အခန်း ၃၄၃

အခန်း ၃၄၃ - ကျောင်းသို့ ပြန်သွားခြင်း

ဘေးနားရှိ အစေခံရန် တာဝန်ရှိသော အဘွားစွန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ နျိုနျိုကို နှိုးလိုက်ရမလား..."

မယ်တော်ကြီးက အမြန်ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။

မပေါ်လာသေးသော ဤကလေးအတွက် မဟုတ်လျှင်တောင်မှ နျိုနျိုလေး၏ အိပ်စက်ခြင်းကို သူမ အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ပေ။

နျိုနျိုလေးသည် သဘာဝအတိုင်း နိုးလာသည်အထိ အိပ်ပြီးသည်နှင့် မျက်လုံးများကို မှုန်ဝါးဝါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးက သူမကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အိပ်မက်တစ်ခုခု မက်လား... ဘာအိပ်မက်မက်တာလဲ..."

မယ်တော်ကြီးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းစောင်းကာ ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။

ဘေးနားရှိ အဘွားစွန်းနှင့် ချန်ရုံရှန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း နျိုနျိုလေးကို မတိုက်တွန်းရဲကြချေ။

အချိန်အတော်ကြာမှသာ နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

"မိန်းမတစ်ယောက်က ကလေးလာပေးတယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးသည် အသက်ရှုမြန်လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ကလေးလာပို့တဲ့ မိန်းမကို မင်း ဘာပြောလိုက်လဲ..."

မယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ကလေးပို့တဲ့ မိန်းမက သူ နန်းတွင်းကို ကလေးပို့ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်းအေးသွားတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက ကလေးလာပို့တဲ့ မိန်းမရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားပြီး သူ့ကို ပေးမသွားဘူး..."

မယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံတောက်ပလာပြီး ကောင်မလေး၏ ပါးစပ်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"သူ့ကို ပို့တဲ့ မိန်းမက ထွက်သွားရမှာမို့ သမီးက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး ကလေးတစ်ယောက် ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်..."

မယ်တော်ကြီးက ချက်ချင်း မေးလိုက်လေ၏။

"အဲ့မိန်းမက သူ့သားကို ပို့ဖို့ သဘောတူခဲ့လား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူက သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ပဲ ပေးနိုင်တယ်လို့လည်း ပြောတယ်... သမီးသာ လိမ်မပြောဘဲ သူ့ကို သွားခွင့်မပြုခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောတယ်..."

တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးသည် ခဏချင်းပင် အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

နျိုနျိုလေးမှာ အလွန်အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီးက အရမ်း အသုံးမကျဘူး... ကလေးကို ပိုတောင်းသင့်တာ..."

မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါး စောင့်ဆိုင်းမှုတွင် အလွန်တောင်းဆိုမှု များနေပြီ။ ကလေးရလျှင်ပင် ကောင်းနေပြီ။ ပို၍တောင်းဆိုရန် သူမ ဘယ်ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တောင် အဖွားက မင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာပါ..."

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်စရာကောင်းနေပါစေ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဤတစ်ခုတည်းသော ကလေးမှာ မိန်းကလေးဖြစ်နိုင်သည်ဟု မယ်တော်ကြီး ထင်ခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေးဖြစ်လျှင်ပင် ကောင်းပေသည်။

ကလေးတစ်ယောက်၏ အိပ်မက်သာဖြစ်သော်လည်း မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ နန်းဆောင်ရှိ အစေခံများကို ဤကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောပြရန် သေဒဏ်ပေးသည့် အမိန့်များ ထုတ်ပြန်ခဲ့လေ၏။

"ငါကြည့်ဖို့ သွမ့်ရှီ ကို တစ်ယောက်ယောက် ယူလာခဲ့စမ်း..."

သွမ့်ရှီ ၏ သမိုင်း သည် ဧကရာဇ်၏ လိင်မှုကိစ္စများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်ငယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မိဖုရားခေါင်က အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ အလယ်နန်းဆောင် လစ်လပ်နေသဖြင့် ဤအရာကို ကျင်းရှီ အခန်းတွင် တိုက်ရိုက်ထားရှိလေ၏။

မယ်တော်ကြီး ရောက်လာပြီးနောက် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ နာမည်များစွာကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အရင်က ဘာမှမခံစားရသော်လည်း ယခု သူမ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိစူးသည်ဟုသာ ထင်မိလေ၏။

သို့သော် မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ဧကရာဇ်သည် ကိုယ်လုပ်တော်များကို မျက်နှာသာပေးမှု နည်းပါးလာပုံရသည်။ သားများကို စုဆောင်းရန်နှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများအတွက် ဆုတောင်းနိုင်သည်ဟု ဧကရာဇ် ပြောသည်မှာ ယုံကြည်ရဖွယ် မရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မကြာသေးမီက မွေးစားသမီးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသော မည်သည့် ကိုယ်လုပ်တော်ကိုမျှ သူ မျက်နှာသာမပေးခဲ့ချေ။

လော်မေ့ရန်သည် ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း နျိုနျိုလေးက သူမကို သဘောကျသောကြောင့် ဧကရာဇ်သည် သူမကို ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။ မိန်းမလှလေးတွေကို မစုံမက်တဲ့ အမျိုးသားရယ်လို့ မရှိပေရာ လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း လော်မေ့ရန်သည် ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့လေသည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ဤစာအုပ်ငယ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမ ခန့်မှန်းပြီးပြီဟု တွေးလိုက်ချေသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လော်မေ့ရန် လာရောက် အကူအညီတောင်းပြီး နျိုနျိုလေး၏ အိမ်စာများကို အတူတူလုပ်ပေးချင်သောအခါ မယ်တော်ကြီးက သူမကို အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

လော်မေ့ရန်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသော်လည်း ထပ်မေးရန် မဝံ့ရဲချေ။ သူမက ရိုးသားပုံပေါ်ဆဲပင်။ နျိုနျိုလေးနှင့် တွေ့သောအခါမှသာ လော်မေ့ရန်သည် စစ်မှန်သော စိတ်နေသဘောထားအချို့ကို ပြသလေ၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... မကြာသေးခင်က စာရေးဖို့ ခွန်အားတွေ ရှိနေပုံပဲ..."

လော်မေ့ရန်က နျိုနျိုလေး၏ နောက်ဆုံးပေါ် စာလုံးကြီးများကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နျိုနျိုလေးသည် ဤမျှလောက် တိုးတက်မှုကြီး ရရှိနိုင်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မက သမီးကို နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု သင်ပေးခဲ့လို့ နေမှာပေါ့... ကြက်ဥတွေကို နှစ်ရက်လောက် ကိုင်ထားပြီးတော့ လက်ထဲမှာ အားတွေ ရှိလာသလို ခံစားရတယ်... ပြီးတော့ သမီး မကြာသေးခင်က ဝလာတယ်... မယ်မယ်ဖွားဖွားက သမီးကို ဖက်ထားပြီး အရင်ကထက် ပိုလေးလာတယ်လို့ ပြောတယ်... အခု ဝဝကစ်ကစ် ကောင်မလေး ဖြစ်နေပြီတဲ့..."

လော်မေ့ရန်က လက်လှမ်းကာ နျိုနျိုလေး၏ ပါးပြင်လေးကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဝဝကစ်ကစ် ကောင်မလေးက ချစ်စရာအကောင်းဆုံးပဲ..."

နျိုနျိုလေးသည် ဝဝကစ်ကစ် ကောင်မလေးမှာ ကျိန်ဆဲသော စကားဟု မထင်ထားသဖြင့် ပြုံးကာ လော်မေ့ရန်ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်တော့သည်။

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ လှပသော အစ်မကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ လော်မေ့ရန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေရသဖြင့် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ရေးနိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားရလေ၏။

မယ်တော်ကြီးက ဤအခြေအနေကို အဝေးမှနေ၍ ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ အဘွားစွန်းကို မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒီတစ်ကြိမ် သူ ဆန္ဒပြည့်ဝလာရင်... နျိုနျိုလေးက သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်လာမှာပဲ..."

သဘာဝကျစွာပင် အဘွားစွန်း၏ စကားကောင်းများသည် ငွေမကုန်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ သူမက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... နျိုနျိုလေးနဲ့ အိပ်ရတာ အထူးသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ ခံစားရလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီး မိန်းမောသွားတော့သည်။

သူမသည် ယခင်က နျိုနျိုလေး၏ အိပ်မက်စကားများကို တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ယနေ့ သူမ အလွန်သက်တောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ပြင်းထန်သော ရောဂါကြီးမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ အိပ်ရာကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့သွားပြီး မယ်တော်ကြီးထံသို့ သယ်ဆောင်လာတော့သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီးအခန်းကို တခြားသူတွေအတွက် ပေးချင်လို့လား..."

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ဖွင့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

မယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"သမီးအခန်းက သမီးအတွက် သီးသန့် ချန်ထားဆဲပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဖွားက ညဘက် တစ်ယောက်တည်း မအိပ်ချင်ဘူး... သမီးလေးက အဖွားကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ပေးမလား... သမီးလေးကော သဘောတူရဲ့လား..."

မယ်တော်ကြီးသည် ကလေးများနှင့် မည်သို့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရမည်ကို ဆရာမပါဘဲ သင်ယူခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ချက်ချင်းပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မယ်မယ်ဖွားဖွားက သမီး အကူအညီ လိုနေတာပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... လူတွေကို အိပ်ပျော်အောင် လုပ်ပေးရတာ သမီးက အတော်ဆုံးပဲ..."

မယ်တော်ကြီးသည် နျိုနျိုလေး၏ မှော်ဆန်မှုကို အကြိမ်များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ထလာသောအခါ သူမ အလွန်အံ့သြနေဆဲပင်။

မိုးလင်းသည်အထိ အချိန်အကြာကြီး သူမ အိပ်ခဲ့ရသလို အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်များလည်း မမက်ခဲ့ပေ။ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခိုင်မာသော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကိုသာ ခံစားရချေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သူမ၏ မိခင်ရင်ခွင်ထဲမှာကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ရသဖြင့် နေ့ဘက်တွင် အချိန်အကြာကြီး မယ်တော်ကြီး မပြန်လည် သတိရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

နံနက်စာစားပြီးသည်အထိ သူမ စောင့်နေခဲ့သည်။ နျိုနျိုလေးက ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို လွယ်ကာ ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးထွက်သွားချိန်တွင် မယ်တော်ကြီး သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

"မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် နျိုနျိုလေး စားရတာ ကြိုက်တဲ့ ဟင်းလျာတွေ ပိုချက်ဖို့ တော်ဝင်စားဖိုဆောင်ကို ပြောလိုက်…”

မယ်တော်ကြီးက ဒီလိုပြောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်လေ၏။

“တော်ဝင်စားဖိုဆောင်ကို အပိုဟင်းတစ်ခွက် လုပ်ခိုင်းပြီး ကျောင်းကို ပို့ခိုင်းလိုက်... အသွားအပြန် ပြေးလွှားနေရတော့ လူကြီးမင်းကု က ထမင်းစားဖို့ အချိန်မရှိမှာ စိုးလို့ပါ..."

ချန်ရုံရှန်းသည် မယ်တော်ကြီးက ဆရာကုကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သဘာဝကျစွာ သိထားပေသည်။ ကုမင်တာ့ ဗိုက်ဆာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မယ်တော်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက ဒီပို့ပေးရတဲ့အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်... လော်မေ့ရန် နဲ့ အတူတူ နျိုနျိုလေးကို သွားကြိုလို့ ရတာပေါ့..."

မယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အစားအသောက်ပို့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် အခြားအကြံဉာဏ်များစွာ မရှိချေ။ သူမက ချန်ရုံရှန်းကို ကိုယ်တိုင် သွားခိုင်းလိုက်ခြင်းမှာ အခြားနေရာများကို ချီးကျူးပြီး ကုမင်တာ့၏ အစားအသောက်ကို မလေးမစား လုပ်ရဲသော တော်ဝင်စားဖိုဆောင်မှ လူယုတ်မာများကို ဟန့်တားနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် လော်မေ့ရန်နှင့် ရှန်လင်တို့ကို အရှေ့သို့ လုနီးပါး ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"အစ်မမေ့ရန်... ဒီနေ့က ဖေဖေ နန်းတွင်းမှာ အတန်းတက်ရတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ... ဒီလောက်ရက်တွေ အကြာကြီး နေပြီးမှ ဖေဖေ သမီးကို လွမ်းနေမလားဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့..."