အခန်း ၃၄၂

အခန်း ၃၄၂ - ကလေးတစ်ယောက် ရရမယ်

သဘာဝကျစွာပင် မယ်တော်ကြီးသည် ကောင်မလေးထံတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေ၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ မျက်ရည်တွေ ကျလာမလို ဖြစ်နေတာလဲ... ဘယ်သူ အနိုင်ကျင့်လို့လဲ... အဖွားကို မြန်မြန် ပြောပြ..."

မယ်တော်ကြီးက စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများက လူအုပ်ကြီးကို တင်းမာစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေသည်။ ရှိနေသော နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားများမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြတော့သည်။

နျိုနျိုလေးသည် မိမိကြောင့် အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်မည်ကို ဆန္ဒရှိသူ မဟုတ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီးကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး... သမီးက... သမီးက..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"သမီး အိမ်လွမ်းလို့ပါ..."

နျိုနျိုလေး နန်းတွင်းသို့ ရောက်လာသည်မှာ ဆယ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် မိဘများနှင့် ဝေးကွာပြီး ဤမျှကြာကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်မှာ ဆရာကြီးစွန်း ၏ အိမ်တွင် ဆရာကြီးစွန်း ဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ခုနစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကောင်မလေးသည် မိဘများနှင့် ဝေးကွာကာ နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကိစ္စရပ်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမက သနားစရာကောင်းပုံရပြီး မယ်တော်ကြီးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလေ၏။

ဘေးနားရှိ လီရွှန်းဖူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလအတွင်း နျိုနျိုလေးက တစ်နေ့လုံး အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီး ကောင်မလေးမှာ လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူ၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်ကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူက ကိုယ်တိုင် အစပျိုးကာ မယ်တော်ကြီးထံသို့ သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... လူကြီးတွေတောင် ဖျားနာမှာကို စိုးရိမ်ပြီး အလွယ်တကူ ဖျားနာတတ်ကြတာ... ကလေးဆိုရင် ပိုဆိုးမှာပေါ့..."

မယ်တော်ကြီးသည်လည်း နျိုနျိုလေးကို သနားသော်လည်း သူမ၏ လိမ္မာသော ကလေးလေးကို သူမအနားမှ ထွက်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။ နျိုနျိုလေး ထွက်သွားရမည့်အချိန် မရောက်သေးချေ။

လီရွှန်းဖူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... နျိုနျိုလေးက နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အဆင်မပြေပေမယ့် ကုကတော်တို့ကို နန်းတွင်းကို ဖိတ်ခေါ်လို့ ရပါတယ်... အမေ့ကို မလွမ်းတဲ့ ကလေးဆိုတာ မရှိပါဘူး... သန်ဘက်ခါကျရင် နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲ ကျင်းပမှာဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးက ကုမိသားစုကို ကျေးဇူးတော် ချီးမြှင့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ချက်ချင်း ဖက်ကာ ချော့မော့လိုက်လေ၏။

"မနက်ဖြန် သမီးလေး စာသင်ရမယ်... ဧကရာဇ်ကလည်း သဘောတူထားပြီး သမီးလေးအဖေကို ဆရာလုပ်ခိုင်းထားတယ်... သန်ဘက်ခါကျရင် သမီးလေးမေမေနဲ့ သမီးလေးအဖွားကို နန်းတွင်းဝင်ခိုင်းလိုက်မယ်... သမီးလေး သေချာ စကားပြောလို့ရတယ်လေ... ကောင်းလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာကို အုပ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဒီနေ့က ဘယ်လိုနေ့ကောင်းလေးလဲ... ပျော်စရာနှစ်ဆ ရောက်လာပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်မယ်ဖွားဖွား..."

နျိုနျိုလေး စကားပြောပြီးနောက် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မယ်တော်ကြီး၏ ပါးရေတွန့်နေသော မျက်နှာကို နမ်းလိုက်လေ၏။

မယ်တော်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မှေးကျဉ်းသွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် မင်းအမေကို လွမ်းရင် မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို နန်းတွင်းခေါ်လိုက်မယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သမီး မေမေနဲ့ အဒေါ်လျူ ကို နေ့တိုင်း တွေ့ချင်တယ်... အဘိုးအဘွားတွေကိုလည်း တွေ့ချင်တယ်... ကိုကိုတွေကိုလည်း တွေ့ချင်တယ်..."

မယ်တော်ကြီးက ၎င်းမှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခုဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဘေးနားရှိ လီရွှန်းဖူက ပြောလိုက်လေ၏။

"အပြင်လူတွေက နန်းတွင်းကို အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်မရဘူး... ကုကတော် တောင် ဝင်ချင်ရင် အချိန်အကြာကြီး စစ်ဆေးရမှာ... သခင်မလေးက နေ့တိုင်း တကယ်တွေ့ချင်ရင် ကုကတော် က တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ နန်းတွင်းဝင်ဖို့ကိုပဲ ဂရုစိုက်နေရလိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်တယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် နှင်းခဲရိုက်ခံရသော ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း မယ်တော်ကြီးမှာ စိတ်ပူပန်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လီရွှန်းဖူကို စကားများလွန်းသည်ဟု အပြစ်တင်သည့်အလား စိုက်ကြည့်လိုက်ချေသည်။

နန်းတွင်း၌ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ကလေးများကို စုဆောင်းခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ကတည်းက မယ်တော်ကြီးသည် သက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာက ထင်ကြေးပေးသကဲ့သို့ ဤကလေးများကို တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခွင့် မပြုဘဲ အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ မိဖုရားကို သားတော်ပေးသနားရန် ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ဘယ်လောက်ပဲ သနားနေပါစေ ဤစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်မည် မဟုတ်ချေ။

အဘွားအိုက ကလေးကို ချော့မော့မည့်နည်းလမ်း မစဉ်းစားရသေးမီ နျိုနျိုလေးသည် တက်ကြွလာပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... အဲဒီ မိဖုရား ကိုယ်ဝန်ရှိရင် သမီး အိမ်ပြန်လို့ရပြီလား..."

မယ်တော်ကြီးသည် အကြိမ်များစွာ စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်ပင် သူမ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိသောကြောင့် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းမောသွားတော့သည်။

သို့သော် ဘေးနားရှိ လီရွှန်းဖူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"မှန်ပါတယ်... နျိုနျို ပြောတာမှန်ပါတယ်... မိဖုရားတွေ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ နျိုနျိုက ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီးတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပဲ..."

နျိုနျိုလေးက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချေသည်။

ကလေးများက သူမ၏ မိသားစုကို ဆက်လက်မပူဆာတော့ဘဲ နေ့စဉ် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရန် မတောင်းဆိုတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မယ်တော်ကြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမက လီရွှန်းဖူကို ထပ်မံပြောလိုက်လေ၏။

"သန်ဘက်ခါကျရင် နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲက ကုမိသားစုကို ကျေးဇူးတော် ချီးမြှင့်ရုံသာမက တခြားမိသားစုတွေကိုလည်း မမေ့ရဘူး... အပြင်ကလူတွေက ကုမိသားစုကို တစ်ဖက်သတ် မျက်နှာသာပေးတယ်လို့ မပြောစေရအောင်..."

သဘာဝကျစွာပင် မယ်တော်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် အမှန်တရားကိုဖော်မည် မဟုတ်ပေ။

လီရွှန်းဖူက ရိုသေစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။

"မယ်တော်ကြီး... မယ်တော်ကြီးက ဖျားနာနေတော့ အလုပ်တွေဖိလုပ်လို့ မရပါဘူး... ခဏလောက် အနားယူပါလား..."

မယ်တော်ကြီးက လှည့်ကာ နျိုနျိုလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ နျိုနျိုလေးမှာ စိုးရိမ်နေပုံရပြီး မယ်တော်ကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... ဖျားနေရင် တောင့်ခံမထားနဲ့... ပိုနားရမယ်..."

မယ်တော်ကြီးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း မထွက်သွားဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော မယ်တော်ကြီးကို ကြည့်ကာ လူကြီးတစ်ယောက်လို ထပ်မံပြုမူလိုက်ချေသည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... အဖွား အိပ်ပျော်သွားအောင် သမီး သီချင်းဆိုသိပ်မယ်နော်..."

မယ်တော်ကြီးက အသက်ကြီးလာကတည်းက အိပ်စက်ခြင်း အရည်အသွေး သိပ်မကောင်းတော့ဘဲ ညဘက်တွင် အိပ်ပျော်ရန် အလွန်ခက်ခဲလာကြောင်း ပြောချင်ပေသည်။ နေ့ဘက်တွင် အိပ်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် နေ့ဘက်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူရုံသာဖြစ်ပြီး လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ချေ။

ကျန်းယွင်နန်က သူမကို အိပ်ရာဝင်စေရန် ချော့သိပ်သည့်အကြောင်းကို နျိုနျိုလေးက ပါးစပ်ဟကာ တေးသီချင်းတစ်ပုဒ် ညည်းဆိုလိုက်တော့သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ကောင်မလေး၏ တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုသံကို နားထောင်ရင်း တဖြည်းဖြည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလေ၏။

မယ်တော်ကြီးကို အနီးကပ် အစေခံသော လီရွှန်းဖူနှင့် အဘွားစွန်းတို့သည် ကုတင်ပေါ်မှ မယ်တော်ကြီး၏ ညီညာသော ဟောက်သံကို နားထောင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေတော့သည်။

နျိုနျိုလေးသည် သီချင်းဆိုရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာချေသည်။

အထက်အောက် ခွဲခြားမှု သိပ်မရှိသော ကောင်မလေးသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ မယ်တော်ကြီး၏ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီရွှန်းဖူနှင့် အဘွားစွန်းတို့မှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြပြီး လူဆိုးများ မဖြစ်စေဘဲ အဘွားနှင့် မြေးနှစ်ဦးစလုံးကို နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် လှဲအိပ်ခွင့် ပြုလိုက်လေ၏။

အိပ်မက်ထဲတွင် မယ်တော်ကြီးသည် လှပသော အရာတစ်ခုခုကို မက်နေပုံရသည်။ သူမက အနည်းငယ် ဘေးစောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ရှည်ကြီးကို ကိုင်ကာ ကောင်မလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

မယ်တော်ကြီး၏ အနီးနားရှိ အစေခံများသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက်ရှိကြပြီးကုမိသားစု၏ အိမ်တွင် သန်ဘက်ခါ နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်မည့် သတင်းမှာ ထိုနေ့မှာပင် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အဖွားကုသည် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ စားသောက်ပွဲသို့ပင် မသွားရဲခဲ့ချေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ဘေးမှနေ၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အမေ... နန်းတွင်းမှာ စားသောက်ပွဲ ပေးတာက ကျေးဇူးတော်ချီးမြှင့်တညပါ... ဘယ်သူကမှ အမေ့ကို အနေရခက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ နျိုနျိုလေးကို အရမ်းမလွမ်းဘူးလား..."

အဖွားကုက အားပါးတရ ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။

"အဲဒီသခင်မတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်ဆံရခက်တယ်... ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အနေရခက်အောင် မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ... ငါက ဘာကျင့်ဝတ်ကိုမှ နားမလည်ဘူး... ဝင်သွားရင် နင့်အတွက် ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က ဒုတိယသားနဲ့ နျိုနျိုလေးကို လှောင်ပြောင်ရင် အဲဒါ ငါ့ရဲ့ အပြစ်ပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

အဖွားကုသည် အလွန်ပြတ်သားပြီး သူမ၏ ကလေးများကို အခြားသူများ တိုက်ခိုက်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို အသုံးပြုခွင့် မပေးချေ။

သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်နန်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်ရလေ၏။

"အမေ တကယ်မသွားချင်ရင်... အကြောင်းပြချက်ပေးဖို့ အကြောင်း တစ်ခုခု ရှာလိုက်ပါ့မယ်..."

အဖွားကုက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နေမကောင်းဘူးလို့ နင် ပြောလိုက်..."

ဤသို့ပြောပြီးသည်နှင့် နန်းတွင်းရှိ နျိုနျိုလေး စိုးရိမ်မည်ကို အဖွားကု ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူမ၏ စကားကို ပြောင်းကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ငါ ခေါင်းကိုက်နေတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်... ညဘက် ကောင်းကောင်း မအိပ်ရလို့ မျက်နှာအသွင်အပြင်က အရမ်းဆိုးနေတယ်လို့... နေမကောင်းဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူးနော်..."

ကျန်းယွင်နန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

နန်းတွင်း၌ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မအိပ်ခဲ့သော မယ်တော်ကြီးသည် နာရီဝက်ခန့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင်မလေးမှာ ချိုမြိန်စွာ အိပ်ပျော်နေလေ၏။

"ကလေး... ကလေးတစ်ယောက် သေချာပေါက် ပေးရမယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် မည်သူ့ကို အော်ပြောနေမှန်း မသိချေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် စည်းချက်တစ်ချက် လွတ်သွားတော့သည်။