အခန်း ၃၄၆

အခန်း ၃၄၆ - ဘာမှမပြောနဲ့

ကုမင်တာ့က မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလီ က ဘယ်စာအုပ်တွေ ဖတ်ဖူးလဲ..."

တတိယသခင်မလေးလီသည် မူလက ကုမင်တာ့ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် ဆန့်ကျင်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ "သုံးလုံးလင်္ကာ" ကို သူမလက်ထဲ ထိုးထည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဆက်လက်၍ မဆန့်ကျင်ရဲတော့ဘဲ ရိုးရိုးသားသား ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။

ကုမင်တာ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ ဘာသင်ချင်လဲဆိုတာကို ထပ်မမေးတော့ပေ။ ထိုအစား သူက အပေါ်သို့ ပြန်သွားပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့က အိမ်မှာ ဆရာငှားပြီး စာသင်ခဲ့ကြတာဆိုတော့... အခုမှ ကျောင်းစတက်တဲ့ ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး... အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းဖို့အတွက် အပိုစာအုပ်တွေ ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး..."

"ငါ သင်ပေးချင်တာက လူတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ... မင်းတို့ သင်ချင်တဲ့ အသိပညာတွေကို လူတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကနေ အဖြေရှာလို့ ရနိုင်ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ မှန်ကန်ကြောင်း ရှန်လင် သိလိုက်လေ၏။

သို့သော် ကုမင်တာ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ အမှားအမှန်ကို ဆင်ခြင်နိုင်ဖို့ အခြားလူတွေကို မှန်တစ်ချပ်လို အသုံးပြုရမယ် ဒီနေ့ ငါတို့ လေ့လာမယ့် ပထမဆုံး ဆောင်းပါးကတော့ ကျိုးရွှမ်းကျမ်းထဲက ဖြစ်ပြီး ကျန့်ပေါ်ခယ့်သွမ့်ယွီယန် ပုံပြင်ကနေ စပါမယ်..”

ရှန်လင်က ဤဆောင်းပါးကို ဖတ်ပြီးပြီဟု ပြောချင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူမက ကုမင်တာ့၏ ရှင်းပြချက်များတွင် သူမ သတိမပြုမိခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်များစွာ ရှိမရှိကို သိချင်နေပြန်သည်။

ကုမင်တာ့က ဆောင်းပါးတစ်ခုလုံးကို မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု ဘက်လိုက်မှုမှ မပါဘဲ အရင်ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

ရှန်လင်နှင့် နျိုနျိုလေးမှလွဲ၍ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အခြားကောင်မလေးများမှာ သူတို့၏ စာဖတ်ခြင်း တိုးတက်မှုတွင် ဤနေရာသို့ မရောက်သေးချေ။ ကုမင်တာ့သည်လည်း ပုံပြင်ပြောရာတွင် အလွန်တော်သဖြင့် ကောင်မလေးများမှာ သဘာဝကျစွာပင် အရူးအမူး နားထောင်နေကြတော့သည်။

“ကျန့်ပေါ်ခယ့်သွမ့်ယွီယန်... ဒီပုံပြင်ကနေ ဘာတွေတွေ့နိုင်လဲ... ချင်ကျင့်ရှု... မင်း အရင်လာခဲ့..."

ကုမင်တာ့သည် နျိုနျိုလေး၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ကျင့်ရှုကို ပထမဆုံး နာမည်ခေါ်လိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှု မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယခင်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဤအချိန်တွင် ကောင်မလေးမှာ စင်မြင့်ထက်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမက ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကုန်းရှုသွမ့် ရဲ့ ကံကြမ္မာက အသက်အငယ်ဆုံးသားကို အရမ်းမျက်နှာလိုက်တဲ့ မိခင် ဝူကျန်း ရဲ့ ဘက်လိုက်မှုကြောင့်ပါ... ဒါကြောင့် သားအကြီးဆုံး ကျန့်ပေါ် မှာ နာကြည်းမှုတွေ ရှိလာတာပါ... မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်ကို အခြေခံပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို အထူးတလည် မျက်နှာမလိုက်သင့်ပါဘူး..."

ချင်ကျင့်ရှု ဤစကားများကို ပြောသောအခါ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချင်ကျင့်ရှုကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ နာမည်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"ကုရှီ... မင်းပြောပြ..."

နျိုနျိုလေး မတ်တတ်ရပ်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဒီပုံပြင်ကို ကြားရတုန်းက မိခင်ရဲ့ ဘက်လိုက်မှုကိုပဲ အပြစ်တင်ခဲ့တာ... အခု တစ်ခေါက် ပြန်နားထောင်ကြည့်တော့ ကုန်းရှုသွမ့် မှာလည်း အမှားရှိတယ်လို့ တွေးမိတယ်... သူက မိခင်ရဲ့ မျက်နှာလိုက်မှုကို အားကိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်မှု မရှိဘူး..."

ကုမင်တာ့သည် မည်သည့်အကဲဖြတ်မှုမျှ မလုပ်သေးဘဲ နောက်လူတစ်ယောက်ကို နာမည်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော နာမည်ခေါ်ခြင်းမျိုးတွင် အရှေ့မှလူများမှာ အမှန်တကယ်တော့ ပိုပြောနိုင်သောကြောင့် အခွင့်ကောင်းရကြလေ၏။

ကုမင်တာ့၏ သဘောထားမှာ အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိသော်လည်း ဤသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နာမည်ခေါ်ခြင်းတွင် ကောင်မလေးများမှာ ကျပန်းအကဲဖြတ်မှုတစ်ခုဟု ခံစားရပြီး မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

စုန့်မြောင်မြောင်၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ ကောင်မလေးမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး ထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သမီး... သမီး ဘာပြောရမလဲ တကယ်မသိဘူး... သမီး ပြောချင်တာတွေကို သူတို့ အကုန်ပြောသွားပြီ..."

အတန်းထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ချေသည်။

ကုမင်တာ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက အရင်ကျောင်းသားတွေနဲ့ သဘောတူတယ်ပေါ့..."

စုန့်မြောင်မြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ထိုင်ပါ... တခြားသူတွေနဲ့ ထပ်တူကျတယ်ဆိုတာ မင်းတို့မှာ တူညီတဲ့ အတွေးအမြင်ရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ ဆိုလိုတာပါ... မင်း သေချာ မစဉ်းစားဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကုမင်တာ့၏ ချော့မော့မှုကြောင့် စုန့်မြောင်မြောင်မှာ အလွန်စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဆရာက တကယ်ကို နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပုံရပြီး သူမ ဂရုမစိုက်ဘူးဟု ကုမင်တာ့ကို မထင်စေချင်ပေ။

ကုမင်တာ့က နောက်ထပ် ကောင်မလေးတစ်ဦးကို နာမည်ခေါ်လိုက်လေ၏။

သို့သော် ချန်ယွမ်ရှန်း သည် ဤပုံပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန့် က အရင်ဆုံး ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောပြီးမှ သူ့အမေကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တာ... ဒါက နေ့နဲ့ည ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ... နောင်ကျရင် စကားပြောတာနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ သေချာစဉ်းစားပြီး စည်းလွတ်ဝါးလွတ် စကားမပြောမိအောင် ကြိုးစားရမယ်... စကားကို ပါးစပ်ထဲရှိတိုင်း မပြောဘူးဆိုရင် နောင်တရပြီး နှလုံးကွဲရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နျိုနျိုလေးက နောက်သို့လှည့်ကာ စကားပြောနေသော ချန်ယွမ်ရှန်းကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်မချန် က အရမ်းတော်တာပဲ... တခြားသူတွေ မတွေးနိုင်တာတွေကို တွေးနိုင်တယ်..."

ကုမင်တာ့သည်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချီးကျူးသည့် အမူအရာကို ပြသကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဒီလိုတွေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းက အလွန်ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူလို့ ဆိုလိုတာပဲ... မင်း ဘာမှ မပြောဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့နှလုံးသားက ကျိုးပဲ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် နောင်ကျရင် ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လာဖို့ နေရာတစ်ခု ရနိုင်မှာပါ..."

ကုမင်တာ့၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ယွမ်ရှန်းမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် တတိယသခင်မလေးလီ၏ အလှည့်ရောက်လာတော့သည်။ ချန်ယွမ်ရှန်း၏ စကားများသာ အရှေ့တွင်မရှိပါက စုန့်မြောင်မြောင် ပြီးနောက် မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုပြီး 'ကျွန်မရဲ့ အကြံဉာဏ်ကလည်း အတူတူပါပဲ' ဟု ပြောကာ လှည့်စား၍ ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် တတိယသခင်မလေးလီမှာ သန်မာသူဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော လူများစွာထဲတွင် သူမနှင့် ရှန်လင်တို့သာလျှင် စစ်မှန်သော နာမည်ကြီး သမီးများဖြစ်သည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားထဲတွင် ရှန်လင်က သူမလောက် မကောင်းဟုပင် ခံစားနေရသည်။

ချန်ယွမ်ရှန်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တတိယသခင်မလေးလီက သဘာဝကျစွာပင် နှိုင်းယှဉ်မခံချင်ခဲ့ချေ။ သူမက ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချပြီး တစ်ခုခုကို တကယ်ဖမ်းမိသွားတော့သည်။

"ကုန်းရှုသွမ့် က အရင်အမှားလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဦးလေးကျန့် က ကုန်းရှုသွမ့် ကို သတ်လိုက်တာက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ တရားမျှတမှုကို ဆုံးရှုံးသွားစေတယ်..."

တတိယသခင်မလေးလီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အချို့လူများက ဦးလေးကျန့် အတွက် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ကုန်းရှုသွမ့် က တစ်လက်မချင်း ရှေ့တိုးလာတာ... သူ့မှာ ဒီလိုကံကြမ္မာ ရှိတာ သူ့အမှားချည်းပဲ... ဦးလေးကျန့် က ညီအစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ထီးနန်းကို သူ့ဆီ လွယ်လွယ်လေး ပေးလိုက်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ရှန်လင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချေပလိုက်လေ၏။

တတိယသခင်မလေးလီက ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မိခင်တစ်ယောက်တည်းက မွေးတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလေ... အစ်ကိုကြီးက ညီလေးကို သဘာဝကျကျ ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့..."

ရှန်လင်က ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက ညီလေးကို ဂရုစိုက်သလို ညီလေးကလည်း အစ်ကိုကြီးကို လေးစားရမှာပေါ့... ညီအစ်ကိုတွေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက လေးစားမှုရှိပြီး အဲဒါတွေက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်..."

တတိယသခင်မလေးလီသည် ရှန်လင်အာယ ခဏတာမျှ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမက လှည့်ကာ ကုမင်တာ့ကို ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် လုပ်စေချင်သလို မလိုလားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

သို့သော် ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

"သမိုင်းဆိုတာ မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ... လူတိုင်းက မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်ရင် မတူညီတဲ့ အမြင်တွေကို မြင်တွေ့နိုင်ကြတာပါ..."

"ဒီအသွင်အပြင်တွေအားလုံးက ဆရာတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ လာတာ... ဆရာတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မှန်ထဲမှာ မြင်နိုင်ပါတယ်... အမှားအမှန်ကို အပြင်လူဖြစ်တဲ့ ဆရာက မဆုံးဖြတ်သင့်ပါဘူး... အားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာကို အသိအမှတ်ပြုလဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်..."

ကုမင်တာ့၏ စကားများက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ဆွံ့အသွားစေတော့သည်။

ရှန်လင်၏ မျက်နှာအရောင် ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ အမြင်ကို မပြောင်းဘူး..."

တတိယသခင်မလေးလီမှာ အလွန်နေရခက်သွားသော်လည်း အနေရခက်မှုက ဘယ်ကလာမှန်း သူမ မသိခဲ့ချေ။ သူမက လည်ပင်းကို မတ်ထားပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်မ ရည်မှန်းချက် မပြောင်းလဲသေးပါဘူး..."

လူတိုင်းပြောသမျှကို နားထောင်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့က နိဂုံးချုပ်လိုက်လေ၏။

"ကျန့်ပေါ် ရဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ခုလုံးက စကားလုံး ၅၀၀ ပဲ ရှိပါတယ်... ဒီစကားလုံး ၅၀၀ ထဲမှာ တချို့က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ကလေးတွေကို နေရာပေးတာကို မြင်တယ်... တချို့က မိခင်ရဲ့ ဘက်လိုက်မှုကို မြင်တယ်...တချို့က ကုန်းရှုသွမ့် ကို တမင်သက်သက် အလိုလိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်...တချို့က ညီအစ်ကို မေတ္တာတရားကို မြင်တယ်... နောက်ဆုံးတော့ စကားလုံးတွေဆိုတာ စကားလုံးတွေပါပဲ... အဲဒီထဲကနေ မင်းတို့ ဘာတွေမြင်နိုင်ပြီး ဘာတွေ သင်ယူနိုင်လဲဆိုတာက လူတွေကပဲ ဆုံးဖြတ်တာပါ..."

အခြားသူများက ဤစကားများ၏ အလေးချိန်ကို သတိမပြုမိသေးသော်လည်း အနောက်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်လင်မှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး တွေးတောနေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ပုံပြင်ကို သင်ပေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မည်သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကို သင်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ကုမင်တာ့က နောက်ပုံပြင်တစ်ခုကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့တွင် အတန်းချိန် တစ်နာရီကြာ ယူခဲ့သော်လည်း ကျိုးရွှမ်ယ ထဲမှ ပုံပြင်နှစ်ပုဒ်ကိုသာ ပြောပြခဲ့ချေသည်။ ကုမင်တာ့က အတန်းပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည့်အခါ၌ ကျောင်းသားအများစုမှာ သတိမမူမိကြသေးပေ။ အချိန်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ ကစားနေသည့် အချိန်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်ဟု ခံစားကြရ၏။ ကုမင်တာ့၏ အတန်းမှာ လုံးဝ ပျင်းစရာမကောင်းလှပေ။ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ပါက အတန်းထဲ၌ ပုံပြင်များကိုသာ ဆက်လက်နားထောင်လိုကြသေးသည်။

​ကုမင်တာ့သည် နျိုနျိုကို သီးသန့်စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရန် ချန်ထားခဲ့လိုသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် အိမ်ပြင်ပ၌ တောက်ပသော အဝါရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။