အခန်း ၃၄၅

အခန်း ၃၄၅ - သုံးလုံးလင်္ကာ ဖတ်ပြခြင်း

ဤစကားများကို နျိုနျိုလေး ကြားသောအခါ သူမ ဖြေဆိုရန် မလိုလားသော မေးခွန်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ပြန်လှန်မေးခွန်းတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ တစ်ဖက်လူထံ မေးခွန်းကို ပြန်ပေးနိုင်ကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူက တစ်ခါက သင်ပေးခဲ့သည်ကို မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယခုအခါ သူမက ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်နေပြီး လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေ၏။

ဤအချိန်တွင် တတိယသခင်မလေးလီသည် ကုမင်တာ့၏ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

ဤမေးခွန်းကို အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေပေးရန် သူမ ဘယ်သောအခါမှ မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။ သူမ ပြောနိုင်သည်မှာ ဤသို့သာ ဖြစ်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မတရားမှု မခံခဲ့ရပါဘူး..."

ကုမင်တာ့၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် တတိယသခင်မလေးလီ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကုမင်တာ့က ပြဿနာကို ဆက်လက်ဆွဲဆန့်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"အရပ်အမြင့်ပေါ် မူတည်ပြီး နေရာတွေ ခွဲဝေပေးတာက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မတရားမှု မရှိဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တတိယသခင်မလေးကို ထပ်မံ အနေရခက်အောင် မလုပ်တော့ပေ။

ထိုင်ခုံများကို ညှိနှိုင်းပြီးနောက် အငယ်နှစ်ဦးဖြစ်သော နျိုနျိုလေးနှင့် ချင်ကျင့်ရှုတို့သည် ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်ကြပြီး ရှန်လင်က နောက်ဆုံးတန်းတွင်၊ တတိယသခင်မလေးလီက နောက်ဆုံးမှ ဒုတိယတန်းတွင် ထိုင်ကြလေ၏။

ကုမင်တာ့သည် ယခင်က ဆရာကြီးဝူကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရင်မိတ်ဆက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဆရာက ကုရှီရဲ့ အဖေဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိမှာပါ..."

ကောင်မလေးတစ်စုသည် ကုမင်တာ့က ဤမျှ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုပြီး ဤစကားကို ကိုယ်တိုင် အစပျိုး၍ ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြသဖြင့် ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ကုမင်တာ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကုရှီနဲ့ ဆရာက သားအဖတွေ ဖြစ်ပေမယ့် နောင်ကျရင် စာသင်တဲ့အခါ အားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံမှာပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာလိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကုမင်တာ့၏ ဆိုလိုရင်းမှာ စာသင်ကြားခြင်းမှလွဲ၍ တခြားအရာများကို သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နာမည်ခေါ်လေ၏။

ရှန်လင်ကို ကျောင်းသားစာရင်းတွင် ထည့်သွင်းထားလေသည်။

ရှန်လင်သည် မင်းသမီးကြီး၏ သမီးဖြစ်ပြီး မယ်တော်ကြီး၏ မြေးဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ နာမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထား၍ မရနိုင်ချေ။ ဤစာရင်းကို ပြုစုသူက နောက်တစ်ခုကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်လည်ရေးသားလိုက်သည်။ ယခုအခါ ရှန်လင်၏ နာမည်မှာ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေတော့သည်။

"ရှန်လင်..."

ကုမင်တာ့က နာမည်ခေါ်လိုက်လေ၏။

ရှန်လင်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ရှန်လင်သည် သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် နျိုနျိုလေးတို့တွင် ကုမင်တာ့ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဆရာတစ်ယောက် ရှိခြင်းကို အားကျခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ကုမင်တာ့နှင့်အတူ ပညာသင်ကြားရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

ကောင်မလေး ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကုမင်တာ့မှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားလေ၏။ ရှန်လင်က ဘယ်လို အတန်းမျိုး တက်ချင်သည်ကို သူ သဘာဝကျစွာ သိသော်လည်း ဤအတန်းများသည် ဤကျောင်းတွင် သင်ကြားရန် မသင့်လျော်ပေ။

"ဘယ်စာအုပ်တွေ ဖတ်ဖူးလဲ..."

ကုမင်တာ့က ရှန်လင်ကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်လင်က အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှီကျင်း ကဗျာကျမ်း၊ မန့်ဇီ အတွေးအခေါ်ကျမ်း၊ ကျိုးရွှမ်း သမိုင်းကျမ်း”

ရှန်လင်သည် သခင်မလေးများထဲတွင် ကဗျာနှင့် စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုတတ်သူဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ကုမင်တာ့က မကြာခဏ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမျိုးသမီး ကျောင်းသားများကို စာပိုဖတ်ရန် သဘောတူကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

"မင်း စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတော့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တာကို တိုက်ရိုက် ကျော်သွားနိုင်မယ် ထင်တယ်... ဒါဆို အခု ဘယ်လို အသိပညာမျိုးကို တိုးချဲ့ချင်လဲ..."

ကုမင်တာ့က ရှန်လင်ကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်လင်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးလေးလုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့၏ အရည်အချင်းနှင့်အညီ ကျောင်းသားများကို သင်ကြားပေးခြင်းပင်။

သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ ကိုကို့လို သင်ချင်တယ်..."

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တတိယသခင်မလေးလီသည် ရှန်လင်ကို အံ့သြတကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းသိသော အပျော်အပါးမက်သူ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ရှန်လင်က ၎င်းအကြောင်းကို တကယ် မစဉ်းစားနိုင်ချေ။ သူမက ရှန်ချန်ဖုန်းထံမှ ဘယ်လို သင်ယူနိုင်မှာလဲ။

ကုမင်တာ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ သိပါပြီ..."

သူက ချက်ချင်းပင် အခြားသူများ၏ နာမည်များကို ဆက်ခေါ်ပြီး တူညီသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

သို့သော် အခြားသူများ၏ အဖြေများမှာ မျိုးစုံဖြစ်နေပုံရသည်။

နျိုနျိုလေးက လိမ္မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ သင်ပေးတာ အကုန်သင်မှာပါ..."

ကုမင်တာ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသော်လည်း သမီးဖြစ်သူကို သတိပေးလိုက်ဆဲပင်။

"အတန်းထဲမှာ ဆရာ့ကို ဆရာ ဒါမှမဟုတ် လူကြီးမင်းလို့ ခေါ်ရမယ်… ဒါ စံနမူနာပဲ ကြားလား..."

နျိုနျိုလေးက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သိပါပြီ... လူကြီးမင်းကု..."

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အခေါ်အဝေါ်ကို နားထောင်ရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခြားကလေးများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ ဘာသင်ချင်လဲ... ဆရာ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ပြောပြလို့ရပါတယ်... မင်းတို့ ကျေနပ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်..."

ကလေးများသည် ဤကဲ့သို့သော ဆရာမျိုးကို ဘယ်နေရာတွင် မြင်ဖူးမည်နည်း။ သူတို့၏ အတိတ်က ဆရာများအားလုံးမှာ အာဏာပိုင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်များဖြစ်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် ဆရာများ သင်ပေးသမျှကို သူတို့ သင်ယူရလေ၏။

ကုမင်တာ့၏ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော ပုံစံက ကောင်မလေးများစွာကို တကယ်ပင် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖွင့်ချစေခဲ့သည်။

ချင်ကျင့်ရှု၏ အဖြေမှာ ဤသို့ဖြစ်ပေသည်။

"သမီးက တခြားသူတွေ သဘောကျတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တတိယသခင်မလေးလီက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီလို အတွေးမျိုးရှိဖို့ နင်က ဘယ်လောက်တောင် နှစ်မြို့စရာကောင်းလို့လဲ..."

ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

ကုမင်တာ့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်... သခင်မလေးချင် က အရမ်းသတ္တိရှိတယ်... သာမန်လူတွေ မလုပ်ရဲတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တာနဲ့ တူတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်ရအောင်… ဆရာတို့က တခြားသူတွေ သဘောကျတာကို မခံချင်ဘူးလား... စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတာ အထူးပျော်စရာကောင်းလို့လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင့်ရှုသည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လာပြီး ကုမင်တာ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

တတိယသခင်မလေးလီ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူမ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်သွားရန် အက်ကြောင်းတစ်ခု ရှာချင်နေခဲ့သည်။ ယခု ကုမင်တာ့က ဤသို့ပြောသောအခါ သူမသည် သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်။

နျိုနျိုလေးက ဦးဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျင့်ရှု က အရမ်းသတ္တိရှိတာပဲ... နောင်ကျရင် သူ့ဆီကနေ ငါလည်း သင်ယူရမယ်..."

ချင်ကျင့်ရှု၏ နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသော စုန့်မြောင်မြောင်ကလည်း ဤအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

"လောကမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ငါ့ကို သဘောကျဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဆရာ၏ အတည်ပြုချက်နှင့် အတန်းဖော်များ၏ ပဲ့တင်ထပ်သံများကြောင့် ချင်ကျင့်ရှုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကော့ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် တတိယသခင်မလေးလီကို ကုမင်တာ့က ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ အခြားသူများ အတူတကွ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမက ပို၍ပင် ဖယ်ကြဉ်ခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စုန့်မြောင်မြောင်က သူမ ဘာသင်ချင်သည်ကို ပြောသောအခါ သူမတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

"သမီးက ချစ်စရာကောင်းချင်ရုံသာမကဘူး... လူတိုင်း သမီးကို ကြောက်စေချင်တယ်..."

ကုမင်တာ့က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"လူတိုင်းက မင်းကို ကြောက်လို့ သဘောကျစေချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် သဘောကျလို့ ကြောက်စေချင်တာလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်မြောင်မြောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်တရက် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးဆက် ဆက်စပ်မှုကို အချိန်အကြာကြီး နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

တတိယသခင်မလေးလီ၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သင်ချင်တာကို သင်ပေးနိုင်မလား... အာမခံလား..."

ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘယ်ဆရာမှ ဒီလို အာမခံချက်မျိုး မပေးနိုင်ပါဘူး..."

တတိယသခင်မလေးလီက ချက်ချင်းပင် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်တော့သည်။ သူမက မူလက သူမ၏ နှာခေါင်းအောက်မှ လူများကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကုမင်တာ့၏ အနေအထားက ပိုမြင့်နေပေသည်။ ဤသို့လုပ်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေပုံရလေ၏။

"အာမခံချက် မပေးနိုင်မှတော့ ဘာလို့ မေးနေသေးလဲ... ဒီလို အသိပညာမျိုးနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ခေါင်းကို ထိုးနှက်ခံရမည်ကို အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"တတိယသခင်မလေးလီ က ဒီလိုဆရာမျိုးကို ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးတာလဲ... သူ့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် တစ်ခုနှစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်..."

တတိယသခင်မလေးလီသည် နျိုနျိုလေးကို မုန်းတီးသောကြောင့် ကုမင်တာ့နှင့် ပြဿနာရှာချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် အရာအားလုံးကို သိသော ဆရာတစ်ဦးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူမ ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်ခံရပြန်သည်။

ကုမင်တာ့က သုံးလုံးလင်္ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"တတိယသခင်မလေးလီ က ဘယ်စာအုပ်တွေ သင်ဖူးလဲ၊ ဘယ်လို အသိပညာတွေကို တိုးချဲ့ချင်လဲဆိုတာ မပြောချင်မှတော့... ဒီစာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်ပြပါ... တတိယသခင်မလေးလီ ဉာဏ်ပွင့်နေပြီလား ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိနိုင်ပါတယ်..."

တတိယသခင်မလေးလီသည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ခံလိုက်ရသော စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ အရှက်ခွဲခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ကျွန်မက ကျောင်းစတက်ခါစ ကလေးမဟုတ်ဘူး... စာလုံးတွေ အများကြီး သိပြီး စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်... သုံးလုံးလင်္ကာ ကို ဘာလို့ ရွတ်ပြရမှာလဲ..."