အခန်း ၅၉၂

အခန်း (၅၉၂) မင်းက ငါ့လက်ထဲ သေဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး

ဝမ်အာဂို တစ်ယောက် ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် လုံးဝ ကြက်သေသေသွားတော့၏။ ရွှီလု၏ စွမ်းရည်များကို သူ အစောကတည်းက အကဲခတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ဖော့ပညာ တွင်သာ ကျွမ်းကျင်ပြီး သာမန် သိုင်းကွက်များတွင်မူ အလွန်တရာ အားနည်းသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ခံ အတွင်းအား ၏ တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကိုပင် မခံနိုင်သူ မဟုတ်ပါလော။ ထိုကဲ့သို့သော သူက သူ့ကို မည်သို့ ပါးရိုက်နိုင်ရပါသနည်း။

သို့သော် ယခုလေးတင် သူအသုံးပြုခဲ့သော သိုင်းကွက်တိုင်း၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တစ်ဖက်လူက ကြိုတင် သိမြင်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ရွှီလုသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အစအဆုံး ဖောက်ထွင်း သိမြင်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး ပါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်တရာ တိကျ တွက်ချက်ထားပြီး မုန်းတီးစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံများမှာ သူ၏ နားထဲတွင် စူးရှနေပြီး ရယ်သံတိုင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။ သူသည် ယနေ့ ရှုံးနိမ့်ရတော့မည်ကို သိရှိထားသော်ငြားလည်း ဤကဲ့သို့ နာမည်မသိ အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဒေါသတရားများက သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားပြီး အမုန်းတရားများက သူ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်လာတော့၏။

ရုတ်တရက် သူသည် အပေါ်သို့ မော်ကြည့်လိုက်ရာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်နေဆဲဖြစ်သော ရွှီလုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီနေ့ မင်းကို မသတ်ရရင်... ငါ့ရင်ထဲက အမုန်းတရားတွေ ပြေပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ"

ဝမ်အာဂိုသည် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးကာ ထိုင်ချမည့် ဟန်ပြင်လိုက်ပြီး ဒန်တျန် မှ စွမ်းအင်များကို ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော လေဟုန်များက သူ၏ လက်မောင်းများ တစ်လျှောက် ရစ်ပတ် တက်လာတော့သည်။

ဝမ်အာဂို ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ လေထုကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည့်အလား ပြင်းထန်သော လေခွင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော အင်အားများက သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းအောင် စုစည်းလာလေ၏။

ရွှီလု၏ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်ငြား

လည်း သူ၏ လျင်မြန်သော တွေးတောမှုများကြားတွင် လွတ်မြောက်ရန် နေရာ မရှိတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။ မည်သည့် နေရာတွင်မျှ ပုန်းကွယ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဤလက်သီးချက်မှာ ကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားသည့်အလား သူ၏ ထွက်ပေါက် အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလေပြီ။ လက်သီးချက် ကျရောက်လာချိန်တွင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံး၏ မြည်ဟည်းသံ ကဲ့သို့ ကျယ်လောင် နက်ရှိုင်းလှသော အသံကြီး တစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရတော့၏။

ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

သူ ထိတ်လန့် အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် လေပြင်းများနှင့် မိုးကြိုးများ ရစ်ပတ်နေသော ဝမ်အာဂို၏ လက်သီးချက်က ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာတော့၏။

“ဒေါင်…”

ခေါင်းလောင်း မြည်သံကြီးမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်နှံ့သွား၏။ ရွှီလုသည် လက်သီးချက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်လုံးများကို အလိုအလျောက် မှိတ်ထားလိုက်၏။

သို့သော် မျက်ခွံကြားမှတစ်ဆင့် ဝမ်အာဂို၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ရွှေရောင် ပုံရိပ်ကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဝမ်အာဂိုမှာ ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း ပုံရိပ်ကြီး၏ ဇာစ်မြစ်ကို မသိရှိသော်ငြားလည်း ထိုကိစ္စများကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိလောက်အောင် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အတွင်းအားများကို ပွက်ပွက်ဆူလာစေကာ သူ၏ ရှိသမျှ အင်အား အားလုံးကို ထိုလက်သီးချက် တစ်ချက်တည်းတွင် ပုံအောလိုက်တော့သည်။

ရွှေရောင် ပုံရိပ်ကြီးမှာ တစ်ခဏမျှ တုန်ခါသွားလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်အာဂိုသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး မှောက်ကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အင်အားလှိုင်းကြီး တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်အာဂို ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ လက်မောင်းရိုးများ ကျိုးကြေသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျိုးထွက်လာသော အရိုးစများက အသားစများကို ထိုးဖောက် ထွက်လာတော့၏။ ပြင်းထန်လှသော အင်အားလှိုင်းကြီးက သူ၏ သွေးကြောများ တစ်လျှောက် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွား၏။

ဝမ်အာဂို၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေ မှင်သက်ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာက အထင်းသား ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် အတင်းအကြပ် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ဤရွှီလု လောက်ကို အားကိုးရုံဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဝမ်အာဂိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆုမို... ဆုမို မဟုတ်လား"

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့ချေ။ ထိုအစား ယန်ရှောင်ယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ဝမ်အာဂို ဆိုပါလား... 'ကျင်းကန် လေမိုးကြိုး လက်သီးသိုင်း' ကို အသုံးပြုတဲ့ ဝမ်တင်းရှန်း က... အာဂို ဆိုတဲ့ နာမည်ဝှက်ကို သုံးထားမယ် လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ"

အစောပိုင်း တိုက်ပွဲတွင် ဤလူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ယခု ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်း ထွက်လာသောအခါမှသာ သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယန်ရှောင်ယွင်က ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားတော့၏။

နာမည်မသိ ဝမ်အာဂို ဟုတ်ပါသလော။

သူသည် 'ကျင်းကန် လေမိုးကြိုး လက်သီးသိုင်း' ၏ သိုင်းပညာရှင် ဝမ်တင်းရှန်း ပင် ဖြစ်၏။

ဤလူတွင် တကယ့်ကို ကြီးမားသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင်။

ဝမ်တင်းရှန်း သည် တုန်းချန်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကလေးဘဝ တစ်ခုလုံးကို ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာများကို သင်ယူခဲ့ကြောင်း လူသိများလေ၏။

သူ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ရဟန်းဘဝဖြင့် ဆက်လက် မနေထိုင်လိုတော့ဘဲ လောကီ လူသားများ၏ အာရုံများကို သာယာကာ လူထွက်ရန် တွေးတောခဲ့သည် ဆို၏။

သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပါက သူ၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များ အားလုံး ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး နာမည်ပြောင်းကာ သိုင်းလောက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ လေသည်။

သို့သော် သူသည် တုန်းချန် တွင် မနေရဲသဖြင့် အနောက်တောင်ဘက်ရှိ နေရာတစ်နေရာသို့ အဝေးကြီး ခရီးနှင်ခဲ့၏။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များ၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်သွားသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ပြင်ပလူများ မသိရှိကြချေ။

လူသိများသည်မှာ သူ တစ်ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်သီးသိုင်းများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ တတ်မြောက်ပြီးမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် 'ကျင်းကန် လေမိုးကြိုး လက်သီးသိုင်း' ဖြင့် သိုင်းလောက ၌ နာမည်တစ်ခု ရရှိခဲ့လေ၏။ ထိုအချိန်က သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နာမည်ကြီးခဲ့သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ သူ၏ နာမည်အကြီးဆုံး အချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ တည်နေရာမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့၏။

အချို့ကမူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး တုန်းချန်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အချို့ကလည်း သူသည် ရန်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံကာ သိုင်းလောက လမ်းမပေါ်တွင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြပြန်၏။

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရသော် ထင်ကြေးပေးမှု မျိုးစုံ ရှိနေသော်ငြားလည်း သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ (၄) နှစ်၊ (၅) နှစ်ခန့်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ကျင်းယန်မြို့ တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ဆုမိုကို စိန်ခေါ်ရန်အတွက် 'ဝမ်အာဂို' ဟူသော အမည်ကိုပင် အသုံးပြုခဲ့သေး၏။

ဝမ်တင်းရှန်း သည် သူ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ယန်ရှောင်ယွင်က ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားဟန်ဖြင့် ဆုမိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းမှာ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်တဲ့ နတ်သိုင်းပညာ မျိုး ရှိနေတာလား"

"ဒီနေ့ ငါ ရှုံးနိမ့်သွားတာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို မမီလို့ပဲ ဆိုတာ လက်ခံပါတယ်... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့"

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဒီလို ခွေးတွေ ကြောင်တွေ က... ငါ့လက်ထဲ သေဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး"

သို့သော် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤစကားများက ဖြောင့်မတ်သော လူတစ်ယောက်၏ စကားနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။ ဤကဲ့သို့ ကြေညာချက် ထုတ်လိုက်ခြင်းက မျက်နှာကို အဖြတ်ရိုက်ခံရန် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် စကားက ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရန်လည်း ပျင်းရိနေတော့၏။

ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ မှင်သက်ထုံထိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တုန်းဟွမ် ၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ကြီး၏ မောက်မာမှုက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်မျှ မလုပ်ဘဲ သူ၏ အပေါင်းအပါများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ဝမ်တင်းရှန်း ကို အသေအရှင် ကြားတွင် ထားရစ်ခဲ့နိုင်၏။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးက ဝမ်တင်းရှန်း လို လူတစ်ယောက်ကို သူ့လက်ဖြင့် သတ်ရန် မထိုက်တန်ဘူး ဟု ပြောသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုး စကားပြောသံများနှင့် ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

--