အခန်း ၃၄၁

အခန်း ၃၄၁ - အအေးမိခြင်း

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။

"ဆရာ... လီမိသားစုက ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မေးချင်လို့လား... သူတို့က ဆရာ့ကို စော်ကားမိလို့လား..."

ကုမင်တာ့က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မြို့တော်ကို စရောက်ကတည်းက ငါ့ရဲ့ စကားတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မြို့တော်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေကို မသိလိုက်ဘဲနဲ့တောင် စော်ကားမိမှာကို ကြောက်လို့ပါ..."

နျိုနျိုလေးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီတို့ ပွတ်တိုက်မိခြင်းမှာ ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရန် ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ကုမင်တာ့သည် အလွန်အကဲဆတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ဧကရာဇ်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုမည်မဟုတ်ဟု သူ အမြဲခံစားရလေ၏။

နန်းတွင်း၌ နျိုနျိုလေးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီကြားတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ပျော်ရွှင်စရာ မဟုတ်ချေ။

ရှန်ချန်ဖုန်းက “ဆရာ... ဆရာ့နောက်မှာ မင်းသမီးကြီးရဲ့အိမ်တော် ရှိနေတာပဲ... လီမိသားစုအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့” ဟုသာ ပြောချင်သော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ ဆရာသည် အခြားသူများကို မျက်ကန်းယုံကြည်အားကိုးတတ်သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူအများစုမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားချင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

"ဆရာ... မြို့တော်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေအကြောင်း နားလည်မှုကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မေမေနဲ့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... ဒီည ပြန်ရောက်ရင် မေမေ့ကို မေးကြည့်ပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောခိုင်းရင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

.

ကုမင်တာ့၏ သင်ကြားမှုများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ယခုအခါ စကားပြောဆိုရာနှင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန်သတိထားနေပြီး ယခင်ကလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဂုဏ်ဆာခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကုမင်တာ့က သူ၏တပည့်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေ၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းက အနားသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း နန်းတွင်းကို ဝင်လာတဲ့ မိန်းမစိုးငယ်တွေရဲ့ စာရင်းကို သေချာစစ်ဆေးခိုင်းထားတယ်လို့ မေမေက ပြောပါတယ်... ဒုတိယညီလေးရဲ့ နာမည်ကို တကယ်ရှာမတွေ့ပါဘူး..."

ကုမင်တာ့သည် ရှန်ချန်ဖုန်းအပေါ် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် ဆန္ဒများ သို့မဟုတ် တောင်းဆိုမှုများ မရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ မင်းသမီးကြီးသည်လည်း သူ၏ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော ဖခင်နှလုံးသားကို နားလည်ကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး လူများကို ကိုယ်တိုင် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများ၏ စာရင်းကို စစ်ဆေးရန် စေလွှတ်ခဲ့လေ၏။

ယခု ထွက်ပေါ်လာသော ရလဒ်ကြောင့်သာ ကုမင်တာ့မှာ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ရင်ခွင်ထဲမှ နောက်ထပ် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... အရမ်းကြီး ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့... ဒုတိယညီလေးက အဲဒီအချိန်တုန်းက ငယ်သေးတာ... သူက သူ့နာမည်ကို မေ့သွားပြီး စာရင်းထဲမှာ တခြားနာမည်တစ်ခု ရေးလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် သားလတ်နှင့် အတူနေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်တိုင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်သတိရမိလေ၏။ သူနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ကလေးများအား သူတို့၏ နာမည်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးပေး ပြောဆိုခဲ့သည်ကိုလည်း မှတ်မိနေသည်။

ယုတ္တိကျကျဆိုရလျှင် ကလေးများမှာ သူတို့၏ နာမည်များကို မမေ့တတ်ကြချေ။

သူက ၎င်းအပေါ်တွင် သဲလွန်စများ ရှာတွေ့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှန်ချန်ဖုန်း ကမ်းပေးသော စာအုပ်ငယ်ကို ယူလိုက်လေ၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဒုတိယညီလေး ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီးနောက် ငါးနှစ်အတွင်း နန်းတွင်းဝင်လာတဲ့ မိန်းမစိုးငယ်တွေရဲ့ စာရင်းပါ... အပေါ်က လူတွေရဲ့ အသက်က ဒုတိယညီလေးနဲ့ အများဆုံး သုံးနှစ်ထက် ပိုကွာခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မင်းသမီးကြီး စေလွှတ်လိုက်သော လူများသည် ဤမျှ အသေးစိတ်ကျသော စာရင်းတစ်ခုကို ပြုစုပေးနိုင်ခြင်းက မင်းသမီးကြီးသည် ဤကိစ္စကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေလေ၏။

"မေမေ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါ... မင်းရဲ့ ဒုတိယညီလေးက ဒီစာရင်းထဲမှာ ပါနေနိုင်ပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီစာရင်းကိုပဲ ဆက်တိုက် ကြည့်မနေပါနဲ့... သားမမွေးနိုင်တဲ့ သူတွေကလည်း သားတစ်ယောက်ကို ဝယ်ကြလိမ့်မယ်လို့ မေမေက ပြောတယ်... အဲဒီပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူတွေက သူတို့ကို လမ်းတစ်ဝက်မှာ တခြားလူတွေဆီ ရောင်းစားလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့များ သားတစ်ယောက်အဖြစ် တခြားလူတွေဆီ ရောင်းစားခံရတာဆိုရင်... နန်းတွင်းထဲ ဝင်သွားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ရှန်ချန်ဖုန်းသည်လည်း ဤအမှန်တရားကို နားလည်ပေသည်။

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် အခြားသူများထံ ရောင်းစားခံရပါက လူပင်လယ်ကြီးက ကျယ်ပြန့်လွန်းလှရာ ကုမင်တာ့အနေဖြင့် သူ့ကို ဘယ်မှာရှာရမှန်း သိမည်မဟုတ်ချေ။

ယခု လုပ်ရမည့်အရာမှာ နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဤလူများထဲမှ သူ၏သားကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ဆရာ... အခု နျိုနျိုက နန်းတွင်းမှာ ရောက်နေတာ... အဖွားကလည်း သူ့ကို အရမ်းချစ်တယ်... နျိုနျိုကိုသာ အကူအညီတောင်းလိုက်ရင် အခွင့်အရေး ပိုသာတာပေါ့ ပိုပြီး မြန်ချင်လည်း မြန်မှာပါ..."

ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။ သူနှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့သည် နျိုနျိုလေးမှတစ်ဆင့် စတင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ပထမအချက်အနေဖြင့် နျိုနျိုလေးက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဆန္ဒများ တောင်းဆိုမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် နျိုနျိုလေးသည် မျက်နှာသာပေးခံရသော်လည်း နန်းတော်မှာ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

အသက်ခုနစ်နှစ်အောက် ကလေးငယ်ဖြစ်သော နျိုနျိုလေးသည် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်နိုင်ပါက ကောင်းပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ဘာကြောင့် ပိုလုပ်ခိုင်းရမည်နည်း။

မယ်တော်ကြီးက သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ခင်ပါစေ တောင်းဆိုမှုများ အမြဲလုပ်နေသော ကလေးတစ်ဦးကို သဘောကျမည်မဟုတ်ချေ။

"နန်းတွင်းမှာ လူတွေအများကြီးရှိတာ... တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှာဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး..."

ရှန်ချန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် ယခု မြို့တော်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားက လက်လျှော့ရန် ဖျောင်းဖျနေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သားကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဟု မသိစိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရလေ၏။

ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် နျိုနျိုလေးသည် ယနေ့ အတန်းမတက်ရသေးဘဲ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် သူမကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများအကြောင်း မယ်တော်ကြီးအား တတွတ်တွတ် ပြောပြနေတော့သည်။

"သမီးက ဘောလုံးကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်လိုက်တာနဲ့ ရွှေရောင် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင် ရလာလို့ မေမေ့ကို ပေးလိုက်တယ်... ဘေးနားက လူတွေက သမီးကို ကံကောင်းတဲ့ အရုပ်လေးဆိုပြီး ချီးကျူးကြတယ်... သမီးရဲ့ ကံကောင်းမှုကို အသုံးချချင်ကြတာလေ..."

နျိုနျိုလေးက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကလေး၏ စကားများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ ကိစ္စများ သို့မဟုတ် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကံကောင်းသော အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မယ်တော်ကြီးအကြောင်း မပြောနှင့် အစေခံရန် တာဝန်ရှိသော နန်းတွင်းသူများပင် အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေကြတော့သည်။

လီရွှန်းဖူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... နျိုနျိုက တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါ... သူ နန်းတွင်းမဝင်လာခင်ကတည်းက ကုမင်တာ့က စာမေးပွဲဖြေနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလို့ လူတွေ ပြောတာကို ကျွန်တော်မျိုး ကြားခဲ့ရပါတယ်... ဒီကလေးကို မွေးစားပြီးနောက်မှာ တန်းပြီး စာမေးပွဲအောင်သွားတာတဲ့… အရင်ကတော့ အရည်အချင်းတွေ အပြည့်ရှိခဲ့ပေမယ့် စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါကျရင် ထူးဆန်းတဲ့ မတော်တဆမှု အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်... ဒါကိုကြည့်ရင် ဒီကလေးက သူ့အဖေကို ကံကောင်းစေတာ ထင်ရှားပါတယ်..."

မယ်တော်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး နျိုနျိုလေးကို မေးလိုက်လေ၏။

"ဒီကိစ္စက တကယ်လား... စာမေးပွဲကာလအတွင်းမှာ မင်းအဖေဆီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလား..."

သဘာဝကျစွာပင် နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ မိသားစုက ပြောပြသည်ကို ကြားခဲ့ဖူးသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတုန်းက တွင်းထဲကို ပြုတ်ကျဖူးတယ်... နောက်တစ်ခါကျတော့ မိုးယိုတဲ့ စာမေးပွဲအခန်းမှာ ဖြေဖို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်... ပထမညမှာတင် ကြက်မတစ်ကောင်လို ရေစိုရွှဲသွားပြီး အအေးမိသွားတာ..."

၎င်းတို့အားလုံးမှာ နျိုနျိုလေးနှင့် မတွေ့ဆုံမီ ကုမင်တာ့၏ အတွေ့အကြုံများသာ ဖြစ်ပေသည်။

မယ်တော်ကြီးမှာ အသက်ကြီးပြီး ရင့်ကျက်သူဖြစ်ရာ ဤမျှများပြားသော မတော်တဆမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်လာပါက သူမအနေဖြင့် မသိနားမလည်ဘဲ နေမည်ဆိုလျှင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ရမှာဖြစ်ပြီး မင်းအဖေက အခက်အခဲအားလုံးကို ခံစားခဲ့ရပြီ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ပုံမှန်မဟုတ်သလိုပဲ... သူက နှောင့်ယှက်ခံနေရသလိုပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... နှောင့်ယှက်ခံရတာက ဘာလဲဟင်..."

ကလေး နားမလည်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ မယ်တော်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"အခြေအနေကောင်းနေပေမယ့် လျှို့ဝှက်ပြီး မကောင်းတဲ့အရာတွေ လုပ်ခံရလို့ အန္တရာယ်ဖြစ်တာကို ဆိုလိုတာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူက ဖေဖေ့ကို အန္တရာယ်ပေးလဲဆိုတာ သမီး သိရင် သူ သေချာပေါက် အဆုံးသတ် မလှရဘူး..."

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ယုံကြည်ရသူနှင့် စကားပြောနေသော ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်လေ၏။

အဘွားအိုက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲရှိ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... နွေရာသီဖြစ်ပေမယ့်လည်း သတိထားသင့်တယ်... အအေး အလွယ်တကူ မမိစေနဲ့..."

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ဤစကားများကို အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ခွန်အားကြီးပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။ ရာသီဥတုက အေးပြီး သူမသည် အအေးမိနေလေ၏။

ထိုသို့တွေးပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံချောင်းဆိုးလာပြန်သည်။ သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် လေပွေတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရှိ နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ စကားများတွင် မည်မျှစွမ်းအားရှိကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးအား ပုံပြင်များ ပြောပြနေဆဲပင်။

"သမီးတို့က လူဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်တော့ နှပ်ဟင်းဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက ပြန်ကောင်းလာတယ်... မွေးစားမေမေက ဒီပုံပြင်ကို ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုအဖြစ် ရေးလိုက်တာ အခု မြို့တော်က ပြဇာတ်ရုံမှာ ကပြနေတယ်လေ... နေ့တိုင်း ဧည့်သည်တွေ အပြည့်ပဲ... လူတိုင်းက အရမ်းသဘောကျကြတယ်..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ညှိုးကျသွားတော့သည်။