အခန်း ၃၄၄

အခန်း ၃၄၄ - မင်း မတရားခံရလို့လား

ဤမင်းဆက်တွင် ပိန်သွယ်ခြင်းသည် အလှတရားဖြစ်သည်။ လော်မေ့ရန် ဖြစ်စေ၊ ရှန်လင် ဖြစ်စေ သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည့် မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းအားနည်းကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူတို့ကို နျိုနျိုလေးက ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားနေလေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကလေး၏ ခွန်အားကို ရင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"နင် အရင်သွားရမယ်... ငါ တကယ် မြန်မြန် မပြေးနိုင်တော့ဘူး..."

ရှန်လင်က အမောတကော ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်လင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

"အစ်မလင်... ဟိုအစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ အစ်မကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေတာလဲ..."

ရှန်လင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နျိုနျိုလေး၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ဆီလထားသော မျက်နှာဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှန်လင်သည် ဆိုးရွားသော မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး နျိုနျိုလေးကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မလင်... လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား..."

ရှန်လင်က စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေလေ၏။

အနောက်မှ အဆီပြန်ပြီး ပန်းရောင်သမ်းနေသော သခင်လေးက စကားအနည်းငယ် ထပ်အော်လိုက်ပုံရသော်လည်း ရှန်လင်က အလွန်မြန်မြန် ပြေးသွားသဖြင့် ထိုအသံများသည် လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"အပြင်လူတွေ နန်းတွင်းကို ဝင်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေ၏။

ရှန်လင်က တွေးလိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်က အသက်ဆယ်နှစ်အောက် မျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများကို နန်းတွင်းတွင် ပညာသင်ကြားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ယခု သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသော လူငယ်များသည် သူတို့၏ ညီငယ်များကို ပို့ဆောင်ပေးသည်ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ရှိနေသင့်ပေသည်။

အမျိုးသားများသည် နန်းတွင်းသို့ အလွယ်တကူ မဝင်ရောက်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဝင်ရောက်လိုကြရာ အခြားသူများထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုလွယ်ကူလေ၏။

အမျိုးသားများ ပညာသင်ကြားသည့် ကျောင်းကို ပိုင်စွန်းယွမ်နှင့် မဝေးသော နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် စီစဉ်ထားပြီး ယခင်က စာကြည့်ခန်း တည်ရှိခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် နေရာလွတ်ပေးထားသော်လည်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။

ကုမင်တာ့သည် ဤအချိန်တွင် ပိုင်စွန်းယွမ်တံခါးဝ၌ စောင့်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ နျိုနျိုလေးကို မြင်ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ရာ မျက်လုံးများပင် မှေးကျဉ်းသွားတော့သည်။

"ဖေဖေ..."

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး..."

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ မတွေ့ရပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် သူ၏ သမီးလိမ္မာလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ရာ ထိုကိုယ်ဟန်အနေအထားက သူမကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ဖက်ထားချင်နေပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

မိဘများနှင့် အဝေးတွင်ရှိနေသော အခြားကောင်မလေးများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ ဖခင်က သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမှ မဖက်ဖူးချေ။

ရှန်လင်သည် အားကျစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ စောစောဝင်သွားလေ၏။ သားအဖနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုး၍ အခြားကောင်မလေးများလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။

တတိယသခင်မလေးလီသာလျှင် သူမ၏ နှာခေါင်းကြားမှ ညင်သာစွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် "အမျိုးသမီးများ၏ ပညတ်တော်" စာအုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ကာ ခေါင်းမော့၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

"ဝလာတယ်..."

ကုမင်တာ့က သမီးဖြစ်သူကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"နန်းတွင်းမှာ နေလာတာ ဒီလောက်ရက်တွေ ကြာပြီ... ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကို နေ့တိုင်းလွမ်းနေပေမယ့်... အဘိုးအဘွားတွေ၊ ကိုကိုတွေနဲ့ အဒေါ်လျူ ကိုလည်း လွမ်းပေမယ့် ထမင်းတော့ ကောင်းကောင်း စားရပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သမီးဖြစ်သူ၏ ချောမွေ့သော နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက အတော်ဆုံးနဲ့ အလိမ္မာဆုံးပဲ..."

"ဖေဖေ... သမီးကို အိမ်မှာ လွမ်းနေလား..."

နျိုနျိုလေးက ထပ်မေးလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် မလွမ်းဘဲ နေမှာလဲ... သမီးလေး နန်းတွင်းဝင်သွားပြီးကတည်းက မေမေက ညဘက်တွေ အိပ်မပျော်တာ တော်တော်များနေပြီ... အိပ်ပျော်သွားရင်တောင် ညသန်းခေါင်မှာ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး သမီးလေးကို ရှာဖို့ ကုတင်တစ်အိမ်လုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်နေတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးသည် အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ရည်ပေါက်လေးများ ကျလာတော့မလို ဖြစ်သွားလေ၏။

"သမီး နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားချင်တယ်... မေမေနဲ့ ပြန်သွားအိပ်ချင်တယ်..."

ကုမင်တာ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မငိုနဲ့... မငိုနဲ့... အခု မေမေလည်း ကျင့်သားရနေပါပြီ... နန်းတွင်းမှာ စိတ်မပူပါနဲ့..."

နျိုနျိုလေးက ရွှေရောင်မျက်ရည်ပေါက်လေးများကို ပြန်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ ဝလာသည်ကို မြင်သော်လည်း မတရားခံရသည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေ၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဖေဖေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြ... နန်းတွင်းမှာ သမီးကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူ ရှိလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သမီးကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး... မယ်မယ်ဖွားဖွား နဲ့ အရှင်မင်းကြီး ဦးလေးတို့က သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကတော့ သမီးကို သိပ်သဘောမကျဘူးထင်တယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် ဧကရာဇ်၏ မတရားလုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဧကရာဇ်က တောင်းပန်ခဲ့သဖြင့် ကိစ္စပြီးသွားပြီဟု နျိုနျိုလေးက ခံစားခဲ့ရပြီး ကောင်မလေးသည် တောင်းပန်ခြင်းမရှိသော ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး၏ အမုန်းတရားကိုသာ မှတ်မိနေလေ၏။

ကုမင်တာ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ဂရုတစိုက် မေးလိုက်တော့သည်။

"ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးက သမီးလေးကို ဘာလို့ သဘောမကျတာလဲ... ဖေဖေ့ကို သေချာ ပြောပြစမ်းပါ..."

နျိုနျိုလေးက ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြသောအခါ ကုမင်တာ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရာ ယင်ကောင်များကိုပင် သတ်နိုင်လောက်ပေသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မည်သည့်နေရာတွင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် နျိုနျိုလေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားလေ၏။

"သူ သမီးကို ဘာလို့ သဘောမကျလဲ သမီးလည်း မသိဘူး... ဘာအမှားလုပ်မိလဲဆိုတာလည်း သမီး မသိဘူး..."

နျိုနျိုလေးက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် သူမ၏ အားနည်းချက်များကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိပြီး သမီးဖြစ်သူက ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကို စော်ကားရန် တစ်ခုခု လုပ်နိုင်သည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ချေ။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။

"သူက လူကြီးလေ... အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကလေးတွေကို ပစ်မှတ်ထားတာက သူ့ပြဿနာ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"သမီးကို ချစ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... သူ မချစ်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

သမီးဖြစ်သူ ပွင့်လင်းစွာ တွေးတောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကုမင်တာ့သည် စိတ်ချသွားပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်ပေါ်ရှိ ဖဲပြားလေးကို လက်လှမ်းကာ ကိုင်လိုက်လေ၏။

"အချိန်မစောတော့ဘူး... အတန်းထဲ ဝင်တော့..."

နျိုနျိုလေးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ချင်နေသည်။

"ကျောင်းမှာ ဖေဖေတို့က ဆရာနဲ့ တပည့်တွေလေ..."

ကုမင်တာ့က သတိပေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်လေ၏။

"မှန်ပါတယ်... ဖေဖေက စာသင်ပေးတယ်ဆိုရင် တပည့်က တပည့်နဲ့ တူရမှာပေါ့..."

ဝင်လာပြီးနောက် နျိုနျိုလေးက စားပွဲတစ်ခုကို ကျပန်းရှာပြီး ထိုင်လိုက်သော်လည်း ကုမင်တာ့၏ အကြည့်က ပရိသတ်ကို ဝေ့ကြည့်နေတော့သည်။

"ကောင်မလေးတို့... မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ဒုက္ခခံပေးပါဦး..."

ကုမင်တာ့က ကောင်မလေးခုနစ်ဦးကို ပြောလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့သည် နျိုနျိုလေး၏ ဖခင်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သူ မျက်နှာထားတင်းလိုက်သောအခါ အတော်လေး လေးနက်နေပုံ ပေါက်နေဆဲပင်။

ကောင်မလေးခုနစ်ဦးစလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အရပ်ပုတဲ့သူတွေက အရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး အရပ်ရှည်တဲ့သူတွေက အနောက်မှာ ထိုင်ပါ..."

သူက လူတိုင်း၏ နေရာများကို ပြန်လည်စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီး မူလက ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသော တတိယသခင်မလေးလီသည် နောက်ဆုံးတန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"ဆရာက သူ့သမီးကို မျက်နှာလိုက်လို့ ဒီလိုစီစဉ်တာလား..."

တတိယသခင်မလေးလီက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေ၏။

ဤကလေးသည် မည်သည့်မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း ကုမင်တာ့ မသိသဖြင့် ဤသို့သာ မေးလိုက်တော့သည်။

"နေရာကို စီစဉ်ဖို့ အရပ်အမြင့်ကို မသုံးသင့်ဘူးလို့ ထင်လို့လား... ဘာကိုသုံးပြီး စီစဉ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

တတိယသခင်မလေးလီက ပြောလိုက်သည်။

"နေရာလုရမဲ့နေရာမှာ လုရမှာပဲလို့ ထင်တယ်..."

ကုမင်တာ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို မနက်တိုင်း သွားလုမှာလား... ဈေးထဲမှာ ဆိုင်ခန်းတွေ ဖွင့်ထားပြီး အားလုံးက ဒီလိုပဲ လုကြတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တတိယသခင်မလေးလီသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ မီးခိုးများ ထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ခံစားရသော်လည်း ကုမင်တာ့က သူမကို ဈေးထဲမှ အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ကုမင်တာ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဆန္ဒရှိရင်... ဒီလိုစည်းမျဉ်းမျိုး သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်..."

ကုမင်တာ့သည် အလွန်ပွင့်လင်းပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူက ဤသို့ပြောလိုက်ရာ တတိယသခင်မလေးလီသည် သဘာဝကျစွာ ထပ်မံသဘောတူရန် ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဆရာ အထင်လွဲနေပြီ... ကျွန်မက ပြိုင်ဆိုင်လုယက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာက ကျောင်းသားအားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်တာပါ..."

တတိယသခင်မလေးလီသည် ကုမင်တာ့ကို မတရားမှုဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ စွပ်စွဲနေဆဲပင်။

ကုမင်တာ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကလေး၏ ရန်စမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီကောင်မလေး... နန်းတွင်းမှာ မတရားခံခဲ့ရလို့ တရားမျှတမှုကို အရမ်းဂရုစိုက်နေတာလား..."