည်ဆိုင်ရှင် ဆိုသူမှာ အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကမှ သာမန်လူ တစ်ယောက်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အကယ်၍ သူသာ သာမန် သိုင်းလောကသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါက ဤထူးဆန်းသော သံမဏိကို လုယူရုံဖြင့် များစွာ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသံမဏိကို နတ်လက်နက် တစ်ခုအဖြစ် သွန်းလုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးဦးကို သူ သိကျွမ်းနေခဲ့လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ရာတွင် သာမန် ကျောက်တုံး တစ်တုံးလောက်ပင် အသုံးကျမည် မဟုတ်ချေ။ အဆုံးတွင်မူ သိုင်းလောက၌ ကျင်လည်ကြခြင်းမှာ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် သက်သက်သာ မဟုတ်ပါလော။

ဤကုန်သည်ဆိုင်ရှင် မှာ ဤမျှလောက် ကြွယ်ဝချမ်းသာနေပြီး ဖြစ်ရာ ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားစေရန်အတွက် ဤထူးဆန်းသော သံမဏိဖြင့် နတ်လက်နက် တစ်ခု သွန်းလုပ်ရန် အမှန်တကယ် မလိုအပ်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ ဤပစ္စည်းကို လုယူရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အခြားသော လျှို့ဝှက် ကြံစည်မှု တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်မည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤပစ္စည်းကို အခြား မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။ စား၍လည်း မရ၊ သောက်၍လည်း မရနိုင်ရာ ၎င်းကို ရောင်းချရန်သာ ရှိကြောင်း ဆုမို တွေးတောမိလိုက်၏။

တိုက်ရိုက် ရောင်းချမည်လော၊ သို့မဟုတ် နတ်လက်နက် အဖြစ် သွန်းလုပ်ပြီးမှ ရောင်းချမည်လော ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။

ဤကိစ္စအတွက် ဤမျှ များပြားလှသော ဆုကြေးငွေများကို ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည့် ကုန်သည်ဆိုင်ရှင် ၏ နောက်ခံမှာ အလွန်တရာ ကြီးမား ခိုင်မာမည်မှာ သေချာလှသည်။

မဟုတ်လျှင် သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ငွေကြေးများကို အကုန်အကျ ခံပါမည်နည်း။

သေချာသည်မှာ ဤပစ္စည်းကို လုယူသွားသူ ကိုယ်တိုင်က ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်ခြေလည်း ရှိနေသေး၏။

ဤကောင်းမွန်လှသော ကုန်ကြမ်းကို အသုံးပြုကာ ဓားမြတ်ဆယ်လက် ထက် မနိမ့်ကျသော ဓားတစ်လက်ကို သွန်းလုပ်လိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါက သိုင်းလောက တစ်ခွင်၌ ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းကို သေချာပေါက် ရရှိမည်သာ။ သို့သော် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်နေပါစေ ဆုမို အတွက်မူ များစွာ ခြားနားသွားမည် မဟုတ်ချေ။

ယန်ရှောင်ယွင် ကမူ ဆုမို၏ စကားများကို သေချာစွာ စဉ်းစား တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင် ပြောတာ မှန်တယ်... သူက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ အရမ်း သေချာနေပြီ"

"စီးပွားရေးသမား ဆိုမှတော့ သဘာဝကျကျပဲ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးကို တန်ဖိုးထားမှာပေါ့"

ဆုမိုက တိုးညင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ကျိရှူဟွာ မသေခင် ဇီယန် အာမခံဌာန ဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ် ဆိုတာက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူးလေ... အဲဒါကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတွေဆီကနေ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အခု သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တဲ့သူက တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် ဖြစ်နေပြီ... အစ်မယွင် ဘယ်လိုထင်လဲ... သူ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်လိမ့်မလဲ"

"နင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ... သူ ဘာများ ဆက်လုပ်မလဲ"

ယန်ရှောင်ယွင် က ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်ကာ အမေးကို အမေးဖြင့်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ဆုမို တစ်ယောက် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"အစ်မယွင် က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် ပါးနပ်သွားရတာလဲ... ကျွန်တော်က အစ်မယွင် ကို အရင် မေးနေတာလေ"

"...ဒါက ပါးနပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယန်ရှောင်ယွင်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက အကန့်အသတ် ရှိတယ်လေ... ငါ တကယ် ဘာမှ စဉ်းစားလို့ မရလို့ပါ"

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး"

ဆုမိုက မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ ဒါက သိုင်းလောက က အောက်တန်းကျတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုခုသာ ဆိုရင်တော့... ဒီခရီးစဉ် တစ်လျှောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း သတိထားနေဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

"အင်း..."

ယန်ရှောင်ယွင် ကလည်း သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဒါတင် မကသေးချေ။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်ကသာ မြင်တွေ့နေရသည့်အတိုင်း ငွေကြေး အင်အား တောင့်တင်း ခိုင်မာနေမည် ဆိုပါက၊ သိုင်းလောက အတွင်း စည်းစိမ်ဥစ္စာအတွက် အသက်ကိုပင် စတေးရဲသူများ အများအပြား ရှိနေပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူများထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်များလည်း မရှားပါချေ။ အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရသော် မိမိ၏ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားနေပါစေ အမြဲတစေ သတိထား၍သာ သွားလာသင့်၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ ဆွေးနွေးခြင်း မပြုကြတော့ဘဲ နောက်ထပ် တစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျိရှူဟွာ အား သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ဆုမိုသည် ဝူရှန်းခန်းမ သို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်တော့သည်။ ဤခရီးစဉ်တွင် သူ့အပြင် ယန်ရှောင်ယွင်၊ ကျန်းရှောင်ရှောင် နှင့် ဟူစန်းတောက် တို့ လိုက်ပါလာကြ၏။

တုန်းချန် ခရီးစဉ်မှ အပြန်တွင် ကျန်းရှောင်ရှောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ မကောင်းမွန်လှတော့ကြောင်း ဆုမို သတိပြုမိလိုက်၏။

တောင်ပိုင်း ပင်လယ်ပြင် သို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်ကို အချိန်များစွာ ကြန့်ကြာခံ၍ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း စုဆောင်းမိနေသော အတွင်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်ပြီး ယာယီ သက်သာရာရစေမည့် နည်းလမ်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟူစန်းတောက် မှာမူ ဝူရှန်းခန်းမ ၏ နယ်မြေမှ လာသူ ဖြစ်ရာ ဤခရီးစဉ်မှာ သူ့အတွက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား နေရာဟောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ထိုဒေသနှင့် ပတ်သက်၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိနားလည်ချင်မှ နားလည်မည် ဖြစ်သော်ငြားလည်း အနည်းဆုံးတော့ ဆုမိုတို့ထက် ပိုမို သိရှိထားသဖြင့် လမ်းပြကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

အာမခံဌာန ၏ အဓိက အင်အားစုများမှလွဲ၍ နောက်ထပ် ထပ်တိုး ပါဝင်လာသူမှာ ရွှီလု တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆုမို သည် ဝူရှန်းခန်းမ ဘက်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာမည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ရွှီလုသည် လိုက်ပါရဖို့ ဇွတ်တရွတ် တောင်းဆိုတော့၏။ ယခုအခါ သူ၏ ဒဏ်ရာများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း အဘယ်ကြောင့် မထွက်ခွာသေးဘဲ ဤခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါရန် ရည်ရွယ်နေကြောင်းကိုမူ မည်သူကမျှ မသိရှိကြချေ။

အကယ်၍ သူသာ ဆုမို၏ 'အဆိပ်' ကို သောက်သုံးထားသူ မဟုတ်ခဲ့ပါက ထူးဆန်းသော သံမဏိ နှင့် ပတ်သက်၍ မသင့်တော်သော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်ဟု ဆုမို သံသယ ဝင်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အာမခံဌာန ၏ ကိစ္စအဝဝကို ခေတ္တ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျန်း ထံသို့ လွှဲပြောင်း ပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် များစွာ စိတ်အေးရပေသည်။

တုန်းချန် ခရီးစဉ် အပြီးတွင် ဖုဟန်ယွမ် သည် ဆုမို၏ ယုံကြည်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ အာမခံ သိုင်းသမား တစ်ဦး အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့် ခံရပြီးနောက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် လျူမို ၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ခရီးစဉ် အချို့ကို စတင် ထွက်ခွာနေလေပြီ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့်ပင် ကိစ္စရပ်များကို အနိုင်နိုင် ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်သလို၊ လစ်ဟင်းမှုများ မရှိစေရန်အတွက် ရှောင်ချွမ်း ကလည်း သူ၏ ဘေးမှ အမြဲတစေ လိုက်ပါ ကူညီပေးနေ၏။

လောလောဆယ်တွင် အကယ်၍ လူအုပ်ကြီးဖြင့် အတူတကွ ခရီးထွက်ရန် လိုအပ်လာပါက ဤလူများဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လူအင်အား အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေသော်ငြားလည်း ဆုမို အနေဖြင့် သူ၏ အင်အားစုများကို တိုးချဲ့ရန်အတွက် ဝူရှန်းခန်းမ ခရီးစဉ် အပြီးအထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်သာ။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ဝူရှန်းခန်းမ ၏ ကိစ္စရပ်က ပိုမို အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

လော့ရှားမြို့ မှ စတင် ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ပထမဆုံး ရောက်ရှိမည့် ခရီးပန်းတိုင်မှာ ကျင်းယန်မြို့ ပင်။ လမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင် အေးချမ်း တည်ငြိမ်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင်းယန်မြို့ သို့ ရောက်ရှိရန် ခုနစ်ရက်ခန့် အချိန်ယူရလေ့ ရှိ၏။ ဤခရီးစဉ်တွင်မူ နေထွက်ချိန်၌ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ နေမဝင်မီ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် သူတို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

ဆုမို အတွက်မူ ဤခရီးစဉ်မှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား နေရာဟောင်းများဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

သူ ဤလောကသို့ ကမ္ဘာ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီး ဇီယန် အာမခံဌာန ကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ပထမဆုံး လက်ခံခဲ့ရသော တာဝန်မှာ လီရိရှုအား ကျင်းယန်မြို့ သို့ ပို့ဆောင်ပေးရခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု ပြန်လည် တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ အချိန်ကာလ အားဖြင့် များစွာ မကြာမြင့်သေးသော်ငြားလည်း ဤကာလတိုလေး အတွင်း သူ ကြုံတွေ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများမှာကား ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်အောင် များပြားလွန်းလှပေသည်။ ၎င်းက ဆုမိုကို လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သို့တိုင်အောင် ကျင်းယန်မြို့ ၏ စည်ကားလှသော လမ်းမကြီးများမှာမူ မနေ့ကအတိုင်းပင် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပါ၏။

--